Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

Άσπρο Περιστέρι τ΄απόβραδο.. {Γιούλη Τσουρεκά}





Άσπρο Περιστέρι τ΄απόβραδο.. {Γιούλη Τσουρεκά}
..Σαν έπεσε τ΄απόβραδο
πήραν τα άσπρα περιστέρια,
μία μαύρη σκιά,
σα τη ψυχή
των άδικα φυλακισμένων,
εξαπατημένων,
από τους υποτιθέμενους
κραταιούς κατακτητές,
που βάλθηκαν να
πλύνουν το βρώμικο κορμί τους
και τις αέναες αμαρτίες τους,
με την άσπρη μοσχοβολιά
που αναδύουν οι Ψυχές
των Αγνών Ανθρώπων.
Περπάτησα γοργά και,
τους Προσπέρασα,
γράφοντας στη Πλάτη μου
ένα Όχι,
κι ας μη με ένοιαζε
που μου έριχναν τη σφαίρα
θρασύδειλα, πισώπλατα..
Έτσι κάμουν οι Φαύλοι.
Κράτα καρδιά μου και,
Προχώρα, έστω και ματωμένη,
μα ποτέ προδομένη,
άσπρη σα Περιστέρι,
χωρίς "μαύρη σκιά"..
{Γιούλη Τσουρεκά}
Φωτογραφία : A Life Time Photography

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

Τρίτος Παγκόσμιος.. {Γιούλη Τσουρεκά}



Τρίτος Παγκόσμιος.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Είναι στ' αλήθεια επώδυνο,
πολύ σκληρό και ζόρικο,
απροκάλυπτα φανερό 
κι επικίνδυνο συνάμα.
Να Ζούμε ΄Ολοι Μας,
ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος
ο Οικονομικός, κοινωνικά,
πολιτικά, πολιτισμικά,
άκρως φασιστικός..
Οι ημέτεροι κι οι ιθύνοντες,
σα τάχα να μη γνώριζαν,
απευθυνόμενοι ιστορικά
μα πάντα, στις πλάτες του Λαού
τα βάρη όλα ρίχνουν,
κι ανήξεροι δήθεν,
χλευάζουν σε εμάς απευθυνόμενοι απαντούν..
Πληρώστε Εσείς, τα εργοστάσιά μας
τώρα πια αργούν και κλείνουν οσονούπω.Ακάθεκτοι κι ανελέητοι εξακολουθούν
την Ιστορία μας οι κεφαλαιούχοι -
καπιταλιστές να προσδιορίζουν,
να διατάζουν ως οι ισχυροί,
ανά τους αιώνες πάντα,
με το Διαίρει και Βασίλευε,
εμάς τους εργαζόμενους, Αυτοί να Διοικούν.


Κουράστηκα, απόστασα
κι εγώ ως εργαζόμενη, με ένα μισθό
όπως ΄Ολοι Μας, Χρόνια και Χρόνια.
Σκέφτομαι πολλές φορές μονάχη,
τι νόημα έχει να εργάζομαι,
τον Στόχο Μου έχω χάσει,
το Μέλλον το αβέβαιο κι ανύπαρκτο,
τον εαυτό μου αισθάνομαι,
στ' αλήθεια πλέον,
"παρείσακτο" η Σκέψη Μου Καλπάζει,
μόνο στα Νιάτα,
Τα Νέα Τα Παιδιά Όλου Του Κόσμου Αγκαλιάζει..!!
{Γιούλη Τσουρεκά}

Τρίτη, 2 Ιουνίου 2015



Στην παιδική μου ηλικία, μέχρι και την προ - εφηβεία μου, νόμιζα πως ανεβάζοντας ψηλά το χέρι μου, θα μπορούσα να αγγίξω το φεγγάρι...όταν είχε Πανσέληνο και Φαίνονταν όλες οι Σκιάσεις του, νόμιζα πως, έχει μάτια και Κοιτάζει τους ανθρώπους στη Γη. Ήθελα να πιστεύω πως, το Φεγγάρι είναι Ένα Πρόσωπο Ψηλά στον Ουρανό με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, όπως τα πρόσωπα των ανθρώπων.. Έλεγα συνήθως στον πατέρα μου.. Δες, έχει μάτια σου λέω και μύτη και μεγάλο στόμα... Είναι Ένα ΦωτεινόΥπαρκτό Πρόσωπο του Ουρανού.. Ο πατέρας μου γελούσε και η μητέρα μου με έλεγε ..ονειροπόλα.. Σε λίγες μέρες , πάλι έσβηνε το Φεγγάρι και αναρωτιόμουν που να πήγε άραγε , γιατί να έφυγε;; Δεν μας Αγαπάει για να βρίσκεται πάντα Φωτεινό , Ολόγιεμο να μας Φωτίζει κι έτσι να συνεχίζω να βλέπω τα χαρακτηριστικά του Προσώπου του, να σκέφτομαι δυνατά και οι δικοί μου να γελούν με την αφέλειά μου... Είναι όμορφο να εξακολουθείς να πιστεύεις στα Όνειρα. Τουλάχιστον, τα Όνειρα, δεν προδίδουν ποτέ Νου και Ψυχή.. {Γιούλη Τσουρεκά} - 3 Ιούνη 2015 - *** Καλή Ανατολή ***https://youtu.be/tCXeYq6KYZc

Σάββατο, 23 Μαΐου 2015


Αγάπη μου .. σε κοιτάζω μα δεν σε βλέπω. {Γιούλη Τσουρεκά}
Σου μιλώ κάθε μέρα γιατί δε μπορώ να κάνω αλλιώς. Σου μιλώ μέσα από τις μυρωδιές, τα ποικίλα χρώματα των ρόδων. Αναπνέω τη μυρωδιά σου απ΄τα πολύχρωμα τριαντάφυλλα του άυλου κήπου της ψυχής μου. Μου απαντάς και λιώνω με τη γλύκα των λέξεων που αβίαστα πηγάζουν απ΄την ψυχή σου. Είμαστε δύο άγνωστοι, ταυτόχρονα όμως τόσο απόλυτα γνώριμοι. Πως να σε προσεγγίσω; Άλλοτε ο Κόσμος δεν είχε ηλεκτρονική εικόνα. Πραγματική εικόνα ενώνει δύο ανθρώπινες καρδιές που αγαπιούνται, ζωντανή εικόνα όπως τα φρέσκα λουλούδια την Άνοιξη που, δεν θέλεις να τα κόψεις για να μη μαραθούν, παρά μονάχα τα
χαζεύεις ώρες ατέλειωτες, τα δροσερά πρωινά πίνοντας τον καφέ στο μπαλκόνι των Ονείρων Σου, σαν αγναντεύεις απέναντί σου την Θάλασσα Πλανεύτρα, μαγευτική που σε κάθε της τερτίπι αντικατοπτρίζονται τα χαρακτηριστικά σου, τα μάτια σου, ακόμη και η μύτη σου που ξεχωρίζει σαν κολυμπάς και βγαίνει στον αφρό.. Σε έβλεπα και γελούσα. Τι μπορεί να δώσει στον Άνθρωπο η πλασματική διαδικτυακή εικόνα σε σύγκριση με την πραγματικότητα της ανθρώπινης επαφής δύο ερωτευμένων ανθρώπων; Τα βλέμματα, τα χάδια, οι αγκαλιές, τα βουλιμικά φιλιά, τα πειράγματα, οι περίπατοι στην ακροθαλασσιά, οι σιωπηρές σκέψεις, οι κραυγές του έρωτα, οι φαντασιώσεις, τα γέλια τις μικρές πρωινές ώρες. Όλα τα Όμορφα τα χάνουμε εκούσια, γιατί δεν αντέχουμε την Αγάπη. Μας "αγκαλιάζει" ή συνηθίσαμε να μας "αγκαλιάζει" μία πλασματική, απόμακρη, φανταστική αγκάλη σαν Όραμα. Παρ΄ όλα αυτά περιμένω νυχθημερόν ν΄ανθίσει ο σπόρος να γίνει βλαστός και Δέντρο Αγάπης, γιατί κάθε άνθρωπος δικαιούται την Αγάπη. Η μοναξιά είναι το μαστίγιο της ψυχής μας. Ένα μαρτύριο χρονικής διάρκειας σα το σαράκι που τρώει ό,τι ξύλινο, σιγά - σιγά, βασανιστικά, ώσπου το εξαφανίζει. Στέλνω μία μεγάλη αγκαλιά, επίορκος της Αγάπης κι εγώ, διότι η "Διαδικτυακή Αγκαλιά", δεν Πιάνεται.. Χάνεται.
{Γιούλη Τσουρεκά - 23 του Μάη 2015 .~

Σάββατο, 16 Μαΐου 2015



Δροσιά της Θάλασσας {Γιούλη Τσουρεκά}

Όπου κι αν χτυπάει η καρδιά μας,
ηρεμεί, σκέφτεται και χαλαρώνει
στο άπειρο μπλε σου,
ως εξαγνισμός,
με το αληθινό φως
που εκπέμπει το χρώμα σου,
χαρίζοντας μας ενέργεια,
δροσιά, χάδι ψυχής.
Εμφύσηση ζωής η πνοή σου,
βάλσαμο η συντροφιά σου.
Άσπρη δαντέλα πλεχτή
περίτεχνη ο αφρός σου,
σαν σκάει απαλά ή
δυνατά στην
απέραντη ακτή
της ψυχής μας,
που άρρηκτα τέμνεται
με τον μακρινό ορίζοντα.
Δροσιά της Θάλασσας
τα κίτρινα λουλούδια
που σιγοτραγουδούν
μέρα - νύχτα,
πρίμο σιγόντο
με τον ήχο των κυμάτων σου.
Όμορφη μοναξιά μου,
Δροσιά της Θάλασσας μου,
έλα πάρε με να σ΄αγναντεύω
αχόρταγα, βουλιμικά
ν΄αναζητώ την αγκάλη σου.
Να φιλώ τον αφρό σου,
να βυθίζομαι ονειρικά
μέσα σου,
να μυρίζω τ΄άρωμα
της τρυφερής αλόης
στην Ακτή σου.
Δροσιά μου,Θάλασσά μου,
κι αν βυθιστώ,
δεν θα σωθώ,
έχω καλά κρυμμένα
στη ψυχή μου
τα κουπιά της ζωής μου,
όμως την βάρκα μου,
την έκλεψε η Συννεφιά
και χάθηκε σα το
κίτρινο λουλούδι
της αλόης
μέσα στο τρελό
Αγέρα της Σιωπής μας.

Δροσιά της Θάλασσας μου,
νοσταλγία μου,
θύμησες ονειρεμένες,
γλυκές στιγμές
που με ταξίδεψες
σε παραμυθένια ταξίδια
με το νου, μα η ψυχή μου
έμεινε να σε κοιτάζει
απόκοσμα, με άδεια αγκαλιά
με άδεια χέρια,
γεμάτα αγκάθια της μοναξιάς.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015



Το παλιό ρολόι.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Κειμήλιο "ακριβό" ενάμιση
αιώνα Ιστορίας,
άπειρων ωρών θλιβερής 
δυστυχίας ανθρώπων
που μάτωσαν τις ψυχές
τους, όχι για τη ζωή,
μα για την επιβίωση..
Σταματημένο πρωινή
ή απογευματινή ώρα,
την ίδια ώρα του
μεγάλου ταξιδιού
χωρίς επιστροφή.
Χαρούμενες ώρες,
ελάχιστες γράφτηκαν
στους δείκτες του
παλιού ρολογιού.
Ήταν μαύρα χρόνια,
ορφάνιας, πολέμου, κατοχής, απέραντης,
αέναης μοναξιάς σκληρής,
μεγάλων αποστάσεων
λευκής σιωπής,
ψυχών που ακόμη
ζουν μέσα στον
παραιτημένο
από τον χρόνο
μηχανισμού τού ρολογιού,
που έμεινε κειμήλιο
σε νου που θυμάται..

Ευτυχώς συντροφιά του
πάνω στη παλιά σερβάντα
ένα κερί,
που σβήνει για να κάνει
παρέα κι αγκαλιά
στους λεπτοδείκτες
της Ψυχής του
που αν και πονάει,
χτυπάει δυνατά,
ως η τελευταία
ζωντανή ανάμνηση.
Ώσπου να κλείσει
ο Κύκλος της Ερημιάς
που θυμίζει τα
μεσημέρια της Φυγής,
με λήθαργο βαθύ,
δίχως ώρα,
δίχως φως.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Σάββατο, 9 Μαΐου 2015



Ψυχή μου.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Έραψα στη ψυχή μου δύο μεγάλες τσέπες για να χωρούν όλα μου τα βιώματα, οι χαρές, οι λύπες, τα σουσούμια μου... ήρθα αργά στο "τοιχαλάκι μου" γι΄απόψε, γιατί με συνεπήρε μία συναρπαστική ανάγνωση που δεν σας την αποκαλύπτω ακόμη.. όσο για τις τσέπες της ψυχής θα επανέλθω γιατί είναι ..ευαίσθητες, θέλουν χοντρή διπλοκλωστή για να κρατήσουν τόσο πολλή μεγάλη πραμάτεια.. και τα ξαναλέμε αγαπημένοι Φίλες και Φίλοι μου.... Καλό, Ονειρεμένο, Μενεξεδένιο Ξημέρωμα