Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Αόρατες Κλωστές {Γιούλη Τσουρεκά}



Αόρατες Κλωστές {Γιούλη Τσουρεκά}

Εσύ κι Εγώ, αόρατες ψυχές,
υφάναμε μαζί την σιωπή μας,
κεντήσαμε τη μοναξιά, 
με σταυροβελονιά περίτεχνη
δύσκολα να λύνεται, 
να λυπάσαι να την ξηλώσεις, 
να την καταστρέψεις,
να την διαλύσεις σε
μικρές κλωστούλες,
σε ξέφτια,
σε περισσεύματα νημάτων,
με Ενωμένες Μακρινές
τις Σκέψεις, άρρηκτα
δεμένες τις Καρδιές Μας,
σα τον Γόρδιο Δεσμό.

Τι να κάνεις, τι να κάνω
Αγαπημένε;!

Πως να "λύσουμε"
τα Ερωτικά Δεσμά μας,
είναι πολύ αργά πια,
Οι Αόρατες Κλωστές
Μάς Ενώσανε
κι έτσι απροσδόκητα,
απρόβλεπτα σε είδα
να έρχεσαι,
πιέζοντας το πρόσωπό μου,
στην αραχνοΰφαντη
κουρτίνα των λυγμών μου. {Γιούλη Τσουρεκά}

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Λότζες.. {Γιούλη Τσουρεκά}



Λότζες.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Περνάω μία - μία τις Λότζες στο Παλαιό Μεσαιωνικό Κάστρο. Εκεί που ανταμωθήκαμε και αγαπηθήκαμε πριν ακόμη Γεννηθούμε..
Βρέχει. Όλες αυτές τις μέρες βρέχει ακατάπαυστα. Σαν το νερό της βροχής να θέλει να τελειώσει να στραγγίσει και η τελευταία σταγόνα της βροχής. Χθες βράδυ, σε ονειρευόμουν Αγαπημένε μου κι όλη τη νύχτα έβρεχε.. Άκουγα το νερό της βροχής και σχημάτιζα με τις σταγόνες της, την γλυκιά μορφή σου. Σε σκέφτομαι, σε επιθυμώ, λατρεύω ν΄ακούω να βρέχει αργά, μονότονα, ή άγρια σαν Έρωτας Βροχή και μελαγχολικά σα τα μάτια μας.. Ατέλειωτοι οι μουντοί χειμώνες μας, ο σκοτεινός, βαρύς από μεγαλοβαμβακάτα γκρι σκούρα σύννεφα. Τα μικρά καλοκαίρια, είναι τα φωτεινά διαλείμματα στη ζωή μας, μα τα περνάμε χώρια, διότι Εσύ Ταξιδεύεις κι σε περιμένω Φθινόπωρο στην Προκυμαία. Βρέχει ασταμάτητα και οι μελαγχολικές ψυχές μας μουλιάζουν σα τα πολυκαιρισμένα απλωμένα ρούχα στην αυλή μας. Τι παράξενα που είναι όλα αυτά στ΄αλήθεια.;! Είμαστε ντυμένοι στεγανά, ζούμε μέσα σε σπίτια με θέρμανση...σε ερμητικά κλειστά μονωμένα καταφύγια, κι όμως αποζητάμε τη θέα της σιγανής βροχής, το πέταγμα των πουλιών που φτερουγίζουν πάνω απ΄τα κεφάλια μας, για να κουρνιάσουν στη ζεστή φωλιά τους. Αγάπη είναι Ζεστασιά Αγάπη μου.. Κι αν νιώθουμε βρεγμένοι στις πλάτες μας να κυλάει σαν απαλό ρίγος, να είναι της Αγάπης Ρίγος.. περνώντας τις Λότζες μία προς μία, σε περιμένω, σε καρτερώ Αγαπημένε μου ως τη Τελευταία που μας Προσμένει ο Ήλιος να βγαίνει θαρραλέος, περήφανος, νικητής μέσα απ΄τα Σύννεφα. Νικάει η Αγάπη Αγάπη Μου.. {Γιούλη Τσουρεκά ~ βραδινές σκέψεις}

** Καλή Ανατολή Τετάρτης **

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Θρίαμβος του Έρωτα {Γιούλη Τσουρεκά}



Θρίαμβος του Έρωτα {Γιούλη Τσουρεκά}

Θάλασσά μου, τόσο σε λατρεύω, 
όσο και πνίγομαι μέσα στο βυθό σου.
Τρέμουν τα ακροδάχτυλα μου,



σύγκορμη λιγώνω Μπρος Σου.

Πάλλονται τα χέρια μου ασταθή
τρέμουν τα δάχτυλά μου μέσα
στα Νερά Σου τα Ζεστά.
Παγώνει ο Νους μου στη Θέα Σου.

Δέος και Άβυσσος μαζί
συνθέτουν την αδιακρισία μου
στην απαράμιλλη Ομορφιά Σου,
στα πανώρια, Μάτια Σου
μαγεύουν τον Οίστρο Μου.

Πιάνω την Όστρια και πάω
αγάλι - αγάλι με τα Νερά Σου,
μέλι να γευτώ στα χείλη μου,
τα Αλμυρά Φιλιά Σου.

Σ΄αγκαλιάζω σ΄αγαπώ,
πλέκω τα μαλλιά σου με
τα μαλλιά μου, στον
Αφρό Σου.

Μπλέκω τα πόδια σου,
στα δικά μου και
γαργαλώ τις Φτέρνες Σου.

Έρχεται το ένα κύμα μετά το άλλο,
δίνει και δίνεται το Κορμί Σου,
στο Κορμί Μου.
Το Φωτογραφίζω, μακάρι
να το ζωγράφιζα μέσα στα Νερά Μας.

Υπέρτατη, Θεία Ηδονή μου,
Θάλασσά μου, τόσο Σε Λατρεύω,
όσο και πνίγομαι μέσα στο Βυθό Σου. {Γιούλη Τσουρεκά}

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014



Ψυχή μου

Αδούλωτη Ψυχή μου,
Καρδιά μου αγαπημένη,
μία απέραντη θάλασσα 
Ελεύθερη είναι 


ο Έρωτάς Μου..

Η Αγάπη μου 
πέντε ωκεανοί
μέσα στα
χέρια μου
μόνο για Σένα.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Αγαπάω Πονώντας, 
λύνω τα δεσμά μου,
αγαπάω υποφέροντας, 
πονώντας το Είναι Μου..

Συγχωρώ κάθε κακό, 
γιατί δεν υπάρχει 
τίποτε πιο Καλό
από την αληθινή αγάπη,
που δεν έχεις να περιμένεις,
άλλο από Όνειρα.. {Γιούλη Τσουρεκά} 

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Τα Παιχνίδια της Βιτρίνας {Γιούλη Τσουρεκά}



Τα Παιχνίδια της Βιτρίνας {Γιούλη Τσουρεκά}

Αναδρομή στο παρελθόν
στα ανέμελα τα παιδικά 
τα χρόνια μου,
τότε που στο μεγάλο 
κτίριο της γωνιάς
Ανδριανού και Σχολείου,
χαζεύαμε τα παιχνίδια 
και με την αχαλίνωτη
φαντασία μας,
όνειρα πλάσαμε,
για ένα Καπλάνι,
Μία μυθική Τίγρη,
όπως την φωνάζουν
οι κάτοικοι στα
νησιά του Βόρειου Αιγαίου.

Ατέλειωτες βόλτες μπροστά
από την ίδια πάντα βιτρίνα
με τα πολύχρωμα παιχνίδια.
Μετά το σχόλασμα,
παιδιά Δημοτικού,
μικρά, νιάνιαρα
με τα ξεφωνητά μας.

Κλεφτά, νωρίς το απόγευμα
να΄ σου πάλι ξανά
χάζεμα στην
πολυποίκιλη βιτρίνα
με τα ξύλινα παιχνίδια,
τα μουσικά κουτιά,
τις παραμυθένιες κούκλες,
σαν η μάνα μας έστελνε
στο Εύωνον να πάρουμε
εκατό δράμια πελτέ τομάτας.

Το απόβραδο, δικαιολογία,
πάμε μαμά στου Κοτσώλη
για γλυκάκι..
Έρχομαι, ένα λεπτάκι, καλέ,
εδώ απέναντι πάω κι έρχομαι..

Ναι, εκείνα τα χρόνια
που Εκεί Κοντά,
στην Πλατεία Συντάγματος,
ήταν φρέσκο το αδικοχαμένο
αίμα, αλλά, επιφανειακά
ήσυχη η Ιστορική Πλατεία.

Που τα νησιά δεν ήταν
όλα του παραθερισμού,
μα οι άθλιες φυλακές
για τους Ιδεολόγους.
Που στις παραπέρα
από τη δική μας
γειτονιά, ήταν φυλακές,
για να σωπάσουν
τα στόματα όλων
όσων ζήτησαν
η Ζωή να Γίνει Όνειρο και,
Όχι το όνειρο ζωή..
Κι Εμείς Εκεί,
Παιδιά μικρά,
σαν αδέσποτα, αμέριμνα,
μικρά αγαθά μαξούμια,
μέναμε ώρες να
οραματιζόμαστε να
ζωντανεύουν τα
ξύλινα αλογάκια,
οι κούκλες, η ξύλινη
τίγρης να ημερεύει
για να την πάρουμε
σπίτι να μας
συντροφεύει τα
Εξόριστα Τα Βράδια.. {Γιούλη Τσουρεκά}