Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Αποχωρισμός .... {Γιούλη Τσουρεκά}



Αποχωρισμός .... {Γιούλη Τσουρεκά}

Σε χρόνια παλιά
άδεια αγκαλιά
αποχωρισμός
σε σταθμό τραίνου 
τα μαλλιά μου 
μακρυά στη 
κάθε πνοή τ΄ανέμου.
Με φιλάς - σε φιλώ,
ανοιχτό το παράθυρό σου,
το τραίνο να σφυρίζει
στ΄ αυτιά μου φριχτά
κι εσύ μακρυά,
στη φωτιά, την αντάρα
ενός άνισου πολέμου μαθές,
και δεν ξέρεις, τι θες;!
Αποχωρισμός, τόσο ανελέητος,
παγερός ενώ ζει
ανάμεσά μας δυνατός ερωτισμός,
μα τι κρίμα
να νικάει ο αποχωρισμός..
Αποχωρισμός, θολά μάτια
φιλήδονα χείλη ζητούν
να φιλούν ξανά και ξανά
αχόρταγα φιλιά
στο σταθμό του αποχωρισμού,
της Αγάπης απόκρυφου
ορισμού της καρδιάς
ποιος τάχα ορίζει μεμιάς
δύο καρδιές να κοπούν
να χαθούν στο κενό.
Αποχωρισμός να μ΄ακούς
να σ΄ακούω στις ιαχές,
στις βροντές, στις ανίερες σιωπές,
στο πόλεμο της καρδιάς
υπερίσχυσα εγώ γιατί
ο ΄Ερωτας το Φόβο Νικά,
αποχωρισμός της Ψυχής μου
Κόκκινο Τραίνο μη φύγεις
ξανά σ΄αγαπώ,
μείνε εδώ, τον αποχωρισμό
σου δεν αντέχω, ξανά δεν βαστώ..
Αποχωρισμός Καρδιά μου κι
Αντίο για πάντα
το τραίνο είναι κόκκινο,
ο πόλεμος μαύρος,
ο ΄Ερωτας Πάθος,
τα μαλλιά μου μακρυά
χάδια ζητούν,
τα χείλη μου καυτά, υγρά ποθούν
μοναχά τα φλογερά τα φιλιά..
Αποχωρισμός Ψυχούλα Γλυκιά,
πονεμένο ένα αντίο
ψελλίζω στα χείλη τα στεγνά
τώρα πια,
φεύγω, ριγώ,
κοιτώντας από μακρυά το
Σταθμό που Μισώ.. και
πάλι ένα αντίο .... {Γ. Τ.}

Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

Μία κούκλα ... {Γιούλη Τσουρεκά}



Μία κούκλα ... {Γιούλη Τσουρεκά}

Μία κούκλα στο καπλάνι της "βιτρίνας σου",
παλιά, μονάχη, ξεχασμένη,
πορσελάνινη, ευαίσθητη, εύθραυστη,
σα πολύτιμο γυαλάκι φυσητό.
Μία κούκλα άψυχη, με βλέμμα απλανές,
ένας ακόμη αριθμός στη συλλογή σου..
Μία κούκλα που άψυχη κι αμίλητη,
ένιωθε της καρδιάς σου τους παλμούς..
μονάχη έμεινε με πλουμιστά στολίδια
φορτωμένη, με κόκκινα άνθη στα
πλαστικά της τα μαλλιά,
με πεταλούδες άχρωμες να φτερουγίζουν
πάνω της κι ολόγυρα να τη στολίζουν.
Μία κούκλα απ΄έξω στολισμένη,
πανέμορφη, γλυκιά και ροδαλή,
μα μέσα στη πορσελάνινη τη σάρκα της,
δες πόσες βαθιές έχει ρωγμές,
χαρακιές, ουλές βαθιές,
ραγισμένη και σπασμένη σε όλα της
τα μέλη, πονάει κι αδιαμαρτύρητα
σιωπηρή στο Καπλάνι
της Βιτρίνας σου, Χαμογελάει... {Γ.Τ.}

Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013

Σιωπές........ {Γιούλη Τσουρεκά ~ 25/4/2013}



Σιωπές ..........{Γιούλη Τσουρεκά ~25/4/2013}

Σιωπές τόσο εκκωφαντικά ηχηρές,
όσο τα τεράστια κύματα στους 
απέραντους Ωκεανούς της Οικουμένης..
Τσουνάμι Σιωπές, Χωρίς ΄Ηχο Κανένα
ν΄ακούς, να ακούω, ένα ψίθυρο έστω
χάρισε μου σ΄αυτή τη βαριά, αδυσώπητη,
σκληρή σιωπή που όμοιά της
το απόλυτο Τίποτα, το Μηδέν και το Πάντα.
Σιωπές, χιλιομετρικές σιωπές αγαπημένε
μακρινέ, αόρατε, άυλε..
Σιωπές σαν τις μεγάλες αποστάσεις που
διανύουν οι γλάροι στις Ακτές,
σαν τα αποδημητικά πουλιά που
κάνουν μία βόλτα τις Ηπείρους του Κόσμου,
σε ατέλειωτες μέρες, ακούραστα πετώντας
παντού... Σιωπές...
Σιωπές στους σταθμούς των τρένων όταν
αναμένοντας θαρρείς πως ο χρόνος
έχει σταματήσει μεμιάς ... Σιωπές...
Σιωπές σα τα ψάρια στο βάθος της θάλασσας
που κινούνται, ούτε νεύμα, απλανές βλέμμα,
έρημα καβούρια στα βράχια στην ακροθαλασσιά..
Σιωπές, σα τα αεροδρόμια όταν τα
αεροπλάνα τρέχουν στο διάδρομο απογείωσης
με ιλιγγιώδη ταχύτητα, τότε που "γουστάρω"
την αγωνία της Σιωπής Μας
για το πέταγμα στα σύννεφα,
τα ταξίδια τα υπερατλαντικά κι
όταν φτάνεις σε Τόπο Αλλού μόνο Κοιτάς,
Χαζεύεις.. Σιωπές... βλέμματα περιφερειακά,
φευγαλέα .. Σιωπές...
Σιωπές σαν τις μεγάλες συγκεντρώσεις,
όταν ο Λαός παίρνει τα Λάβαρα και τα
συνθήματα ακόμη μοιάζουν με Σιωπές..
Ατέλειωτες Σιωπές ΄Αγνωστε Αγαπημένε...
Σιωπές κι αν αποφάσισες να ζεις σαν ερημίτης,
σε θάλασσες βαθιές, αν αυτό θέλεις, αν το μπορείς,
μην το σκέφτεσαι.. Ακολούθησε τις Σιωπές...
Αφανής εγώ, σκιά δίπλα σου, σου μιλώ, σε κοιτώ,
μακριά πολύ βρίσκομαι, στα μετόπισθεν πρέπει...
Σιωπές αδιόρατες.. συμφωνώ το΄χουν κάνει πολλοί..
Σιωπές και να θυμάσαι πως για Σένα Μόνο έχω γράψει
τις Θαλασσινές Ανεμώνες....

Σιωπές Αγαπημένε.... {Γ.Τ.}

Τετάρτη, 24 Απριλίου 2013

΄Ισως...... {Γιούλη Τσουρεκά, Αθήνα 24 τ΄Απρίλη 2013}



΄Ισως...... {Γιούλη Τσουρεκά, Αθήνα 24 τ΄Απρίλη 2013}

΄Ισως σαν ήρθες στη ζωή μου
ήσουν ντυμένος στ΄άσπρα.. 
δεν θυμάμαι.. 
μετά, ίσως να φόρεσες στολή παραλλαγής..
να μην σε αναγνωρίζω,
μα θαρρείς δεν το κατάλαβα;!
΄Ισως να σκέφτηκα πως ήρθες μοναχά
κοντά μου για να με παραπλανήσεις,
να με αποπλανήσεις, σε οικτρά πλάνη
ξάφνου κοντά σου να βρεθώ
κι ας ήθελα, ας ήταν εξαπάτηση.....
έτσι είπα μέσα μου και φωναχτά,
κοντά Του, ναι, το είπα ας είμαι
κι ας γίνω συνεργός του στο κακό...
Τόσα χρόνια μόνο στο καλό ..
και τι κατάλαβες;! ..με ρώτησες
σαν τάχα ξαφνιασμένος, ανήξερος..
κι ενώ λάγνα στα μάτια σε κοιτούσα,
τη ψυχή μου λήστεψες κι έφυγες
δίχως λόγο, έτσι ξαφνικά, όπως
ασπροντυμένος ήρθες..
΄Ισως να ήτανε της μοίρας το γραφτό,
να Θέλω, να μην Αρνηθώ,
να Παρασυρθώ, στη πελώρια γεμάτη
λεπίδες και μαχαίρια κοφτερά αγκαλιά σου
να βρεθώ, να χαθώ, να πνιγώ σα ναυαγός
σε θάλασσα φουρτουνιασμένη.. Ναι..
΄Ισως να παραδόθηκα σε σένα αμαχητί
και να αφέθηκα σε κάθε προδομένο σου
Φιλί.. ΄Ισως...
΄Ισως τώρα πια τόσο μακρυά να ξεπουλήσεις
τα όνειρά μου σε ένα πάγκο
στο Κυριακάτικο Παζάρι...
΄Ισως... ΄Ισως... ΄Ισως...
΄Απειρα ΄Ισως ..... {Γ.Τ.}

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013

Μαργαριτάρι .... {Γιούλη Τσουρεκά}




Μαργαριτάρι .... {Γιούλη Τσουρεκά}

Μαργαριτάρι μου σε φόρεσα εκείνο
το απρόσμενο βράδυ,
απρόσκλητος σαν ήρθες
χωρίς καν΄να χτυπήσεις
τη βαριά εξώπορτα.
Μαργαριτάρι μου που σε φύλαγα
μέσα σε ένα παλιό, ξεχασμένο
συρτάρι του μυαλού μου..
Μαργαριτάρι μου, Εσύ Ακριβό Μου,
μάθε, πως, παραστεκόμουν κάθε μέρα,
κάθε νύχτα, ανυπομονώντας
να σε καλωσορίσω.
Μαργαριτάρι μου, Εσύ Σπάνιο,
ανεκτίμητο, περίμενα καρτερικά
το Φιλί σου πίσω απ΄τη
μισάνοιχτη πόρτα.
Το Φιλί σου αυτό, που ήταν για
μένα ενθύμιο και θησαυρός μαζί.
Μαργαριτάρι μου, κάθε που σε περίμενα,
έβγαινα στη βεράντα μου και μάζευα
τα κόκκινα τριαντάφυλλα και,
Ναι Μαργαριτάρι μου, τα άφηνα άνυδρα,
πάνω στο τραπέζι, ή τα πετούσα έτσι,
ανέμελα, σκόρπια στο πάτωμα..
τόσο, όσο χρειάζονταν να κοκκινίσει
ο Τόπος γύρω μας..
Μαργαριτάρι μου λευκό κι αγαπημένο,
δεν καθυστερούσα καθόλου,
τα τακτοποιούσα όλα εγκαίρως, όμως,
δες Μαργαριτάρι μου, το εγκαίρως δεν
έχει πια καμία σημασία στην περίπτωσή μας..
Το μόνο που έμεινε σαν ανάμνηση στα
στεγνά χείλη μου είναι,
το Μαργαριταρένιο, Τριανταφυλλένιο Φιλί,
σε χείλη στεγνά, μα Κατακόκκινα και
Μαργαριταρένια..
Πιστεύω πως με νιώθεις Μαργαριτάρι Μου...{Γ.Τ.}
 

Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

Κυριακή μεσημέρι... {Γιούλη Τσουρεκά}



Κυριακή μεσημέρι... {Γιούλη Τσουρεκά}

Κυριακάτικο μεσημέρι τ΄Απρίλη. Κάθομαι στο καθιστικό ρεμβάζοντας απ΄την ανοιχτή μπαλκονόπορτα το απέναντι μπαλκόνι. Ευτυχώς μεσ΄ στο βαρύ τσιμέντο της Πόλης, υπάρχουν λουλούδια στα μικρά μπαλκόνια. Χαζεύω το Πράσινο και το Χρωματιστό. Βλέπω και ένα μεγάλο κλουβί με πουλιά να τραγουδούν με γλυκό, συνεχόμενο κελάηδισμα τον ΄Υμνο της ΄Ανοιξης. Ο γάτος μου, ο Μπέμπης κάνει βόλτες πάνω κάτω, τον έχει πιάσει η ΄Ανοιξη και είναι ζωηρός. Πάνω στο τραπέζι τα χαρτιά μου, τα μολύβια μου, οι σημειώσεις μου... γράφω και, όμως νιώθω πως δεν έχει ηρεμήσει η ψυχή μου.. πάντα ανήσυχη, ανικανοποίητη να αναζητά πάντα το άγνωστο, το πρωτόγνωρο και το μυαλό να μην παύει να σκέφτεται αλλοτινούς καιρούς... κι ως πέρυσι που ήρθες κι έφυγες νωρίς..... Αισθάνομαι πως βρίσκομαι σε μία αχανή ΄Ερημο. ΄Ερημο Ψυχής... Κομμένη. Διαλυμένη.. Σε παρακαλώ, μην με ρωτάς το Γιατί, το Πως, δεν υπάρχουν εξηγήσεις για να δώσω. Ποιος καθρέφτισε τη ψυχή του σε Καθαρή Λίμνη;! Το γνωρίζεις πολύ καλά, πως είμαι ανίκανη να δίνω εξηγήσεις.. Τι να πω για ό,τι και για όσα βλέπω γύρω μου;! Δεν υπάρχει "΄Ακρη" για να πιάσω. ΄Ολα, μα όλα ένα μπερδεμένο κουβάρι.. ΄Ομως, άκου με.. Διαισθάνομαι πως, απ΄όλα περισσότερο, θέλεις να μάθεις τι μου λείπει;! .. Το Παραμύθι Σου, Αυτό Μου Λείπει Μάτια Μου.. Το Γλυκό Παραμύθι.. Ζω, Υπάρχω, Ανασταίνομαι με το Παραμύθι...
Τα Παραμύθια, λένε τις μεγαλύτερες αλήθειες, έχουν ΄Ονειρα κι Ελπίδες τα Παραμύθια.. Το δικό σου Παραμύθι, βγαλμένο με Πάθος απ΄τα χείλη σου κι απ΄τις ματιές σου, που φλόγες πετούσαν πάνω μου και με έκαιγαν, έδιναν πάντα προσδοκία, πως, ναι, μία μέρα θα βρίσκαμε μέσα στην ΄Ερημο της Ψυχής Μας, έναν Ανθισμένο Παράδεισο για να είμαστε Μαζί..! Καλή Κυριακή στο ΄Ονειρο... {Γ.Τ.}

Τετάρτη, 10 Απριλίου 2013

΄Ισκιος... {Γιούλη Τσουρεκά}




΄Ισκιος... {Γιούλη Τσουρεκά}

Μεγάλωσα και ξαφνικά διαπίστωσα,
πως, ναι, μεγάλωσε κι ο ίσκιος μου..
βρέθηκα στη μαυροθάλασσα το γιόμα,
με ένα σκισμένο χιτώνα,
με την Ψυχή γδαρμένη απ΄τα αγκάθια
που συνάντησα στη πορεία της
δύσβατης διαδρομής μου..
Ζω, αναπνέω, περπατώ σκυφτή
μπροστά σου...
Μαύρο πουλί έγινες αίφνης,
στο μαύρο ανταριασμένο Ουρανό
της Ψυχής μου πετάς και
αναταράσσεις τα μαύρα φτερά σου,
πάνω απ΄το φοβισμένο μου Νου,
που δεν χαλιναγωγείται, ΄Οχι σου Λέω,
δεν παύει να σκέφτεται ο Νους μου και,
γέρνω.. κάθε μέρα γέρνω όλο και
πιο κοντά, εφάπτομαι θαρρείς με τη Γη
στη λίμνη των δακρύων μου..
΄Ισκιος τα φτερά σου μ΄αγκαλιάζουν,
τ΄ απωθώ, απομακρύνομαι στην
άκρη του Κόσμου.
΄Ισκιος η σκέψη, η ζωή μου ένας
απέραντος ίσκιος μέσα από σένα,
δίχως εσένα,
Γνώση στερνή μου, ΄Ισκιος Ψυχή μου,
αγάντα να βγω αλώβητη στην
απέραντη όχθη κι
ας νιώθω λειψή,
νου, ψυχή, σώμα..
΄Ολα ΄Ισκιος ..
Ζω κάτω απ΄τον ΄Ισκιο,
κλείνοντας με τα δύο μου χέρια
τα μάτια μου σφαλίζω να μην
αντικρίσω τον ΄Ισκιο σου,
που με πονάει σα βαρύς μανδύας,
σα πέτρα επάνω μου,
περπατώ με βαριά βήματα,
ξυπόλητη πάνω στην άμμο,
ακολουθώντας αδιαμαρτύρητα
τον ΄Ισκιο μου, που εφάπτεται
βίαια πάνω στον ΄Ισκιο των
θεόρατων μαύρων φτερών σου,
βίαια πολιορκώντας με,
Πονάω ΄Ισκιε μου, Φύγε άφησέ με..
΄Ερχομαι, ξεκινάω, ντύνομαι, στολίζομαι,
ανατάσσομαι ΄Ισκιε μου και
πάω να πω Καλημέρα στη Ζωή...! {Γ.Τ.}
 

Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

Αλήθεια ... {Γιούλη Τσουρεκά}



Αλήθεια ... {Γιούλη Τσουρεκά} - 10/4/2013

Αλήθεια.. τι δύσκολη λέξη η Αλήθεια..
τι δύσβατο, στενό μονοπάτι η Αλήθεια..
πόσο πολύ πονάει η Αλήθεια...
την Αντέχεις στον αχό της 
πολύβουης Πόλης Μας;!
Την αντέχει το "πράσινό σου"
μεσ΄ τη μαυρίλα στα σκυθρωπά πρόσωπα
των συνανθρώπων σου, ή προσπερνάς και
δεν κοιτάς κατάματα τη σκληρή Αλήθεια,
τόσο γυμνή, αφοπλιστική, αποκαλυπτική
που σου τρομάζει το "πράσινό σου" και
το διάφανο "άσπρο σου";!
Κρύβει ανήλιαγες σπηλιές η Αλήθεια
σαν τις κρυφές τις σκέψεις και,
όχι μόνο, τις δεύτερες, τις επικίνδυνες,
τις υστερόβουλες, αυτές που σε τρομάζουν,
που σε κάνουν να κλαις, κι ας το "παίζεις"
άνετος, δεν είσαι κατά βάθος, το γνωρίζεις καλά!
Κάθισα ώρες, μέρες, χρόνια μόνη και
σε έμαθα, διάβασα τις κρυφές σελίδες σου
στα άδυτα της ψυχής σου, ζέστανα τις υγρές νύχτες
του πόθου σου που ήταν ψέμα,
τις σκέπασα στοργικά με τις κουβέρτες της Αλήθειας
για να Σε Ζεστάνω..
Υπέμεινα χαράζοντας το όνομά σου πάνω στο δέρμα μου
με καρτερία και προσμονή πως θα΄ρθεις μαζί
με Μία Αλήθεια...
΄Εμεινα ξέπνοη Χειμώνα μπροστά στη θάλασσα κι
αντίκρισα το ηλιοβασίλεμα, χωρίς τη μυρωδιά σου
δίπλα μου, γιατί μου είχες ήδη "κλέψει" την Αλήθεια..
Πέρασε πολύς καιρός που σε περίμενα ώρες αλογάριαστες,
γέρνοντας το κεφάλι μου στη πιο κοφτερή γωνιά
της Ψυχής Μου, προσμένοντας την Αλήθεια....
Μάταια όμως... ποιος τι λογίζεται;!
Εσύ;! Εγώ;! Αυτοί;! ΄Ολοι Εμείς;!
Την Αλήθεια Επιτέλους ..;! {Γ.Τ.}

Κυριακή, 7 Απριλίου 2013

Σκέφτηκα .. {Γιούλη Τσουρεκά}




Σκέφτηκα .. {Γιούλη Τσουρεκά}

Σκέφτηκα αλλοτινές εποχές, λόγια όμορφα απλών ανθρώπων,
μάζεψα όλα τα Φώτα της Γης σαν τους δαυλούς που
φωτίζουν τους σκοτεινούς, αδιέξοδους δρόμους..
έτσι απλά, για να γράψω μία μόνο λέξη.
Αγάπη.
Επειδή μ΄αρέσει τόσο αυτή η λέξη, είναι ζωγραφισμένη
μέσ΄στη ψυχή μου σαν ακριβό, χρωματιστό
έργο τέχνης.. θαρρείς.. Μεγαλείο.. Ζηλευτό.
Αγάπη.
Μ΄αρέσει τόσο αυτή η λέξη να τη λέω
στους ανθρώπους τους δικούς μου,
τους λατρεμένους της καρδιάς μου,
αλλά κι σ΄όσους δεν ξέρω καλά,
τους προσκάλεσα στη Σάλα της Καρδιάς μου,
για να θαυμάσουν τη λέξη Αγάπη.
Πολλοί άνθρωποι άγγιξαν αυτή την
αγαπημένη μου, ακριβή μου,
μαγική μου λέξη...
άλλοι την χάιδεψαν στοργικά,
άλλοι τη δέχθηκαν απλά,
άλλοι την χαστούκισαν βίαια..
άλλοι την γέμισαν σημάδια, δαχτυλιές,
Πληγώθηκε η λέξη ... πληγώθηκε η
Αγάπη .. αγάπη μου..
Λαβώθηκε με βέλος αιχμηρό..
σαν αυτά που βγάζει ο κυνηγός
απ΄τη φαρέτρα του κι απερίσκεπτα
κάποιες φορές δεν σημαδεύει σωστά και
τα τόξα πληγώνουν όποιον βρεθεί στο στόχο..
΄Ερημα όλα δίχως την λατρεμένη μου λέξη.
Αγάπη.
Σβήσαν τα Φώτα κι έμεινα Ολομόναχη
στο βαθύ σκοτάδι.
Η Αγάπη με περίμενε καρτερικά,
κάπου εκεί στο πλάι μου,
να της χαϊδέψω νωχελικά,
τα μακρυά της τα μαλλιά.
Αγάπη.. {Γ.Τ.}
  

Παρασκευή, 5 Απριλίου 2013

Σε ψάχνω παντού {Γιούλη Τσουρεκά} - 5/4/2013


Σε ψάχνω παντού {Γιούλη Τσουρεκά} - 5/4/2013

Σε ψάχνω παντού 
στις χαραμάδες των πεζοδρομίων,
στις στάσεις των λεωφορείων,
στο μετρό, στις μεγάλες λεωφόρους,
Σε ψάχνω παντού,
στις πέτρες, στα λουλούδια,
στην άμμο της θάλασσας,
στις παλιές φωτογραφίες, μα και
στις πρόσφατες, όταν πονάς,
όταν νευριάζεις, όταν γελάς.
Σε ψάχνω παντού,
στη σιωπή μου όταν μόνη
ξυπνώ τα πρωινά για τη δουλειά,
τα μεσημέρια στο δρόμο που
κάπου τελειώνει και επιστρέφω...
τ΄απόγευμα στο περπάτημα μου,
το βράδυ στην πολύβουη σιωπή
της πολυτάραχης μοναξιάς μου.
Σε ψάχνω παντού.
Το Χειμώνα στη βροχή και στο χιόνι.
Την ΄Ανοιξη στη χλωροφύλλη και
στα χρωματιστά πέταλα των λουλουδιών.
Το Καλοκαίρι μέσα στα κοχύλια
της Θάλασσας, ακόμη και στους αχινούς κι
ας ματώνουν τα δάχτυλά μου.
Το Φθινόπωρο στα πεσμένα πορτοκαλί και
κίτρινα φύλλα των δένδρων.
Σε ψάχνω παντού.
Στο Κορμί μου που σημάδεψες.
Στο Νου μου που βίασες.
Στη Ψυχή μου που πίκρανες.
Στη Καρδιά μου που άλωσες.
Σε ψάχνω παντού.
στην αόρατη φωλιά των
πληγωμένων γλάρων,
πάνω απ΄το πέλαγος
της αιωνιότητας των
στιγμών μας... {Γ.Τ.}

Τρίτη, 2 Απριλίου 2013

Γεια σου Γαλαξία μου {Γιούλη Τσουρεκά}



Γεια σου Γαλαξία μου, 

Μάλλον ναι.., 
Θαρρώ πως ναι, σίγουρα, να προσέχω ποιος κάθεται δίπλα μου...
να μαζέψω τα χιλιοραγισμένα κομμάτια μου, ό,τι θυμάμαι,
ό,τι άφησα, ό,τι ξέχασα στην άβυσσο του μυαλού μου,
σκόρπια εδώ και εκεί.. να τα τακτοποιήσω...
να φτιάξω ένα όμορφο καλοκαιρινό παγκάκι, άνετο,
με παχιές, πουπουλένιες μαξιλάρες, για να καθίσεις
΄Ονειρο μου, όταν θα΄ρθεις..
Κι απέναντι να΄ναι η θάλασσα και μία μικρή βαρκούλα,
να κάνεις κουπί, να με πας βαρκάδα σε βαθιά νερά κι
εγώ να λιγώνομαι, να ριγώ, να τραγουδάω σα παιδί και
με το φεγγάρι να με βγάζεις πιο όμορφη από πριν
στην ακτή και να μου τραγουδάς, μα να είσαι Εσύ..
πρέπει να προσέχω ποιος κάθεται δίπλα μου...
να είναι Λύκος.. όχι Κυνηγός.. φοβάμαι τους κυνηγούς
γλυκιά μου καρδούλα..
Νιώθω πολύ μικρή κι ανυπεράσπιστη τις νύχτες
με τόσα αστέρια στον Ουρανό και εγώ
μακρυά σου, αν δεν με βγάλεις στην Ακτή
πως ν΄ανταμώσουμε;! {Γιούλη Τσουρεκά}

Η Αγάπη.. {Γιούλη Τσουρεκά}



Η Αγάπη.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Αγάπη μου, νόμισες πως είναι 
απλό, εύκολο θέμα η Αγάπη;!
Πόσο τραγικό λάθος κάνεις
αν στ΄αλήθεια είναι δυνατό
να το εννοείς, να το πιστεύεις;!
Αγάπη είναι να ξαπλώνεις στην
επιφάνεια μιας θαλασσινής
απεραντοσύνης του Νου σου και
ν΄αντέχεις ώρες, μέρες, χρόνια
ατελείωτα, ίσως και αιώνες
για να μην βουλιάξεις..
Να παραμένεις με πείσμα στον
αφρό της ξελογιάστρας θάλασσας,
ξαπλωμένος, αγκυλωμένος,
δίχως ν΄ανασαίνεις για να
κρατήσεις την Αγάπη..
Να κοιτάς και να μην βλέπεις, παρά
μόνο να ονειρεύεσαι την Αγάπη.
Αγάπη είναι να μπορείς να φυτέψεις
εκατομμύρια λουλούδια μέσα στο
στρώμα της Θάλασσας σου και αυτά
ν΄ανθίζουν, να βγάζουν βλαστούς
στο πράσινό σου κήπο, κόκκινα άνθη
στο κόκκινο μου άστρο...
Αγάπη είναι τα Αδύνατα -Δυνατά,
αγάπη μου...
Φοβήθηκες..
Γι΄αυτό δεν άντεξες τη Μαγεία..
Αγάπη δεν είναι το εύκολο, η εξουσία..
Αφέντης και Σκλάβος Μαζί Είμαστε,
μία απολυτότητα είναι η Αγάπη.
Το Ανέφικτο - Εφικτό..
Πόλεμος είναι η Αγάπη Φως Μου,
Εσύ δεν το΄ξερες;..
Αγάπη ποτέ δεν θα γνωρίσεις
σαν τα εύκολα σημεία κυνηγάς,
Αγάπη είναι και Φονιάς και Σκοτωμένος..
Αγάπη δεν είσαι εσύ,
αν οι μουσικές νότες της καρδιάς σου
χτυπούν μόνο στις εφημερίες
δημόσιων νοσοκομείων..
Τι κατάντια κι Αρρώστεια...
Αγάπη είναι η Υπέρβαση των Πάντων.
Δεν είναι εύκολη η Αγάπη..
Δεν Ελπίζω.. {Γ.Τ.}

Κρίση Αξιών και Οικονομική Κρίση (απευθυνόμενος - θεατρικός λόγος)


Κρίση Αξιών και Οικονομική Κρίση (απευθυνόμενος - θεατρικός λόγος)

΄Ακου φίλε μου να δεις πως έχει η σημερινή σκληρή πραγματικότητα! ΄Ακου Να τρελαθείς, να σου φύγει ότι έχεις και δεν έχεις, ακόμη κι η μαγκιά!
Μα είναι δυνατόν, να ζούμε στο πετσί μας τουλάχιστον τα τέσσερα τελευταία χρόνια, όλα του Κόσμου τούτου τα παράλογα και να μην έχουμε σηκωθεί ακόμη από τους βρωμοκαναπέδες μας και να τους πλακώσουμε με τα τηγάνια στη σκατοκεφαλάρα τους;; Μα είναι κατάσταση αυτή που ζούμε ρε φίλε μου ή το θέατρο του παραλόγου σε όλο του το μεγαλείο; Παράδοξα όλα, τα πάντα, παράνομα, παράτυπα! Τι Κράτος ανάλγητο μου λες χρυσέ μου άνθρωπε;! εδώ μιλάμε για Εντατική και Κώμα! Αιώνιο εγκεφαλικό επισόδειο, που ούτε ζεις, ούτε πεθαίνεις για να ηρεμήσει η ψυχή σου που λέει ο λόγος, στον άλλο Κόσμο που θα πας κατά πως λένε κι οι στίχοι του Μουσικοσυνθέτη μας Μίκη Θεοδωράκη.
Και, δεν είναι τα φράγκα απλά ρε φίλε, όχι και το λέω μετά λόγου γνώσης και με το χέρι στη καρδιά. Δες τη νεολαία μας, τα νέα παιδιά φίλε μου... Προσωπικά, ντρέπομαι, κοκκινίζω ολόκληρη, ανάβω φωτιές για να κοιτάξω στα μάτια τα παιδιά μου, τα παιδιά όλου αυτού του κόσμου, που στο κάτω κάτω, πολλοί κάναμε το σκατό μας παξιμάδι που λέει ο λόγος για να τους δώσουμε πνευματική τροφή, όχι με το ζόρι, όχι αδελφέ μου να σε χαρώ, το "τράβαγε" αυτή η γενιά των ως τώρα περίπου στα 30 τους χρόνια... διαβαστερά τα πιο πολλά κι αυτά τα σκασμένα, για ένα καλύτερο αύριο που λέμε κι όχι μόνο για τα Πτυχία του Κάδρου πλέον... ούτε και του κάδρου, που να περισσέψει ευρώ να βάλεις πτυχίο σε κάδρο, είναι μία πολυτέλεια! Ακαδημαϊκές γνώσεις, μάλιστα φίλε μου, αφού θέλανε πολλά παιδιά, δεν ήταν μία ένεση, να πεις πως, τους την κάνεις με το ζόρι να περάσει, όπως μία ίωση ας πούμε!! Το ήθελαν και το απέδειξαν! ΄Εχω προσωπικά βιώματα κι αναφορές! Καταντράπηκα σου λέω φίλε, μου πέσανε τα μούτρα τρία πατώματα υπόγειο!! Άκου λοιπόν για να καταλάβεις πλήρως και αντικειμενικώς! Πέρυσι το καλοκαίρι, ταξίδεψα στο νησί της Πεταλούδας, στην Αστυπάλαια. Λόγω η οικονομική κρίση των μεγαλοκαπιτάλων, των φεουδαρχών, της τρόϊκας, του Δ.Ν.Τ., της ξενέρωτης Μέρκελ και της κοκκάλος κυρίας Λαγκάρντ, κι άλλων καλόπαιδων, καθότι, όλοι αυτοί, κατά τα λοιπά κύριοι και κυρίες "καθαρίζουν" 450 χιλιάρικα δολλάρια πράσινα λαχταριστά το χρόνο κι έτσι δεν χαμπαριάζουνε εμάς τους πληβείους που ζούμε με το ημερήσιο χαρτζιλίκι τους στην ουσία, δεν με έπαιρνε με τίποτα να νοικιάσω όχι δωμάτιο, ούτε καλύβα, οπότε, είπα κι αποφάσισα, Θάλασσα δεν χάνω με τίποτα, Κάμπινγκ κυρία μου και μία χαρά!! Στο κάμπινγκ στο Μαρμάρι ο μέσος όρος ηλικίας 28 χρονών παιδιά όλα με πτυχία, τα περισσότερα με δύο (2) μεταπτυχιακά, 3 ξένες γλώσσες, φιλοξενούσαν και φίλους τους από Ευρώπη ή Αμερική, έπαιζαν τρεις ξένες γλώσσες στα δάχτυλα, με μουσική παιδεία επίσης, κι όμως το παράδοξο, να είναι όλα τους σχεδόν, άνεργα, ή να υποαπασχολούνται ανασφάλιστα, όμως με εντυπωσίασε ότι, τα περισσότερα από αυτά τα εξαίρετα παιδιά έχουν αξίες, καλούς τρόπους συμπεριφοράς, διαπροσωπικών σχέσεων και επικοινωνίας, οι νέοι υποψήφιοι έλληνες μετανάστες μας.... Μελαγχόλησα και μελαγχολώ, αλλά δεν βγαίνει τίποτα έτσι.. Τίποτα.. Συνείδηση χρειάζεται φίλε μου, συλλογικότητα, αλληλεγγύη, κοινοί στόχοι, κινητοποίηση από όλους μας, ειδάλλως θα μας φάνε λάχανο.. Και εμάς τους μεγαλύτερους, που δουλεύουμε χρόνια τώρα μας πετάξανε ένα κόκκαλο να γλείφουμε, να παραμυθιαζόμαστε πως τάχα το πρόβλημα το έχει ο διπλανός μας κι όχι εμείς οι ίδιοι! Αμ, δεν είναι έτσι φίλε μου, για κοίτα γύρω σου και σκέψου... Ελλάδα χώρα του ευρωπαϊκού νότου και κουραφέξαλα και μας πουλάνε φούμαρα οι κυβερνώντες και φύκια για μεταξωτές κορδέλες... Ισοπεδώθηκαν όλα..μα όλα.. κανένας σεβασμός και στήριξη στην Παιδεία μας, στην Υγεία, στον Πολιτισμό και στις Τέχνες.. Ουδεμία Ευθύνη Φέρουν λοιπόν οι ιθύνοντες, οι χαρτογιακάδες που εφαρμόζουν νόμους για εμάς, χωρίς εμάς κι εκείνοι μένουν στο απυρόβλητο, αντί να είναι καθισμένοι στο σκαμνί.. λίαν επιεικώς!! Εδώ πριν λίγους μήνες, ελαφρά τη καρδία και πέρα βρέχει ειπώθηκε στους αδιόριστους Μουσικολόγους, .. : λυπόμαστε, αλλά είσαστε η τελευταία μας προτεραιότητα!! Να ζούσε ο ΄Ομηρος να τους πλάκωνε στο στίχο και να ‘ μουν από μία μεριά να έβλεπα τι θα καταλάβαιναν οι ανίδεοι!!
Κι ο Θεός Απόλλωνας με τη Λύρα του, ποιο μουσικό ρυθμό να έπαιζε αλήθεια σε αυτή την ξερή, σε ξύλινη γλώσσα απάντηση, από έναν υποτίθεται κρατικό υψηλόβαθμο λειτουργό, καρεκλοκένταυρο που καλοπληρώνεται και τα παιδιά μας να είναι μορφωμένοι - άνεργοι - πιθανόν υποψήφιοι μετανάστες! Όμως, όχι, δεν θα φύγουν τα Παιδιά μας, Εσείς βρε αρπαχτικά να φύγετε, να πάτε αλλού! Στη χώρα της δικής σας νοοτροπίας, διότι στη δική μας είσαστε ανεπιθύμητοι, περιττοί, αδηφάγοι, ανελέητοι, αναίσθητοι και, ναι, ρε φίλε να τους το δείξουμε επιτέλους, δεν τους γουστάρουμε, γιατί κατέστρεψαν τα ΄Ονειρά μας, όλων μας τα όνειρα και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο να ζεις δίχως όνειρο, δίχως όραμα, δίχως μέλλον, αφού ούτε το Τώρα δεν μπορούμε να απολαύσουμε, πως και με τι μυαλό να σκεφτούμε το Αύριο;; Αυτά έχω να σου πω καλέ μου φίλε και νομίζω με καταλαβαίνεις πλήρως κατά μήκος και πλάτος και είμαστε συγχρονισμένοι στην ίδια συχνότητα καθότι όλοι μας παθόντες, μηδενός εξαιρουμένου!!

Εσένα και Εσάς Γουστάρω Φίλοι μου καλοί κι αγαπημένοι!! Γεια Χαρά μας με Αισιοδοξία, Ελπίδα, ΄Οραμα και Πείσμα!!!!

Αθήνα, 29 Μάρτη 2013

Γιούλη Τσουρεκά

Δευτέρα, 1 Απριλίου 2013

Η Μελωδία της ΄Ανοιξης ..{Γιούλη Τσουρεκά}



Η Μελωδία της ΄Ανοιξης ..{Γιούλη Τσουρεκά}

Ζηλεύω σαν έρχεται η ΄Ανοιξη,
νιώθω πως δεν μπορώ να την φτάσω,
να την αγγίξω, να την ξεπεράσω..
είναι που κι Εσύ είσαι πολύ μακρυά 
απ΄τα δικά μου μέτρα, μα δεν σε ζηλεύω,
όχι ψυχή μου, σε χαζεύω...
μελωδίες φτιάχνω μέσα στο μυαλό μου,
με όλες τις μουσικές νότες και
φτιάχνομαι.. σα μεθυσμένη
απ΄το άρωμά σου...
Μίλα σε μένα..
τι χρειάζονται σε μία Αγάπη
οι καλοθελητές;!
Επιτέλους, μην ασχολείσαι με τους άλλους,
απλά, πέρνα από δίπλα τους προσεχτικά,
ακόμη δεν έμαθες και τόσα που πέρασες;!
Ποιος από ΄μας μπορεί με ένα μικρό
τόσο δα φτυαράκι να καθαρίσει τις
κοπριές όλου του Κόσμου;!
Μελωδία της ΄Ανοιξης και οι
καρδιές μας, κλεισμένες σα στρείδια
κι απόμερες σαν απολιθωμένα λιθάρια βαριά,
αμετακίνητα, πέτρα ψυχής πως ν΄αντέξω;!
Αισθάνομαι ν΄ακούω τα βήματά σου,
να έρχεσαι από πολύ μακρυά και
φοβάμαι, στην ερημιά της ψυχής μου
αφημένη, εγκαταλειμμένη, ολομόναχη..
Μελωδία της ΄Ανοιξης κι
ο Μεγάλος ΄Ερωτας δεν κάνει
τον κύκλο του πάντα.. δεν είναι Αρρώστια
να πεις και περνάει..
Μας προσπερνάει, μας ξεπερνάει,
μας αγγίζει, μας εξαγνίζει και κατακάθαροι
κι οι δυο τόσο κοντά και τόσο μακρυά
σα δύο ξένοι, διαβάζουμε τις νότες
στο πεντάγραμμο και πάλι,
Μελωδία της ΄Ανοιξης με
φόντο τα κόκκινα τριαντάφυλλα,
τη σκέψη μας στο Ουράνιο Τόξο
που βγαίνει μετά την βροχή
των Δακρύων Μου..
Σε αγαπώ Μελωδία της ΄Ανοιξης.. {Γ.Τ.}