Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

Μοναχικότητα με Συντροφιά {Γιούλη Τσουρεκά}



Μοναχικότητα με Συντροφιά {Γιούλη Τσουρεκά}

Δεν "ζητιανεύεται η φιλία.
Δεν είναι απλή λέξη.
Ζωή είναι που "αγκαλιάζει"
ό,τι καλό σ΄ανθρώπου Πνεύμα.
Ψυχή Είναι που αναζητά
ένα απαλό άγγιγμα σαν
μία σατέν κορδέλα σε
μία σελίδα του βιβλίου μας
στην ανάγνωσή του ως
το Τέλος, όποιο κι αν Είναι.

Δεν ουρλιάζει η Φιλία.
Σιωπά στη μοναχικότητα
του πολέμου που
της κηρύττουμε.
Επιλογή η Μοναξιά μας.

Αγγίζουμε απαλά τη
σατέν κορδέλα απ΄
τη πιστή συντροφιά
του βιβλίου και
διαβάζουμε παρακάτω.

Η Φιλία δεν έχει χρώμα.
Αν προδοθεί, έχει το
βιολετί του επιταφίου
έστω κι αν αλλάζεις
συχνά το νερό τ΄ανθοδοχείου.
Άδικος κόπος.
Ψεύτικη κίνηση.
Επιφανειακή.

Η Φιλία μπαίνει σε κουτί,
μικρό ή μεγάλο,
χάρτινο ή πορσελάνη,
είναι ίδια η "ταφή της",
όπως τα βρύα στις Πέτρες. {Γ. Τ.}

Άνθιση Νου και Ψυχής {Γιούλη Τσουρεκά}


Άνθιση Νου και Ψυχής {Γιούλη Τσουρεκά}
Αν ο ανθρώπινος νους ήταν δυνατόν να δημιουργήσει νέους σπόρους, βλαστούς, να ανθίσει, να αναπτυχθεί, να εξελιχθεί, να βρει "άλλες, νέες πέργκολες" ως Ιδέες για την Ανάπτυξη και την Εξέλιξη για έναν Καλύτερο Κόσμο, τότε, δεν θα είχαμε "τσουκνίδες" να μας τυραννούν στην καθημερινότητά μας, παρά μοσχοβολιά και Άνθιση Ζωής με πλούτο ψυχής, καλλιέργεια ανθέων Νου, προκειμένου Όλη η Ανθρωπότητα Να Ζει στον Αιώνα που διανύουμε, τον 21ο, για Ολόκληρη τη Γη. Ανέφικτο;! ..... Είμαι ρομαντική κι ονειροπόλα, μα αρκετά δυνατή να ξεπερνάω τις όποιες αντιξοότητες, μόνο που θλίβομαι για τη μιζέρια που μας περικυκλώνει σαν τα άγρια βάτα .. λίγο πριν το βάλτο. Ας Ανθίσουμε Λοιπόν Όσοι Αντέχουμε με Ελπίδα και Δύναμη. {Γιούλη Τσουρεκά}

Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014

Κάτω απ΄το Φεγγάρι {Γιούλη Τσουρεκά}



Κάτω απ΄το Φεγγάρι {Γιούλη Τσουρεκά}

Κάτω από το ασημένιο Φεγγάρι,
τ΄απρόσιτο, τ΄αλαργινό,
είναι η απέραντη γη μας 
που κατοικούν ψυχές 
λίγες ευτυχισμένες,
μα πολλές λαβωμένες, 
άπειρες αιματοβαμμένες.

Πέντε Ωκεανοί γλείφουν 
τα παράλια των Πέντε Ηπείρων.
Μοσχοβολάει η Αλμύρα.
Καίει τα χαραγμένα πρόσωπα 
των ναυτικών ταξιδιάρικων 
καραβιών που σχίζουν 
αφρούς, κύματα, καταιγίδες.

Λευτεριά Ζητά η Γη Μας.
Άσπρο Περιστέρι 
Σύμβολο Παγκόσμιας Λευτεριάς.
Δικαιοσύνη ένα Άλικο Τριαντάφυλλο.
Αντιστεκόμαστε, Πολεμάμε δίνουμε 
τ΄άλικο αίμα μας χαλάλι,
για Ισονομία, Ψωμί και Τριαντάφυλλα και,
τι Ομορφιά Ζωής, Όλα Αυτά Κάτω 
από τη "Μύτη" του Φεγγαριού, 
που μας ακούει ν΄ αναπνέουμε 
ασθμαίνοντας τη Ζωή, την Αγάπη, 
τον Έρωτα, τρώγοντας ανελέητα 
τις σάρκες μας, δίχως Επιστροφή. {Γ.Τ.}

Περί Φιλοξενίας με δύο λόγια .. {Γιούλη Τσουρεκά}



Δεν "φιλοξενούμε" ένα σώμα. Φιλοξενούμε την Ψυχή, την Καρδιά, τα Αισθήματα, τα Συναισθήματα των Ανθρώπων. Μετά τη διαπίστωση της υποκρισίας, η Αυλαία κλείνει, δεν μπαίνουμε στη διαδικασία των Παρασκηνίων, παρά ... Ανοίγω την Πόρτα και Φεύγω με το Κεφάλι Ψηλά και, πάλι απ΄την Αρχή.. {Γ.Τ.}

Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2014

Αυγουστιάτικες Σκέψεις.. ~ {Γιούλη Τσουρεκά}



Αυγουστιάτικες Σκέψεις.. ~ {Γιούλη Τσουρεκά}

Ευτυχώς που ό,τι μένει μόνο, ξεχασμένο, παλιό, πάντα Μέσα του κάτι Γεννιέται και Φυτρώνει. Γίνεται όμορφο στοιχείο, απόλυτα κι αρμονικά δεμένο με τη Θεά Φύση. Τίποτε δεν πάει χαμένο. Όλα είναι γύρω μας, μέσα και στη Δική Μας Μοναδική Ζωή, Ανεξαιρέτως! Αγαπάω ό,τι με κάνει να αισθάνομαι πως ζω κι υπάρχω στο απέραντο σύμπαν, σα μία κουκκίδα που "συμμετέχει" στη Ζωγραφιά του Κόσμου Μας. Χαμογελάμε, Αγαπάμε, Συναισθανόμαστε, κυρίως, Δεν Φοβόμαστε γιατί, αν Φοβόμαστε Δεν Αγαπάμε κι έτσι δεν βλέπουμε ξεκάθαρα πως ένα Λουλούδι Φυτρώνει στην Πέτρα, καταπράσινα Κλαδιά συνθέτουν τη Θάλασσα, με τ΄Αλμυρό Νερό, ποτίζονται, δροσίζονται, αναπτύσσονται, στολίζουν τη Μόνη Βάρκα, ποιος τάχα ξέρει για πόσα χρόνια και, ηρεμεί την ανήσυχη ψυχή μας, γεμίζει στην καρδιά μας μυριάδες άπειρα Συναισθήματα. Φύτρωσα κι εγώ στην Ακρογιαλιά να Περιμένω σαν τις γυναίκες των Ναυτικών στα βράχια και στα άγνωστα Λιμάνια, μίας Μεγάλης, Άγνωστης Αναμονής.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

Άγνωστο Φεγγάρι {Γιούλη Τσουρεκά}



Άγνωστο Φεγγάρι {Γιούλη Τσουρεκά}

Περιμένω το Ολόγιομο 
Αυγουστιάτικο Φεγγάρι.
Μάταια η Αναμονή μου.
Χάθηκε στο βάθος 
του Άγνωστου Ορίζοντα
των Ματιών σου.
Κρύφτηκε στη δική σου ζωή.
Εγώ απουσιάζω,
ζώντας σε Άλλο Γαλαξία.
Ονειρεύομαι με τα Μάτια
Ανοιχτά στο άγνωστο Πέλαγος,
περιμένοντας μία Πανσέληνο
που δεν θα΄ρθει ποτέ για Εμάς.
Αργήσαμε.

Καληνύχτα.

Θάλασσά Μου {Γιούλη Τσουρεκά}



Θάλασσά Μου  {Γιούλη Τσουρεκά}

Ήρθε η Θάλασσα στην άκρη
του Πράσινου των Ματιών Σου.
Ζήλεψε ο Ήλιος.
Κρύφτηκε για λίγο στα Σύννεφα.

Ηρέμησε η Θάλασσα στο
βαθύ Πράσινό Σου.
Απόλυτη Νηνεμία.
Υποκλίθηκε στα Μάτια Σου.
Μήτε ένα κυματάκι δεν έσκασε
στην Άκρη του Πράσινου.

Κι εγώ έμεινα μόνη
κάτω απ΄το Πεύκο
να σε Περιμένω,
να βγεις από τη
Θάλασσα, για να
συναντηθεί το
Βλέμμα σου με το Πεύκο Μου.

Ανάσα μου, Πνοή μου,
Πόσο μεγαλείο της Φύσης
να ζητήσω, αφού όπου κι
αν στρέψω το καστανό μου,
αντικρίζω τα Σμαράγδια Σου.
Σ΄Αγαπώ.