Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

Κόκκινο Φεγγάρι Μου {Γιούλη Τσουρεκά}


Κόκκινο Φεγγάρι Μου {Γιούλη Τσουρεκά}

Φεγγάρι μου Ολόγιομο,
Κατακόκκινο, Άλικο Φεγγάρι.
Πορφυρή μου Πανσέληνος,
ήρθες πάλι Εσύ,
Κοκκινοφεγγαρένιε μου,
να με φωτίσεις 
καθώς περπάτησα 
πολλές ώρες, πολλές μέρες,
μέσα στο δάσος
κουράστηκα μόνη
ακολουθώντας αργά
τα φωτισμένα βήματά σου.
Φεγγάρι μου, κάθισα που λες
σε μία μεγάλη πέτρα
να ξεκουραστώ κι ένιωσα
να΄ ρχεσαι κοντά μου
Φεγγάρι μου, Κόκκινο,
να μ΄ακουμπάς
απ΄τα μαλλιά μου,
ως κάτω χαμηλά
τα γόνατά μου.
Φεγγάρι μου, με μάγεψες
για να σε ευχαριστήσω,
πήρα το βιολεντσέλο μου
γλυκιά μελωδία να σου παίξω..
Τότε φεγγάρι μου, τα βλέμματά μας
ένιωσα να σμίγουν σ΄ένα
αντιφέγγισμα της αμοιβαίας,
αιώνιας μοναξιάς μας..
Μόνη στο Δάσος Φεγγάρι μου,
η γλυκιά μουσική απ΄
το βιολεντσέλο, δεν άγγιξε
τις πονηρές αλεπούδες, μήτε
τους άγριους λύκους ημέρεψε..
Φεγγάρι μου λαγαρισμένο,
τη μάχη στην αγάπη
την Κόκκινη όπως Εσύ,
δεν κερδίσαμε δεν ξέρω ακριβώς
τι να πω τώρα πια,
δεν μ΄αρέσουν οι αναλύσεις
όταν η αγάπη πνίγεται στο
αίμα, χάνεται στη μάχη..
Φεγγάρι μου, τι κι αν Εσύ Λάμπεις,
κι εγώ παίζω χαρούμενες μελωδίες..
παρωδίες μίας φευγαλέας στιγμής,
χαμένες, Κόκκινο Φεγγάρι μου
κάτι σαν το Κρυμμένο Θησαυρό,
ανεξερεύνητης ψυχής,
Χαμένων Εξερευνητών.
Φεγγάρι Μου Κόκκινο, χάνεσαι
σε μία ανύπαρκτη Πανσέληνο και
σβήνεις σα τη πυγολαμπίδα
σα ξημερώνει η μέρα.
Κόκκινο Φεγγάρι.
Κόκκινη Μέρα.
Σαν το Αίμα στις φλέβες μου. {Γιούλη Τσουρεκά}

Τετάρτη, 9 Απριλίου 2014

Άνθρωπε Μου.. {Γιούλη Τσουρεκά} 9 τ΄Απρίλη 2014


Άνθρωπε Μου.. {Γιούλη Τσουρεκά} 9 τ΄Απρίλη 2014

Άνθρωπε μου, άνθρωπε της καρδιάς μου,
της ψυχής μου ανθέ μου, εαυτέ μου, 
μακρινέ μου, σε άλλη διάσταση
μα, τόσο απόλυτα ταυτισμένος 
με όλα όσα ως τα τώρα δεν τόλμησα.

Άνθρωπε μου, Σκιά Μου κι Ανάσα μου,
Χαϊδεύω τα γράμματα ένα προς ένα.
Που γίνονται λέξεις, νοήματα,
αγάπη μαγική και αισθήματα
απροσμέτρητα, μα τόσο δυνατά,
τόσο απόλυτα, άρρηκτα δεμένα.
Ναι, σαν τις σκιές μας.

Άνθρωπε μου, εαυτέ μου μοναδικέ,
δεν ξέχασα που πάω,
ούτε για μένα Εσύ έχεις χαθεί,
στο δρόμο μου είμαι μονάχη,
όμως Εσύ δεν έχεις απ΄τη
Ψυχή μου χαθεί ούτε λεπτό.

Άνθρωπε μου, το Φως μέσα μου
άπλετο, δυνατό διαχέεται με
άπειρα, πολλαπλά συναισθήματα,
μακριά σου η σκιά μου σιωπά.
Οι σκιές μας είναι Μαζί, όπως,
τα κορμιά μας σαν σμίγουν
στο ξέφωτο τα σπάνια βράδια μας..

Άνθρωπε μου, οι σκιές μας σιωπούν.
Τα γυμνά κορμιά μας στάζουν
ιδρώτα, χυμούς δροσερούς,
καυτά δάκρυα,
κάποιες φορές αίμα.
Μα Ποτέ Ψέμα.
Οι καρδιές αιμορραγούν,
οι ψυχές αναζητούν
την ξεκούραση, την συντροφιά,
την ηδονή, την Αγάπη.

Άνθρωπε μου τα χρώματα
της Ψυχής μου είναι πάμπολλα
σαν του Ουράνιου Τόξου και
ζωντανά σαν τη Μητέρα Φύση.
Ο χρόνος σταμάτησε ξάφνου
να κυλάει.
Τα Αστέρια δεν έσβησαν.
Λάμπουν.
Λάμπουν Άνθρωπε μου,
για σένα και για μένα
δύο ολόκληρες
ερωτικές νύχτες μας,
όταν ο Ουρανός δεν έδυσε,
σαν με φίλησες,
δύο μέρες και δύο
νύχτες μόνο για 'μας,
στους άδειους
δρόμους της
δικής μας καρδιάς.
Άνθρωπε μου,
χαϊδεύω τις λέξεις μας,
αναριγώ, σ΄αναζητώ,
σε περιμένω, στους
δρόμους της απόλυτα
μοναδικής μας Καρδιάς. {Γιούλη Τσουρεκά}

Τρίτη, 1 Απριλίου 2014

Δροσοσταλίδες Άνοιξης. ~ Γιούλη Τσουρεκά ~ (Μία ακόμη ποιητική εκδοχή, με Αγάπη) ****



Δροσοσταλίδες Άνοιξης. ~ Γιούλη Τσουρεκά ~ (Μία ακόμη ποιητική εκδοχή, με Αγάπη) ****

Όλα Ανθίζουν, Αναγεννώνται.
Η Φύση Οργιάζει την Άνοιξη.
Τα Αισθήματά μου πάλλονται 
πανίσχυρα μέσα μου, ξεχειλίζουν 
χυμούς Έρωτα.
*************
Η Φύση Γελάει και Δακρύζει.
Δακρύζουν τα φυτά, της αχλύς
τις πρώτες πρωινές ώρες όπως
τώρα, που μου λείπεις αιχμηρά,
αβυσσαλέα, κατακλυσμιαίος πόθος,
ασίγαστο πάθος, με ανείπωτο έρωτα.
************
Οι κάμπιες, οι πυγολαμπίδες και
οι μεταξοσκώληκες έκλαιγαν γιατί
δεν πρόλαβαν να γίνουν Πεταλούδες.
Τα πάντα έκλαιγαν γύρω μου,
κοιτώντας τα στη μέση του
πυκνού δάσους, δίχως μιλιά,
παρά μονάχα κουβαλώντας
στη ψυχή μου νοσταλγία,
υπομονή και μία αγριότητα,
που θα ξετρέλαινε τον Βάκχο,
που ορεγόταν τα σταφύλια
των κρυφών πόθων μας,
καθώς φωνάζαμε μέσα στο
Πάθος της Ιερής Ηδονής
που έρεε ασυγκράτητα,
από κάθε μέλος του κορμιού μας.
***********
Αχόρταγα, αδηφάγα.
Διψασμένοι, πρωτόγονοι
για πάντα εραστές,
τυλιγμένοι οι δυο μας,
μέσα σ΄ένα άσπλαχνο σκοτάδι.
Ανοιξιάτικοι του Πάθους,
κρυφοί Εραστές Εμείς,
με μύθο πλασμένοι,
σφιχτά αγκαλιασμένοι
στις Δικές Μας Στιγμές.
Ρουφάμε τους χυμούς μας
στο κάθε κλάσμα του δευτερολέπτου..
*************
Δεν χορταίνω να σου λέω
Σε Αγαπάω Καρδιά Μου..
Δική Μου Καρδιά,
χτυπάει δυνατά, στην Πλάση
ακούγεται σαν Καμπάνες Επανάστασης
μόνο για Σένα, Φως της Ψυχής μου
Χιλιάκριβο, μοναδικό, φιλντισένιο μου
αγόρι, πόσο μου λείπεις
τα αξημέρωτα βράδυα,
όταν το λάγνο κορμί μου,
καίγεται μονάχο, ζει μόνο και
πάλλεται με τη Φαντασία
που Οργιάζει και Οργίζεται από
την απουσία, απ΄την δίψα
της αστείρευτης πηγής, του
κάθε κύτταρου στο κολασμένο,
αγαλματένιο σαν Ολύμπιου Θεού
Κορμί Σου.. Αγάπη Μου.
************
Ανοιξιάτικος Πόνος ..
τα δάχτυλά μου φυλακίστηκαν
σ΄απόκρυφα σημεία
των σωμάτων μας κι ορέγονταν
κι έπιναν την κάθε Ερωτική Σταγόνα.
Ελιξήριο Ζωής ο Έρωτάς Μας.
Το χρώμα που έχει ο φλοιός
των ζουμερών, ερωτικών,
καυτών καρπών μας,
κύλησε Αγάπη μου,
με Κόκκινες Στάλες. {Γιούλη Τσουρεκά}

~ Σε ακόμη μία Εκδοχή από Ψυχής μου, διότι ο Έρωτας και η Αγάπη είναι συστατικά Ζωής για Μένα. Ό,τι καταγράφω, αγγίζει τα μύχια της Ψυχής Μου ~ Σας Ευχαριστώ Φίλες και Φίλοι Μου!
Έχετε την Εκτίμησή μου και την Αγάπη Μου!

Δροσοσταλίδες Άνοιξης. ~ Γιούλη Τσουρεκά ~ {ολόκληρο το ποίημα}



Δροσοσταλίδες Άνοιξης. ~ Γιούλη Τσουρεκά ~

Όλα Ανθίζουν, Αναγεννώνται.
Η Φύση Οργιάζει την Άνοιξη.
Τα Αισθήματά μου πάλλονται 
πανίσχυρα μέσα μου, ξεχειλίζουν 
χυμούς Έρωτα.
************
Η Φύση Γελάει και Δακρύζει.
Δακρύζουν τα φυτά, της αχλύς
τις πρώτες πρωινές ώρες όπως
τώρα, που μου λείπεις αιχμηρά,
αβυσσαλέα, κατακλυσμιαίος πόθος,
ασίγαστο πάθος, με ανείπωτο έρωτα.
*************
Οι κάμπιες, οι πυγολαμπίδες και
οι μεταξοσκώληκες έκλαιγαν γιατί
δεν πρόλαβαν να γίνουν Πεταλούδες.
Τα πάντα έκλαιγαν γύρω μου,
κοιτώντας τα στη μέση του
πυκνού δάσους, δίχως μιλιά.
***************
Παρά μονάχα κουβαλώντας
στη ψυχή μου νοσταλγία,
υπομονή και μία αγριότητα,
που θα ξετρέλαινε τον Βάκχο,
που ορεγόταν τα σταφύλια
των κρυφών πόθων μας,
καθώς φωνάζαμε μέσα στο
Πάθος της Ιερής Ηδονής
που έρεε ασυγκράτητα,
από κάθε μέλος του κορμιού μας.
**************
Αχόρταγα, αδηφάγα.
Διψασμένοι, πρωτόγονοι
για πάντα εραστές,
τυλιγμένοι οι δυο μας,
μέσα σ΄ένα άσπλαχνο σκοτάδι.
*************
Της Άνοιξης κρυφοί εραστές,
μόνο Εσύ κι Εγώ Αγάπη Μου,
μακρυά από τον
φθινοπωρινό πόνο
του αποχωρισμού,
μπλέκουμε τα δάχτυλά μας
στο καυτό ηδονικό κορμί μας,
καθώς παλλόμαστε κι οι δύο
στη Λάβα των Ηφαιστείων Μας.
************
Φλοιός μας εσωτερικός, βαθύς,
άπληστα αχόρταγος,
κάθε μόριο μας,
κάθε άγγιγμα μας,
φωτιά, πυρκαγιά άσβεστη,
ζωή, από τη ζωή μου
πάρε Μοναδική Λατρεία.
***************
Το χρώμα του φλοιού
των κυττάρων μας,
των σπόρων που
κύλησαν με απροσμέτρητο
πάθος στις σπηλιές μας,
είχε Κατακόκκινες Στάλες.
Η αγριότητα του Πάθους
στον Έρωτα που μου χαρίζεις,
μοιάζει με αυτόν
του Θεού Διόνυσου.
**********
Κόκκινο Μπρούσκο Κρασί
ο δικός μας Έρωτας
Αγάπη μου, τόση είναι
η μέθη της Αγάπης μας,
που θα ξετρέλαινε το Βάκχο.
Στα στιβαρά σου Χέρια εγώ,
γίνομαι μία αχόρταγη Κίρκη
που σε ξεδιψάει,
με τα μαγικά φίλτρα
του Παντοτινά
Διψασμένου Έρωτά Μας. {Γιούλη Τσουρεκά}

Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

Δροσοσταλίδες Άνοιξης.... (απόσπασμα) ~ Γιούλη Τσουρεκά ~


Δροσοσταλίδες Άνοιξης.... (απόσπασμα) ~ Γιούλη Τσουρεκά ~

Όλα Ανθίζουν, Αναγεννώνται.
Η Φύση Οργιάζει την Άνοιξη.
Τα Αισθήματά μου πάλλονται 
πανίσχυρα μέσα μου, ξεχειλίζουν 
χυμούς Έρωτα.
Η Φύση Γελάει και Δακρύζει.
Δακρύζουν τα φυτά, της αχλύς 
τις πρώτες πρωινές ώρες όπως
τώρα, που μου λείπεις αιχμηρά,
αβυσσαλέα, κατακλυσμιαίος πόθος,
ασίγαστο πάθος, με ανείπωτο έρωτα.
Οι κάμπιες, οι πυγολαμπίδες και
οι μεταξοσκώληκες έκλαιγαν γιατί
δεν πρόλαβαν να γίνουν Πεταλούδες.
Τα πάντα έκλαιγαν γύρω μου,
κοιτώντας τα στη μέση του
πυκνού δάσους, δίχως μιλιά,
παρά μονάχα κουβαλώντας
στη ψυχή μου νοσταλγία,
υπομονή και μία αγριότητα,
που θα ξετρέλαινε τον Βάκχο,
που ορεγόταν τα σταφύλια
των κρυφών πόθων μας,
καθώς φωνάζαμε μέσα στο
Πάθος της Ιερής Ηδονής
που έρεε ασυγκράτητα,
από κάθε μέλος του κορμιού μας.
Αχόρταγα, αδηφάγα.
Διψασμένοι, πρωτόγονοι
για πάντα εραστές,
τυλιγμένοι οι δυο μας,
μέσα σ΄ένα άσπλαχνο σκοτάδι....~Γ.Τ.

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

"Ο Ήλιος Μου". {Γιούλη Τσουρεκά}


"Ο Ήλιος Μου". 

Απρόσμενα είδα τον Ήλιο ν΄ανατέλλει 
κάθισα ήρεμη ανάμεσα στα Ηλιοτρόπια
να τον Θαυμάζω..
***********
Απροσδόκητα με ζέστανε με τις ακτίνες του
κι εγώ τον κοίταξα μαγεμένη 
τον Ζωοδότη Ήλιο μου, 
πόσο ψηλά πετάει..
************
Σαν Όνειρο ταξίδεψα σε Κόσμους
γεμάτους Φως και Τεράστια Ηλιοτρόπια.
Ανεπανάληπτος, δικός μου Ήλιος,
στιγμές Φωτός και ζεστασιάς Ψυχής,
Πνοή Ζωής το Φως Σου..
*************
Με "Ταξίδεψες" Ήλιε μου σε Τόπους
που μου θύμισαν αλλόκοτες
Παιδικές Ζωγραφιές, γεμάτες
με Νόημα, με Αύρα Ανοιξιάτικη,
Γαλάζιο Ουρανό, Καταγάλανο..
***************
Ο Ζωοδότης Ήλιος Σου Με Καίει
Γλυκά στο Νου, στο Κορμί μου..
Πηγαίνω νοερά Εκεί όπου μπορώ
να φτάσω, ένα βήμα πιο κοντά
να πάρω απ΄το Λαμπερό Σου Φως!
***************
Αγάπη μου, κοιτάμε μαζί τον Ήλιο..
αν δεν τον βλέπεις υπάρχει, μην φοβάσαι..
Αύριο πάλι θα χαράξει Νέα Μέρα κι
αύριο πάλι στη Χαραυγή θα είμαι Εδώ.
***************
Να κάτσω κάτω απ΄το Ζεστό Σου Φως,
Ζωοδότη Ήλιε μου, να σε Ζεστάνω και,
να ζεσταθώ. {Γιούλη Τσουρεκά} ~ 19 Μάρτη 2014.~

Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2014

Λουλούδι στην Πέτρα .. ~ νυχτερινές διαδρομές σκέψεων ~



Λουλούδι στην Πέτρα .. ~ νυχτερινές διαδρομές σκέψεων ~

Όταν ακόμη και τα Λουλούδια φυτρώνουν στις πέτρες, μεγαλώνουν, αναπτύσσονται, θεριεύουν, τότε μπορούμε να φανταστούμε, πόσα πολλά πράγματα είναι ικανός να κάνει ο Άνθρωπος, αρκεί να Θέλει. Με μοναδικό γνώμονα το "Θέλω", πολλά μπορούν να αλλάξουν, αν όχι κι όλα. Το "λίγο" στη ζωή ενός ανθρώπου δίνει πάντα μέσα του, την αίσθηση του ανεκπλήρωτου. Δεν μετανιώνουμε για όσα κάναμε, αλλά ίσως, για πολλά που ως τώρα δεν τολμήσαμε να κάνουμε... 
Δεν θέλω να σας κουράσω. Πέρασα να σας πω μία Καληνύχτα και, να εκφράσω απερίφραστα, φανατικά θα σας έλεγα, να υποστηρίζουμε τα Θέλω Μας, δίχως να υποτιμάμε ασφαλώς τα Θέλω των συνανθρώπων μας. Η Λογική το επιτάσσει.. όχι τα αισθήματα. Τα Αισθήματα πάντα Θέλουν την Αληθινή, την Γεμάτη Ζωή, ενάντια στα ποταπά "πρέπει"... Με λένε Γιούλη, ζω σε έναν Κόσμο που Μόνη Μου Έφτιαξα, δίχως δεκανίκια. Υποστηρίζω το Δίκαιο με Πάθος κι αυτό είναι που με πληροί στην Ψυχή μου. Γλυκό Ξημέρωμα Τρίτης Αγαπημένοι Μου Φίλοι. {Γ.Τ.}