Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

Φαντασία του Έρωτα {Γιούλη Τσουρεκά}



Φαντασία του Έρωτα {Γιούλη Τσουρεκά}

Τι γοητεία, τι μυστικισμός 
τ΄ασπρόμαυρου τ΄απόβραδο,
καθώς νοερά βρίσκεσαι 
Εδώ, σε βλέπω μπρος μου

καθώς λαγοκοιμάσαι,
σ΄αγγίζω ελαφρά στα μαλλιά σου
Ο Παθιασμένος Έρωτας,
είναι στα μάτια μου με όλα
τα χρώματα της Οικουμένης.

Γονατιστή, υπάκουη,
υποταγμένη, νοιώθω το
έντονο άγγιγμα σου, έχει
ηδονή και πόνο γλυκό.
Ασπρόμαυρη βλέπω
τη σκιά μου, να σχηματίζεται
στο τοίχο του ημίφωτος,

Εσύ απών σήμερα...
Προσμένω,
μυρίζοντας το ανύπαρκτο
τριαντάφυλλο τ΄ασπρόμαυρου
της φαντασίας μου.

Αντικρίζοντας, διηθώντας
βαθιά Μέσα Μου
Το Κόκκινο του Έρωτα,
της Ηδονής μας,
του αξεπέραστου Πάθους μας. {Γιούλη Τσουρεκά}

Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014

Μόνο Εσύ.. {Γιούλη Τσουρεκά}



Μόνο Εσύ.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Αντίθετα απ΄τη φορά 
τ΄Ανέμου το σεντόνι σου
που τ΄ άπλωσα πρωί 
να πάρει δροσιά κι 

ακτίνες του Ήλιου.

Τ΄άφησα να ανεμίζει
κόντρα στον Άνεμο,
σαν Φτερό Πουλιού
κι αργότερα τ΄απομεσήμερο,
όταν το πήρα στα χέρια μου,
είχε την Ευωδιά σου.

Το έστρωσα στην ίδια θέση.
Το κοιτάζω ώρες ατέλειωτες,
το χαζεύω με λατρεία.
Σχηματίζεται πάνω του
το θεϊκό σου Σώμα,
Ολύμπιε Θεέ μου..
Απόλλωνά μου..

Έμεινα πάλι μόνη
σα το δεντράκι που
φύτρωσε στον
άδειο κάμπο,
τον άκαρπο, τον χέρσο.

Μην αργείς, σε περιμένω,
έλα πάλι να σχίσουμε
τη σιωπή, να ευωδιάσει
Έρωτα το άστρωτο,
το υφασμένο με στημόνι.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

Ανάσα Μου {Γιούλη Τσουρεκά}



Ανάσα Μου {Γιούλη Τσουρεκά}

Βαθιές ανάσες 
ακούγεται παντού
η σιωπή σου.
Πιότερο κι απ΄
τις κραυγές του
αχαλίνωτου Έρωτά Μας.

Μόνη στο σκοτάδι
κάνω αναδρομή
σε ό,τι ζω,
σε ό,τι γεύομαι,
σε ό,τι αισθάνομαι.

Πληγές ψυχές
αφηρημένες.
Ελαφρύς ο ίσκιος
των σωμάτων μας
πάνω απ΄το νερό.

Καθρεφτίζουμε το Πάθος,
τόσο απόλυτα,
εκστασιασμένη ένταση,
σα να΄ ναι η τελευταία φορά.

Κι όμως δεν είναι.
Βαθιές Ανάσες,
μεσ΄στο απόλυτο
σκοτάδι των Σιωπών μας,
προσμένω πάλι
να γευτώ ως το
μεδούλι,
τις Εξωτικές Γεύσεις
του ανεπανάληπτου
Ουράνιου Έρωτά μας. {Γιούλη Τσουρεκά}

Σ΄αγαπώ του είπε.. : Καληνύχτα.. Να προσέχεις..!

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2014

Η Βαλίτσα {Γιούλη Τσουρεκά}



Η Βαλίτσα {Γιούλη Τσουρεκά}

Μία βαλίτσα όλη η ζωή μου,
μέσα σ΄αυτή κι εγώ γυμνή,
δεν ξέρω που πάω,
που μ΄οδηγεί.

Λιμάνι δεν βλέπω,
μα Πέλαγος βαθύ,
σημάδια πολλά
στη ψυχή μου,
καρφωμένα σα καρφιά,
ριζωμένα.

Τα έβγαλα με τα νύχια μου,
με τα δόντια μου, όλα
τα καρφιά που με σημάδεψαν,
με τρύπησαν, με τραυμάτισαν βαθιά,
μα οι τρύπες έμειναν ανοιχτές.

Η καρδιά μπάζει νερά και,
επιπλέει μέσα στη παλιά μου
βαλίτσα στο άγνωστο ή και
στο Πουθενά.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

Το κόκκινο σεντόνι {Γιούλη Τσουρεκά}



Το κόκκινο σεντόνι  {Γιούλη Τσουρεκά}

Το κορμί μου διπλωμένο μεσ΄
την ησυχία της νύχτας.
στάση εμβρυακή.
Άρπαξα απ΄το συρτάρι 
το κόκκινο μεταξωτό σεντόνι.

Δώρο της μαμάς και
το κουβάριασα με μανία
γύρω απ΄το ανήσυχο κορμί μου.
Δεν νοιώθω θλίψη.

Νοσταλγία Απέραντη Μόνο..
Μέσα στο χάσιμο του μυαλού μου
αυτή τη νύχτα να΄μαι διαρκώς
κοντά σου, μέσα στη ζεστή αγκαλιά σου,
μα και τόσο απόμακρα.

Σα να΄μαι άρρωστη, ανήμπορη κι
όμως πόση ανείπωτη ευτυχία
κλείνω μέσ΄στη Ψυχή μου... Ψυχή μου
Όμορφη και Ανήσυχη.
Σιωπηλή δυστυχία Αγάπη μου.

Σου μιλάω στο ημίφως
και δεν μ΄ακούς.
Άκου με λίγο και κλείσε
τη φωνή μου ερμητικά
σε ένα από τα πολλά
συρτάρια του γραφείου σου.

Κανείς, ποτέ, τίποτε να
μην μάθει της ύπαρξής μας..
Ανάβω τσιγάρο βαρύ σέρτικο
μέσα σε τούτη την ατέλειωτη νυχτιά.

Πνίγομαι σαν ο καπνός μου
φεύγει απ΄τα σκασμένα χείλη μου
Δεν μιλώ, ανάσα δεν παίρνω,
μόνο σου κρυφομιλώ αγαπημένε.
Δεν με ακούς..
Γιατί δεν με ακούς;;

Άκουσέ με μόνο μία φορά.
Ας είναι η τελευταία μου ανάσα.
Άκουσέ με, να σ΄ακούσω
να μου μιλάς, να μου γελάς.

Το κόκκινο σεντόνι είναι
κουβαριασμένο γύρω
απ΄όλο το κορμί μου,
ως και το στόμα μου.

Δεν με ακούς που σου φωνάζω..
Αγάπα με. Έφυγες και δεν υπάρχεις
πουθενά..

Το κόκκινο σεντόνι δεν το πλένω
θα τ΄αφήσω στο κορμί μου.
Να μου θυμίζει πως, σκέπασε
μία φορά και τους δυο μας.
Το Πάθος, δεν Χωράει
στα Συρτάρια.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Το χρώμα της μοναξιάς {Γιούλη Τσουρεκά}



Το χρώμα της μοναξιάς {Γιούλη Τσουρεκά}

Σαν πέφτει η νύχτα,
σηκώνω ψηλά τα χέρια μου 
και, δέομαι σου.. 
Μ΄Ακούς Αγάπη μου.

Στέλνεις τ΄αστέρια τ΄ουρανού
στη μικρή κάμαρά μου.
Είναι τόσο χαμηλά, τόσο λαμπερά,
που όχι, δεν μπορώ να τ΄αγγίξω.
Καίνε από τον πυρετό του Έρωτα.

Μονάχα θωρώ τη λάμψη τους κι
εκστασιάζομαι στην Ομορφιά τους.
Καθρεφτίζομαι στο Φως τους,
παίρνω Φως και για τους Δύο Μας,
για να μας συντροφεύει
στις κρυφές στιγμές μας.

Κοιτάζω τα μάτια σου μέσα
απ΄τη λάμψη του φεγγαριού και
λιώνω, χάνομαι, σα το κεράκι σβήνω.
Αναριγώ, νοτίζει η ψυχή μου ευωδιές.

Με τα χέρια μου ψηλά απλωμένα,
καλώ το Σύμπαν της Μαγικής Νύχτας
να σιγοτραγουδήσει μόνο για Εμάς.
Να τραγουδήσουν τ΄ άστρα, το φεγγάρι,
οι γαλαξίες, η γη ολάκερη, ακόμη
και οι πέτρες, τα βράχια της θάλασσας,
τα δέντρα, τα βουνά, τα φαράγγια.

Δέομαι σου και τότε, μαγικά
με σκέφτεσαι, με θυμάσαι
που ζω τις νύχτες με τις σκέψεις μας
αντάμα, με θυμάται η μοναξιά μου.

Απρόσκλητη, σκληρή, ανελέητη
χτυπάει τη πόρτα μου η μοναξιά,
ρακένδυτη, φτωχή με τρύπια
χέρια, δίχως αγκαλιά,
δίχως στοργή και ζεστασιά.

Αυτές οι ατέλειωτες νύχτες
της μοναξιάς, λιώνουν οι πάγοι,
τα χιόνια, καίγεται το Σύμπαν
αντάμα με Εμάς.

Είναι οι νύχτες που με
υψωμένα τα χέρια, θωρείς
πεντακάθαρα το μενεξεδί
χρώμα της μοναξιάς που
σε προσκαλεί με θράσος,
να κάνετε παρέα.. {Γιούλη Τ.}

Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014

Νυχτερινοί Στοχασμοί Ψυχής {Γιούλη Τσουρεκά}



Νυχτερινοί Στοχασμοί Ψυχής {Γιούλη Τσουρεκά}

Ανάμεσα στην αμεριμνησία των στιγμών μας, κυλάει γρήγορα ο χρόνος, σα το τραίνο στις ράγες, σαν το νερό στο ποτάμι.. Κάποιες φορές με ήρεμη καταπίεση "εντός μας" κι άλλες φορές ανυπέρβλητα δύσκολες, γίνεται χείμαρρος για να μας πνίξει βρίσκοντας μας απόντες, κοιτάζοντας την Πανσέληνο λες και δεν έχουμε ξαναδεί Φεγγάρι.. Πόσα Φεγγάρια στ΄αλήθεια πέρασαν απ΄τις ζωές μας και τα αγνοήσαμε. Πόσα τραίνα χάσαμε για ένα μόνο δευτερόλεπτο της ώρας.. Μα Εδώ, έχουμε χάσει Μία Ολόκληρη Ζωή για να αναλωνόμαστε στα μικρά, στα ασήμαντα...! Το τραίνο μας πειράζει που χάσαμε;;! Ε, Τι έγινε..;! Τραίνο είναι, θα περάσει Άλλο. Άνθρωποι Δεν Περνούν.. Φεύγουν όταν τους διώχνουμε με αθέμιτο τρόπο, λες και μπήκαν στην Ζωή Μας, ως απρόσκλητοι επισκέπτες... Όχι Δα... Ας μην ξεχνάμε πως, ήμασταν Εμείς Οι Οικοδεσπότες.. Κάποτε..!!
{Γιούλη Τσουρεκά} ~ Νυχτερινά Μονοπάτια Στοχασμών ~

* Καλή Ανατολή *