Τετάρτη, 29 Απριλίου 2015



Ενσυναίσθηση και Αμφίδρομα, Αληθινά Ανθρώπινα Συναισθήματα.

~ Όλοι οι άνθρωποι σε κάποιες φάσεις της ζωής μας, περνάμε περιόδους θλίψης, ταλαιπωρίας, μη αποδοχής ακόμη και προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Στρεφόμαστε κατά του εαυτού μας, κρίνοντάς μας ένοχους. Δυστυχώς, λίγοι καταφέρνουμε να κάνουμε πλάνο για να απαλλαγούμε από αυτή την αέναη θλίψη που μας τυραννά και μας αλλάζει την οπτική που βλέπουμε γενικά τον Κόσμο μας. Ο καλύτερος τρόπος να ενισχύσουμε τη θλίψη είναι η απραξία, το να παραλύουμε και να θέλουμε να μην σκεφτόμαστε. Έτσι όμως θα χωθούμε ακόμα βαθύτερα στη στεναχώρια και ίσως αγγίξουμε και την απελπισία πέρα από τις ανθρώπινες αντοχές. Το αποτέλεσμα είναι να αυτοκαταστρεφόμαστε.
~ Είναι σχετικά εύκολο και εφικτό, να κάνουμε μικρά βήματα για να αλλάξουμε τα συναισθήματά μας. Ένας μικρός περίπατος βοηθάει πάντα, κι ας σέρνουμε τα πόδια μας. Αν δεν θέλουμε να βγούμε έξω –που είναι το καλύτερο γιατί οι εικόνες εναλλάσσονται, προκειμένου να αλλάξουμε παραστάσεις, ακούμε μουσική, η κλασσική μουσική ημερεύει την ψυχή μας, αλλά χρειάζεται και η χαρούμενη, η γρήγορη και χορεύουμε μέχρι να ιδρώσουμε, μέχρι εξαντλήσεως.!! Όταν αισθανόμαστε έλλειψη διάθεσης, δεν καταφεύγουμε στο φαγητό. Προτιμάμε να τηλεφωνήσουμε σε έναν φίλο, να διαβάσουμε ή να κοιμηθούμε. Με κάθε τρόπο αποφεύγουμε μουσική που μας στενοχωρεί, τραγούδια με στίχους λυπητερούς, έργα που αφορούν μοιραία γεγονότα. Βέβαια, βασικό ρόλο για τον καθένας μας ξεχωριστά έχει ρόλο η ιδιοσυγκρασία μας και κατόπιν οι πλευρές του χαρακτήρα μας. Πολύ καλό είναι να γράφουμε τα συναισθήματά μας. Όταν θα ξαναδιαβάσουμε τι γράψαμε θα διαγράψουμε κάθε τι λυπημένο με ένα κόκκινο στυλό και στη θέση του θα προτείνουμε στον εαυτό μας ό,τι αφορά θετικές σκέψεις, βλέψεις και στόχους για να βελτιώσουμε τόσο το παρόν μας, όσο και το άμεσο μέλλον μας.
Εάν δεν αποφασίσουμε να κάνουμε κάτι για τον εαυτό μας, ας θεωρήσουμε ότι είμαστε δυστυχισμένοι από επιλογή μας και ας πάψουμε να δυσανασχετούμε. Κανένας δεν θα μας βοηθήσει πέρα από εμάς τους ίδιους. Για να γίνουμε ευτυχισμένοι χρειάζεται δέσμευση, αφοσίωση κυρίως δε, να μην χάνουμε τους προσωπικούς στόχους μας που έχουν άμεση σύνδεση με τα ενδιαφέροντά μας τα οποία είναι συνδεδεμένα με Ανθρώπους που έχουν κοινά ενδιαφέροντα και στόχους με εμάς και που ενδιαφέρονται να είμαστε καλά, να προχωρήσουμε, που τους αποδεχόμαστε και μας αποδέχονται, που μας αγαπούν και τους αγαπάμε. Ενσυναίσθηση, Αλληλεγγύη, Συμπαράσταση. Ανεκτίμητες Αξίες Ζωής.
~ Από δύσκολα βιώματά μου, έχοντας στοιχειώδη κοινή λογική πέρα από ευαισθησίες και συναισθήματα, αφιερώνω αυτό το Κείμενο με Πολλή Αγάπη Σε Όλους Τους Καλούς Φίλους Μου που Εκτιμώ και Αγαπώ Πολύ και όχι μόνο, διαισθάνομαι πως είναι αμφίδρομα τα συναισθήματα και το Ανθρώπινο Ενδιαφέρον. Σας ευχαριστώ από καρδιάς μου.! {Γιούλη Τσουρεκά}
~ εικόνα : KIM PRISU ~

Τρίτη, 21 Απριλίου 2015


Κομμάτια Ψυχής {Γιούλη Τσουρεκά}

Μάζεψα κομμάτια της ζωής μου,
ένωσα όλες της Φωτιές του Κόσμου
από την πονεμένη Ψυχή μου.
Έκοψα τις φλέβες μου.
Με το αίμα μου έγραψα λέξεις..

Άνθρωπος.
Αλήθεια.
Πιστεύω.
Εμπιστοσύνη.
Ψέμα.
Εξαπάτηση.
Απάτη.
Προδοσία.
Υπεξαίρεση.
Ταλαιπωρία.
Πόνος.
Ηθική Συνείδησης.
Ψυχικός Πόνος.
Σκοτάδι Ψυχής.
Μαραθώνιος.
Ζωή.
Δίχως Τερματισμό.
Έλεος.
Ανελέητοι.
Σκληροί.
Αμετανόητοι.
Αμετακίνητοι.
Αγνώμονες.
Αχάριστοι.
Αναίσθητοι.
Κλέφτες Ονείρων.
Κλέφτες Κόπου Εργασίας ..
Χρόνια Ατελείωτα.
Εφιάλτης.
Μοναξιά.
Απαξίωση.
Αδιαφορία.
Έξι Χρόνια Γολγοθάς.
Τέλμα.
Προσωπικά λέω Αγώνας, Δύναμη, Αντοχή, Πίστη, Αγάπη.
Το Αίμα είναι Δικό Μου.
Μού Ανήκει.
Κόπηκα.
Μάτωσα.
Θα Νικήσω.

Αγάπη, με Αγάπη θέλω να νικήσω τους Φτηνούς, τους Ανελέητους, τους Ψεύτες, τους Αδιάφορους, τους Εγωϊστές, τους Κακοποιούς της Ψυχής μου και της Ζωής μου.

Επειδή μ΄αρέσει πολύ το Έργο και ο Αγώνας που κάνω μόνη, με ελάχιστη ηθική συμπαράσταση, την πολύτιμη βοήθεια λίγων φίλων που Δεν μετρώνται ούτε στο ένα Χέρι, αρχίζω να καλώ τα Φαντάσματα μου να με θαυμάσουν.

Αγάπη, την ζωγραφίζω με το αίμα της Ψυχής Μου.
Πληγώθηκαν οι λέξεις και τα γράμματα.
Νύσταξαν τα φαντάσματα, οι φωτιές, τα δάκρυα και Έφυγαν.
Έμεινε Μόνο η Αγάπη Συντροφιά Μου κι ένα Φως Ελπίδας..

{Γιούλη Τσουρεκά} 18 Απρίλη 2015.~

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015



Κομμάτια Ψυχής {Γιούλη Τσουρεκά}

Μάζεψα κομμάτια της ζωής μου,
ένωσα όλες της Φωτιές του Κόσμου
από την πονεμένη Ψυχή μου.
Έκοψα τις φλέβες μου.

Με το αίμα μου έγραψα λέξεις..

Άνθρωπος.
Αλήθεια.
Πιστεύω.
Εμπιστοσύνη.
Ψέμα.
Εξαπάτηση.
Απάτη.
Υπεξαίρεση.
Ταλαιπωρία.
Πόνος.
Ηθική Συνείδησης.
Ψυχικός Πόνος.
Σκοτάδι Ψυχής.
Μαραθώνιος.
Ζωή.
Δίχως Τερματισμό.
Έλεος.
Ανελέητοι.
Σκληροί.
Αμετανόητοι.
Αμετακίνητοι.
Αγνώμονες.
Αχάριστοι.
Αναίσθητοι.
Κλέφτες Ονείρων.
Κλέφτες Κόπου Εργασίας ..
Χρόνια Ατελείωτα.
Εφιάλτης.
Μοναξιά.
Απαξίωση.
Αδιαφορία.
Έξι Χρόνια Γολγοθάς.
Τέλμα.
Προσωπικά λέω Αγώνας, Δύναμη, Αντοχή, Πίστη, Αγάπη.
Το Αίμα είναι Δικό Μου.
Μού Ανήκει.
Κόπηκα.
Μάτωσα.
Θα Νικήσω.
Αγάπη, με Αγάπη θέλω να νικήσω τους Φτηνούς, τους Ανελέητους, τους Ψεύτες, τους Αδιάφορους, τους Εγωϊστές, τους Κακοποιούς της Ψυχής μου και της Ζωής μου.
Επειδή μ΄αρέσει πολύ το Έργο και ο Αγώνας που κάνω μόνη, με ελάχιστη ηθική συμπαράσταση και βοήθεια ελάχιστον φίλων που Δεν μετρώνται ούτε στο ένα Χέρι, αρχίζω να καλώ τα Φαντάσματα μου να με θαυμάσουν.
Αγάπη, την ζωγραφίζω με το αίμα της Ψυχής Μου.
Πληγώθηκαν οι λέξεις και τα γράμματα.
Νύσταξαν τα φαντάσματα, οι φωτιές, τα δάκρυα και Έφυγαν.
Έμεινε Μόνο η Αγάπη Συντροφιά Μου κι ένα Φως Ελπίδας..
{Γιούλη Τσουρεκά} 18 Απρίλη 2015.~
Πίνακας : Salvador Dalí

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015



Σκιά Άνοιξης {Γιούλη Τσουρεκά}

Δεν λέει η Άνοιξη να΄ρθει.
Συλλογίζομαι μόνη εδώ
στη μικρή μου κάμαρη, 
την περυσινή την Άνοιξη.

Αγναντεύω απ΄το πελώριο
μπαλκόνι της ψυχής μου.
Μακρινά, κάτι μου θυμίζει
η όψη σου.
Τώρα θολή και ακαθόριστη.

Τι περίεργο, μεσ΄ στην καταχνιά
αυτής της Άνοιξης,
μέσα στην ομίχλη του νου μου,
δε νιώθω πια ούτε αγωνία, ούτε λύπη.

Τη Σκιά σου, ναι, την αισθάνομαι
όπου κι αν πάω, όπου κι αν βρεθώ.

Την αισθάνομαι απρόβλεπτη,
σαν απορία, σαν ψυχρό αεράκι
στα κίτρινα μάγουλά μου.

Σε βλέπω μακρυά ν΄ αγναντεύεις
σιωπηλός και σαν η σκέψη σου,
να λέει ένα ....ίσως .... ίσως
και να μ΄αγαπούσε...

Ένα ακαθόριστο, θολό .. Ίσως,
παγωμένο στα χείλη.
Σκιά Άνοιξης η μορφή σου.

Τραίνο που περνά γοργά,
δίχως σταθμό,
πλοίο που δεν βρίσκει
λιμάνι ν΄αράξει,
τι κι αν έχει επιβάτες,
τους κρατά ομήρους
στην πλώρη του..



Πρύμνη έγινε το ίσως σου και, πάει....
Ακαθόριστο.
Σαν τη φετινή Σκιά της Άνοιξης,
και εσύ δεν ήρθες για να χαμογελάσω. {Γιούλη Τσουρεκά}

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Μελαγχολικά Δειλινά {Γιούλη Τσουρεκά}



Μελαγχολικά Δειλινά {Γιούλη Τσουρεκά}

Μέσα στη δίνη
των σκέψεων
καθόμαστε απόμακροι
και κλαίμε.
Στεκόμαστε ακίνητοι,
αμέτοχοι τα δειλινά,
με ένα βλέμμα ερημιάς
κι απόγνωσης συνάμα,
θαρρούμε πως, κάτι θ΄αλλάξει.
Μάταια προσμένοντας,
εφόσον φάνηκε από
την πρώτη μας μέρα πως,
η Ζωή μας γύρισε
αδιάφορα τις πλάτες της.
Το είδαμε ξεκάθαρα
πως μας υφάρπαξαν
τους θησαυρούς της ψυχής μας.
Τις έριξαν ανερυθρίαστα
βορρά στα κοράκια,
της βαθύτερης δίνης
του Καιάδα των θυμάτων τους.
Μάταιο να αναμασάμε, να φωνάζουμε,
να κλαίμε, ως θύματα μίας
ληστείας των αισθημάτων μας.
Όχι άλλα δάκρυα, οδυρμοί κι
όχι άλλες προφάσεις, συγκαλύψεις
προπάντων υποκρισίες.
Είμαστε όλοι μας συνένοχοι
για κάθε μέρα που φτάνει στο
τέλος της..
Είμαστε υπεύθυνοι
για τα μελαγχολικά δειλινά,
γιατί δεν αγαπήσαμε όσο
έπρεπε τις ημέρες των Ανθρώπων.
Δεν τις αναγνωρίσαμε, δεν ζήσαμε
τη μέρα.
Πήγε χαμένο το Φως, χάθηκε
μέσα στις φιλοδοξίες μας,
στο ψέμα μας, στις άσκοπες επικρίσεις.
Χάσαμε το Φως,
μοιραία λοιπόν
ας αποδεχθούμε
τα μελαγχολικά δειλινά
της ψυχής μας,
δίχως διαμαρτυρίες.
Μην κλαις, μην φωνάζεις Άνθρωπε,
...βοήθεια.... ληστεία....!!
Κανένας δεν μπορεί να σου κλέψει
το Δειλινό Σου.
Το επέτρεψες εκουσίως,
διότι αλόγιστα,
Χάρισες το Φως Σου.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015



Από την Πινακοθήκη της Μαδρίτης με Αγάπη...

Ταξίδεψέ Με.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Ταξίδεψε με στο Όνειρο
κι άσε με μη μου μιλάς,
θέλω να ονειρεύομαι 

ταξίδια μακρινά
κι όσο προλάβω
να βλέπω τον Κόσμο
με Χρώμα κι
Όμορφα Συναισθήματα..
Τα υπόλοιπα που θα΄ρθουν,
δεν θα΄χουν χρώματα...
το έχεις σκεφτεί;!
Θα΄ναι βυθισμένα
σε ένα αιώνιο, μισαλλόδοξο
απροσδιόριστο και
αχανές σκοτάδι.
Άσε με να χαρώ
θέλω να μετράω
εικόνες,
ν΄απολαμβάνω γεύσεις,
έρωτες χρωματισμούς,
φωτεινές αγάπες ατελείωτες.
Άσε με στην Ονειρεμένη Χαρά μου,
μείνε εσύ αν θες στην εφήμερη
ηδονή του "μαύρου σου". {Γιούλη Τσουρεκά}


Σκέψη {Γιούλη Τσουρεκά}
..Η σκέψη είναι ελεύθερη
σα το πουλί πετά 

φεύγει μακρυά
γίνεται αγάπη,
παλμός, πάθος,
γίνεται Αέρας που
αναπνέουμε..
Σαν φυλακιστεί
σβήνουν με μιας όλα.
Ο έρωτας, η αγάπη,
το φιλί σαν προδοθεί
πετάει μακρυά,
γίνεται άπιαστο πουλί.
Μη διαμαρτυρηθείς,
μην του θυμώσεις,
τ΄άφησες και σ΄άφησε.
Σύμπαν Ελεύθερο,
εκατομμύρια λεύτερα
πουλιά, αλωνίζουν
τον ξάστερο και τον
συννεφιασμένο Ουρανό Σου.
Ναι, ξαφνιάσου και,
Σώπασε. Ησυχία. {Γιούλη Τσουρεκά}