Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

Ο άντρας της ζωής μου, είμαι εγώ

΄Οχι, δεν ήταν όρμηση,
ήτανε της στιγμής μία παρόρμηση.
Μέσα στο παρατηρητήριο και
στης ψυχής μου το μαρτύριο,
παρακαλώ, είναι καλύτερα να μην
εμφανίζεσαι,
παρά μονάχα ας εξαφανίζεσαι.

Πόσο μεγαλύτερο κακό μπορείς να κάνεις,
είναι καλύτερο να πέσεις να πεθάνεις.
Τον όλεθρο και τη καταστροφή έχεις σκορπίσει,
τα αισθήματά μου τα αγνά,  έχεις διαλύσει.

Δεν είμαι η μπέμπα πια, που εσύ περιγελούσες
μεγάλωσα και από γυναίκα ποθητή, αντράκι
έγινα για να σε αντικρούσω.
Κι όμως εσύ μεσ΄στη διαφθορά βουτήχτηκες
με άδειασες και μ΄έκανες βαθιά να σε μισήσω.

Μ΄όταν μία μέρα νιώσεις τ΄ολέθριο το λάθος σου,
συγγνώμη μη γυρίσεις να ζητήσεις.
Δεν θα χρειάζεται τη λέξη αυτή να την΄ε πεις,
μιας κι αντιλήφθηκες  πως πλέον δε νογάω.

Πάρε τα κουρέλια σου και εξαφανίσου,
πήρα τα κομμάτια μου κι έφυγα κι όχι μόνο αυτό,
παρά,  τίναξα και τη σκόνη των υποδημάτων μου,
να μην αφήσω ούτε ίχνος, στο διάβα της ζωής σου.

Θάρθει μέρα που θα τιμωρηθείς, για όλα τα τερτίπια σου
πικρά θα μετανιώσεις.
Μα ΄γω δεν θα΄μαι εκεί να σε παρηγορήσω,
μιας και θα΄χω φύγει σε μία γωνιά, ήσυχη κι ελεύθερη,
να σ΄απολησμονήσω.

Είμαι ασυμβίβαστη γυναίκα εγώ, δεν το κατάλαβες βρε φίλε,
κάνε πιο πέρα να χαρείς, κι αν εσύ εύκολα τόσο λησμονείς,
εγώ θυμάμαι και δεν μετανοώ για όσα έχω κάνει,
αλλά αντίθετα μετάνιωσα, για όλα όσα δεν πρόκανα
να φτιάξω στη ζωή μου, όχι γιατί δεν ήθελα,
μα ήταν υπεράνω από τη Σκέψη μου κι από τη Δύναμή Μου..
Δημοσίευση σχολίου