Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Κεράσια .. {Γιούλη Τσουρεκά}



Κεράσια .. {Γιούλη Τσουρεκά}

Οι κερασιές άνθισαν φέτος. Έγειραν τα κλαδιά των δέντρων από τους πλούσιους άλικους καρπούς του αγαπημένου φρούτου, του πλουμιστού αυτού δέντρου μέσα στη Φύση. Απλόχερα προσφέρθηκαν οι καρποί του σε αγαπημένα πρόσωπα, που γεύτηκαν λαίμαργα, μα τόσο όμορφα κι ευχάριστα τα φρέσκα δροσερά κεράσια. Τα κόκκινα φρεσκοπλυμένα με Αγάπη Περίσσεια Κεράσια από δύο χέρια που ξέρουν μόνο ν΄αγκαλιάζουν ό,τι πιότερο σε τούτο το Κόσμο Αγαπούν. Δύο χείλη κόκκινα με λαχτάρα φιλούν τα χείλη που ακόμη στάζουν κόκκινες σταγόνες απ΄το χυμό των κερασιών. Κι όμως, ξαφνικά μαράθηκαν γιατί τα χτύπησε η καταιγίδα, η βροχή με το άσπρο χαλάζι της σιωπής απ΄τα άλλα χείλη, που ενώ δροσίστηκαν.. ξέχασαν πως πάλι τους περίμενε ένα Πανέρι με Φρέσκα Κεράσια, μία μεγάλη αγκαλιά, μα περισσότερο μία Αγάπη. {Γιούλη Τσουρεκά}

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

Άμμος της Θάλασσας {Γιούλη Τσουρεκά}


Άμμος της Θάλασσας {Γιούλη Τσουρεκά}

Πήρα με τις χούφτες μου
άμμο θαλασσινή.
Υπόχρυση Άμμος,
σχημάτισα μία καρδιά.
Την καρδιά μου και την καρδιά σου.
Μέσα στα χέρια μου σφιχτά κρατούσα,
δύο καρδιές σε Μία.
Δεν ξέρω πως μου ξέφυγε,
μέσα στη ζέστη του καταμεσήμερου,
φύσηξε ξάφνου ένα δροσερό αεράκι.
Δροσίστηκα για λίγο,
έβγαλα το ψάθινο καπέλο μου,
έστρεψα το πρόσωπό μου
κόντρα στ΄αεράκι για να δροσιστώ,
αέρας να φυσήξει, τα μαλλιά μου
να παρασύρει σε αντίθετη τροχιά.
Κοίταγα μακρυά τη Θάλασσα
με περίσκεψη, με εικόνα το πρόσωπό σου και,
δεν κατάλαβα πως φύσηξε άνεμος δυνατός.
Τότε, κοίταξα τα χέρια μου.
Έκπληξη, φόβος, αγωνία,
κρύος ιδρώτας μ΄έλουσε σαν
διαπίστωσα τα δύο ενωμένα
χέρια μου .. Αδειανά.
Η Καρδιά Μου Είχε Φύγει. {Γιούλη Τ.}

Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

..νυχτερινοί προβληματισμοί.. {Γιούλη Τσουρεκά}


..νυχτερινοί προβληματισμοί.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Χωριστήκαμε τον Αύγουστο.
Ανάμεσα στο Μπλε, στο Πράσινο,
στο Κίτρινο, στο Μουντό και στο τσιμέντο..
Χρώματα και αρώματα
ζέστη και υγρασία.
Έρωτας, σμίξιμο,
απουσία και προσμονή.
Αναμονή κι αβεβαιότητα.
Κόντρα στα δύσκολα
αισιοδοξία του καλωσορίσματος.
Χαμόγελα, Αγκαλιές,
Ανάσες, Παλμοί, Αγωνία,
ίσως ηχηρές σιωπές
μέσα στο τούνελ της
αμηχανίας μας,
της Ηχηρής Σιωπής Μας.
Υποσχέσεις ευοίωνες..
Λες να΄ναι ευοίωνες, ή
να είναι ουτοπία του Νου κι
αμφιβολία ατελείωτων Στιγμών ;! {Γ.Τ.}

..νυχτερινοί προβληματισμοί.. {Γιούλη Τσουρεκά}



..νυχτερινοί προβληματισμοί.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Χωριστήκαμε τον Αύγουστο.
Ανάμεσα στο Μπλε, στο Πράσινο,
στο Κίτρινο, στο Μουντό και στο τσιμέντο..
Χρώματα και αρώματα
ζέστη και υγρασία.
Έρωτας, σμίξιμο,
απουσία και προσμονή.
Αναμονή κι αβεβαιότητα.
Κόντρα στα δύσκολα
αισιοδοξία του καλωσορίσματος.
Χαμόγελα, Αγκαλιές,
Ανάσες, Παλμοί, Αγωνία,
ίσως ηχηρές σιωπές
μέσα στο τούνελ της
αμηχανίας μας,
της Ηχηρής Σιωπής Μας.
Υποσχέσεις ευοίωνες..
Λες να΄ναι ευοίωνες, ή
να είναι ουτοπία του Νου κι
αμφιβολία ατελείωτων Στιγμών ;! {Γ.Τ.}

Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

Μοναχικότητα με Συντροφιά {Γιούλη Τσουρεκά}



Μοναχικότητα με Συντροφιά {Γιούλη Τσουρεκά}

Δεν "ζητιανεύεται η φιλία.
Δεν είναι απλή λέξη.
Ζωή είναι που "αγκαλιάζει"
ό,τι καλό σ΄ανθρώπου Πνεύμα.
Ψυχή Είναι που αναζητά
ένα απαλό άγγιγμα σαν
μία σατέν κορδέλα σε
μία σελίδα του βιβλίου μας
στην ανάγνωσή του ως
το Τέλος, όποιο κι αν Είναι.

Δεν ουρλιάζει η Φιλία.
Σιωπά στη μοναχικότητα
του πολέμου που
της κηρύττουμε.
Επιλογή η Μοναξιά μας.

Αγγίζουμε απαλά τη
σατέν κορδέλα απ΄
τη πιστή συντροφιά
του βιβλίου και
διαβάζουμε παρακάτω.

Η Φιλία δεν έχει χρώμα.
Αν προδοθεί, έχει το
βιολετί του επιταφίου
έστω κι αν αλλάζεις
συχνά το νερό τ΄ανθοδοχείου.
Άδικος κόπος.
Ψεύτικη κίνηση.
Επιφανειακή.

Η Φιλία μπαίνει σε κουτί,
μικρό ή μεγάλο,
χάρτινο ή πορσελάνη,
είναι ίδια η "ταφή της",
όπως τα βρύα στις Πέτρες. {Γ. Τ.}

Άνθιση Νου και Ψυχής {Γιούλη Τσουρεκά}


Άνθιση Νου και Ψυχής {Γιούλη Τσουρεκά}
Αν ο ανθρώπινος νους ήταν δυνατόν να δημιουργήσει νέους σπόρους, βλαστούς, να ανθίσει, να αναπτυχθεί, να εξελιχθεί, να βρει "άλλες, νέες πέργκολες" ως Ιδέες για την Ανάπτυξη και την Εξέλιξη για έναν Καλύτερο Κόσμο, τότε, δεν θα είχαμε "τσουκνίδες" να μας τυραννούν στην καθημερινότητά μας, παρά μοσχοβολιά και Άνθιση Ζωής με πλούτο ψυχής, καλλιέργεια ανθέων Νου, προκειμένου Όλη η Ανθρωπότητα Να Ζει στον Αιώνα που διανύουμε, τον 21ο, για Ολόκληρη τη Γη. Ανέφικτο;! ..... Είμαι ρομαντική κι ονειροπόλα, μα αρκετά δυνατή να ξεπερνάω τις όποιες αντιξοότητες, μόνο που θλίβομαι για τη μιζέρια που μας περικυκλώνει σαν τα άγρια βάτα .. λίγο πριν το βάλτο. Ας Ανθίσουμε Λοιπόν Όσοι Αντέχουμε με Ελπίδα και Δύναμη. {Γιούλη Τσουρεκά}

Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014

Κάτω απ΄το Φεγγάρι {Γιούλη Τσουρεκά}



Κάτω απ΄το Φεγγάρι {Γιούλη Τσουρεκά}

Κάτω από το ασημένιο Φεγγάρι,
τ΄απρόσιτο, τ΄αλαργινό,
είναι η απέραντη γη μας 
που κατοικούν ψυχές 
λίγες ευτυχισμένες,
μα πολλές λαβωμένες, 
άπειρες αιματοβαμμένες.

Πέντε Ωκεανοί γλείφουν 
τα παράλια των Πέντε Ηπείρων.
Μοσχοβολάει η Αλμύρα.
Καίει τα χαραγμένα πρόσωπα 
των ναυτικών ταξιδιάρικων 
καραβιών που σχίζουν 
αφρούς, κύματα, καταιγίδες.

Λευτεριά Ζητά η Γη Μας.
Άσπρο Περιστέρι 
Σύμβολο Παγκόσμιας Λευτεριάς.
Δικαιοσύνη ένα Άλικο Τριαντάφυλλο.
Αντιστεκόμαστε, Πολεμάμε δίνουμε 
τ΄άλικο αίμα μας χαλάλι,
για Ισονομία, Ψωμί και Τριαντάφυλλα και,
τι Ομορφιά Ζωής, Όλα Αυτά Κάτω 
από τη "Μύτη" του Φεγγαριού, 
που μας ακούει ν΄ αναπνέουμε 
ασθμαίνοντας τη Ζωή, την Αγάπη, 
τον Έρωτα, τρώγοντας ανελέητα 
τις σάρκες μας, δίχως Επιστροφή. {Γ.Τ.}