Η Δύναμη Σου Μητέρα Μου.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Η Δύναμη Σου Μητέρα Μου.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Μάνα μου Εσύ,
από τη Γέννεση της Γης 
ήρθες στη Θεία Πλάση.
Άγγελος πήγε στο Θεό και
του Είπε τι Μέγα Δημιούργημα..
Ένα από τα Παντοδύναμα, 
Πολλά, Θεία Δημιουργήματα
Είσαι Εσύ Μοναδική
Γλυκειά Μου, Λατρεμένη Μητερούλα.
Σε Θαυμάζω για τα μύρια
Χαρίσματά Σου.
Υποκλίνομαι στα Λόγια Σου,
μα και στη Σοφή Σιωπή Σου,
στη Στωική, Καρτερική Υπομονή Σου.
Μάνα μου, Πλάσμα Θείο,
Υπεράνω Όλων των ζωντανών
οργανισμών της Γης της Οικουμένης.
Μοναδική Μου Μάνα Εσύ,
λησμόνησες τους πόνους σα
με έφερες σε τούτο Εδώ το Κόσμο.
Αμέσως, με λαχτάρα ζήτησες
στη θερμή αγκάλη σου να με
κρατήσεις και ο θείος Ομφάλιος
Λώρος που με τάιζες πάντα
να ξέρεις μας Ενώνει Μάνα μου.
Εσένα Καρτερική Μου Μάνα
άρρηκτα συνδεδεμένη μαζί με
μένα τη Κόρη Σου.
Σε Λατρεύω, είσαι για μένα
το Κέντρο του Κόσμου,
το Φως που βλέπω
τα Πάντα γύρω μου, όμως,
κυρίως Μέσα Μου.
Εσύ Μάνα μου, εμφύσησες
Αξίες της Ζωής Μου Μοναδικές,
Σταθερές, Αντάξιες Σου για
να βαδίζω Δρόμους δύσβατους
ή χαρούμενους με γνώμονα τα
Σοφά Σου Λόγια, Την Άδολη
Αγάπη Σου, Την Έννοια Σου,
Τη Γλυκειά σου Σκέψη να με
Συνοδεύει, πάντα ως Πλοηγό,
Άγγελό Μου, Προστάτρια Μου,
Συμπαραστάτρια μου, ΄
Έμπιστη στα Καλά μου,
στα Λάθη μου, στα Πάθη μου,
Μάνα μου, Εσύ Ενσυναισθάνεσαι
το "Είναι Μου", τα μύχια της
Ψυχής Μου.
Θέλω να ξέρεις Μάνα Μου πως,
Πάντα Σε Λατρεύω όσοι Είναι
Οι Κόκκοι της Άμμου είναι
η Αγάπη μου, η έννοια κι Εκτίμησή
μου για Σένα Μάνα,
Πολύτιμο Δώρο Της Ζωής Μου.
Η Ζωή είμαι Μάνα, Ζωή Κομμάτι
της Ζωής Σου, μέσα από Σένα
Αναγεννιέμαι κάθε στιγμή,
κάθε λεπτό..
Μάνα μου, γλυκιά μου Μάνα,
Αν Ήξερες Πόσο Πολύ Σε Αγαπώ..
..Συγχώρα με σε παρακαλώ, αν
κάποιες φορές απ΄τις φουρτούνες,
τις τρεχάλες της καθημερινότητάς μου
δεν στο δείχνω.
Δεν σε ξεχνώ.
Μάνα Μου, Οδηγό μοναδικό,
Γνώμονα, Φύση, Ψυχή Ζωής
Πάντα έχω Εσένα, με όλα
με όλα μου τα Αισθήματα,
μέσα από τη Καρδιά μου
Μάνα Μου Καλή, 
Ακριβή Μου Μητερούλα,
γερά και ριζωμένα.... {Γ.Τ.}

Μία άλλη Εποχή..{Γιούλη Τσουρεκά} ~21/12/2013

Μία άλλη Εποχή..{Γιούλη Τσουρεκά} ~21/12/2013

Έρχεται ο Καιρός,
περνούν τα χρόνια που
το καινούργιο γίνεται παλιό.
Γιατί τ΄αφήσαμε.
Το εγκαταλείψαμε.
Το έφαγε η Σκόνη.
Το ροκάνισε αργά - αργά,
βουλιμικά μα σταθερά
μέσα στο χρόνο, το σαράκι.
Πριν φύγω, πριν ταξιδέψω
για το μεγάλο ταξίδι
θέλω τόσο πολύ
να σ΄αντικρίσω
έτσι ανάμεσα στην
ακαταστασία της ζωής μου.
Να δρασκελίζουμε τα
ανακατωμένα πράγματα,
τα παλαιά, επιβλητικά έπιπλα,
αυτές τις άψυχες αντίκες
που έχουν μέσα στην
εγκατάλειψη τους
τόσες αναμνήσεις.
Έπαιζα πιάνο..
Το ξέχασα μετά
από τόσο πολύ καιρό,
άμουσης ζωής.
Έμειναν στην άκρη
μουχλιασμένες οι
παρτιτούρες μου,
οι γεμάτες από μελωδίες
της ζωής μου άλλοτε
χαρούμενες σονάτες και,
πρελούδιο πολλών θανάτων..
Ξεκουρδίστηκε..
Τα πλήκτρα βάρυναν
δεν ακομπανιάρουν πια..
Στο γραφείο μου έμειναν
αφημένα κείμενα, μισοτελειωμένα
ερωτικά γράμματα για σένα.
Θέλω να σε Δω πριν το μεγάλο
μου Ταξίδι, όμως, είναι αδύνατον
να σου το πω, γιατί πιότερο
φοβάμαι εσένα.. εγώ συνήθισα
στο αφημένο σπίτι,
στο ανακατωμένο δωμάτιο.
Σάπιες πολυθρόνες, αλλοτινοί
θρόνοι που καθόσουν, τώρα πια
σκεπασμένες με ντρίλινο ύφασμα,
άχρωμο, μουντό σα το καταχείμωνο
σε Παγωμένα Μέρη του Βορρά.
Μόνο τα αισθήματά μου έχουν
μείνει "καινούργια", "καθαρά",
Αληθινά, Πηγαία..
Τι κρίμα Εσύ να βλέπεις ό,τι
πάλιωσε και ρήμαξε στο χρόνο..
Ό,τι αφήνεις, δεν σε εγκαταλείπει..
απλά.. γκρεμίζεται και το άψυχο,
αργοπεθαίνει στη Σιωπή Του κι
έτσι το Καινούργιο γίνεται Παλιό,
Απατηλό, Ανάμνηση σβησμένη,
με ανάκατα συναισθήματα,
μπερδεμένα με την Ακαταστασία
του Θέλω και του Εγώ.. {Γ.Τ.}

Αν Έρθεις Κάποτε.. {Γιούλη Τσουρεκά} ~ 18/12/2013 ~

Αν Έρθεις Κάποτε.. {Γιούλη Τσουρεκά} ~ 18/12/2013 ~

Χιλιάκριβε μου,
αν έρθεις κάποτε
είναι Υπέρβαση 
του "Εγώ Μας"
Θέλω να έρθεις
δυνατός, ακμαίος, 
θαρραλέος.
Περίσσιο να είναι
το Θάρρος σου,
Ατσάλι η Δύναμή Σου.
Καβαλάρης Αγέρωχος,
πάνω στο Ντορί Μας.
Στο Κόκκινο Περήφανο
Άλογο.
Θυμάσαι που μιλούσαμε
για ένα Άλογο Ορμητικό
και Εσύ Είσαι Πάντα ο
Γητευτής Του κι ο
Δικός μου Λατρεμένος
Γητευτής της Καρδιάς μου;
Αν έρθεις κάποτε
μην φύγεις.
Κι αν ακόμη η Γη
παγώσει ολάκερη.
Γίνει γυαλί κρυσταλλωμένο,
Σε Θέλω να Έρθεις Αγέρωχος,
Περήφανος, Καβάλα στο
Άλογό Μας.
Μην σκεφτείς ούτε τι Μέρα
θα΄ναι, ούτε τι Ώρα.
Έλα το γιόμα, το ηλιοβασίλεμα,
Έλα όποια Εποχή μέσα
στο Χωροχρόνο και
σε όποια Χώρα κι αν
βρισκόμαστε, αρκεί
Μαζί να Είμαστε
ώσπου να καούμε στην
Κόλαση του Έρωτά μας,
ώσπου να λιώσει από
Ηδονή το φθαρτό
Σαρκίο Μας.
Αν κάποτε έρθεις,
μην φύγεις ποτέ..
Σε έχω νοσταλγήσει
τόσο που φοβάμαι
μήπως σε δω έστω
με την άκρη του ματιού
μου, γίνεις Αγέρας,
Άνεμος Απρόσμενος,
που θα σαρώσεις
ό,τι ονειρεύτηκα Κοντά Σου.
Αν έρθεις κάποτε
μην ξαναφύγεις.
Η Αντοχή μου παραπαίει.
Σε περιμένω κι
αν έρθεις κάποτε ξανά
αγάπη μου, σε παρακαλώ,
μην ξεχάσεις με ένα σου χάδι,
μιά σου κίνηση γλυκιά,
τα μαλλιά να μου χαϊδέψεις,
απαλά, νωχελικά, να μου
ψιθυρίσεις γλυκά,
σήκωσε τα μαλλιά σου
απ΄το μέτωπο σου,
μην κρύβεις τα μάτια σου..
Ήρθα..
Πήρα τα "μαγνητικά σου κύματα"
Κι αφού ήρθα Τώρα Δα..
μην μου κλαις,
δεν θα φύγω Ποτέ Πια...
Όνειρο ήταν.. Αγάπη μου..
Λήθαργος... Υποσυνείδητο.
Φρούδες Ελπίδες..
Ευσεβείς Πόθοι..
Κι αν Έρθεις Κάποτε..{Γ.Τ.}

Σα βραδιάζει.. {Γιούλη Τσουρεκά} ~17/12/2013 ~

Σα βραδιάζει.. {Γιούλη Τσουρεκά} ~17/12/2013 ~

Σα βραδιάζει επιταχύνω 
το βηματισμό μου,
ανοίγω το διασκελισμό μου.
Βιάζομαι.
Έρχομαι γρήγορα 
στο Καταφύγιό μου.
Είναι το μικρό το σπιτικό μου.
Κάθομαι στη πολυθρόνα
μπροστά στο παράθυρο
με κλεισμένες τις βαριές
μπροκάρ κουρτίνες.
Παίρνω με ευλάβεια
στα χέρια μου το
άλμπουμ με τις Φωτογραφίες.
Τις χαζεύω ώρες ατέλειωτες.
Χαϊδεύω με το βλέμμα μου
τη μορφή σου.
Στέκομαι σε κάθε μία χωριστά.
Σε χαζεύω αγάπη μου.
Σου χαμογελάω στο γλυκό,
αφοπλιστικό σου βλέμμα,
σου μιλάω στο χαμόγελό σου
που είναι Φωτεινό σα το
Χάραμα της Νέας Μέρας
σου χαμογελώ στο πρόσωπό σου
το κουρασμένο, μα και
τόσο εκφραστικό.
Σ΄αγκαλιάζω, σε φιλάω,
σ΄αναπολώ, σ΄αναζητώ,
σ΄επιθυμώ, σε ποθώ,
σε σκέφτομαι, σε ερωτεύομαι,
σε νοιάζομαι, σε αγαπάω ως
την Άκρη της Γης.
Δεν καταλαβαίνω πως έρχονται
Μεσάνυχτα κι εγώ ακόμη στην
ίδια θέση καθισμένη "Σου μιλάω",
"Σε χαϊδεύω", "Σε παρηγορώ"
απ΄τις έννοιες της ζωής μας,
της άδειας, της άχαρης.
Σα βραδιάζει, συντροφιά μου
μοναδική χαϊδεύοντας τις
φωτογραφίες σου με
παίρνει ιδεατά γλυκός
ο ύπνος στην αγκάλη σου
ως τ΄άλλο πρωί..
Νέα μέρα ξεκινά,
αναπολώντας τα χάδια
που δεν σου έδωσα
την αδυσώπητη νύχτα,
μα τα προσμένω γιατί,
ξέρω πως σαν βραδιάσει
κάποια μέρα θα΄ρθεις,
τους φόβους της Αγάπης
θα νικήσεις, θα μ΄αγκαλιάσεις,
θα με φιλήσεις,
δάκρυα χρυσά θα τρέξουν
απ΄τα μάτια μου
για να στολίσουν με
Φως τη Νύχτα
εκείνη που το άλμπουμ
θα μείνει μόνο στην άδεια
πολυθρόνα, μονάχα η
Κάμαρα Μας θα γεμίσει
Ανάσες, Αναπνοές,
Αποκαλύψεις Αγάπης Μαγικές.
Σα βραδιάσει ... {Γ.Τ.}

Τσιγγάνα Ψυχή Μου.. {Γιούλη Τσουρεκά} ~ 15/12/2013

Τσιγγάνα Ψυχή Μου.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Τσιγγάνα Ψυχή Μου 
Ελεύθερη, Αληθινή..
Όπου Θέλεις Πας,
Όπου Αγαπάς, 
Αληθινά από Ψυχής Σου.
Παίζεις τη Κιθάρα Σου
και Τραγουδάς
Κάθε Ρυθμό στη
Χώρα μόνο της Καρδιάς
που Εσύ Γουστάρεις.
Ευτυχισμένη Ψυχή,
Ελεύθερη Ψυχή,
όποια τραγουδά και
παίζει τη Κιθάρα της σε
Κάθε Χώρα Της Γης,
Δίχως χρήμα,
Δίχως Γη.. γιατί...
Όπου Γης και Πατρίς
Γλυκέ Μου Απόλυτε Έρωτα.
Μην Σκεφτείς την άλλη μέρα
που θα είσαι τι θα πεις.
Με τόσο Αίμα που έχεις Δει,
η Αγάπη Μου Είναι Ποτάμι
με γάργαρο, καθάριο νερό,
μην φύγεις, μείνε
αιώνια να σου Τραγουδώ.
Θέλω Υπάρχει.
Μπορώ ..σχετικό.
Ποιος μπορεί στη τρέλα
του 24ώρου;!
Είναι Τόσο Λίγο Αγάπη Μου!
Πως μπορεί να Ολοκληρώσει
την Ιεροτελεστία των
Παθιάρικων, Ατελείωτων
Φιλιών Μας;;
Είμαι Κουρασμένη..
Δεν αντέχω να μιλάω
για την Αυτονόητη Αγάπη,
για τον Ολοκληρωμένο Έρωτα
που πηγάζει απ΄τα κύτταρά μου.
Αν δεν έρθεις Ποτέ,
Εσύ θα χάσεις κι
εγώ θα μαραζώσω..
Η Ζωή θα περάσει...
Στις Ψυχές Δεν Πιστεύω.
Στο Χρήμα Δεν Πιστεύω.
Τα Σάβανα Δεν Έχουν Τσέπες
Μονάκριβε Αγαπημένε Μου.
Σε Ερωτεύτηκα.
Σε Αγάπησα.
Σε Θέλω σα λυσσασμένη Ίαινα.
Στο Είπα.
Δεν Μπορείς.
Φοβάσαι..
Δεν ξέρω ακριβώς Τι και Γιατί.
Ο Χρόνος Περνάει.
Ο Χρόνος που Χάνεται.
Δεν είναι Μονάχα η Ηδονή.
Είναι το Άγγιγμα.
Νου. Ψυχής. Καρδιάς.
Ζωής. Κυττάρων. Είναι.
Φεύγεις.
Εγωισμός.
Μένω.
Γοητευμένη.
Απογοητευμένη.
Περνάς.
Χάνεσαι.
Περιμένω.
Ο Χρόνος στο διηνεκές...
Καθημερινότητα.
Καίγεσαι.
Καίγομαι.
Αναλώνεσαι.
Παθητική Εγώ.
Έτοιμη για Τρελό Έρωτα.
Μόνο Μαζί Σου.
Περιμένω.
Δεν Έρχεσαι.
Το Απόλυτο Τίποτα.
Αν Υπάρχουν ψυχές,
που Δεν το Πιστεύω,
Δεν Συνουσιάζονται
Παθιασμένα Αγάπη Μου,
Ούτε Λένε Λόγια Αληθινά.
Δεν Υπάρχουν Φιλοδοξίες Πια,
Ούτε Τραπεζικοί Λογαριασμοί΄.
Είσαι για Μία Υπέρβαση;;!
Δεν Είναι Θυσία Αγάπη Μου.
Είναι Αληθινή Ζωή.
Τίποτε Δεν Σου Ζητάω
Τσιγγάνα Ψυχή Μου,
Καρδιά Μου Μοναδική
Μόνο Αυτό που Ζητάς
Εσύ!!
Τρελό Παθιασμένο Έρωτα..
Λίγο πριν το θάνατο
που δεν αργεί......
Η Ζωή κυλάει σα
το νερό σε ορμητικό ποτάμι.
Τόσο Σύντομα..
Χάνουμε Πολύτιμο Χρόνο..
Σε Θέλω Απεγνωσμένα...
Φεύγω... Χάνομαι ...
Τσιγγάνα Ψυχή Μου..
είτε παίξεις Τζαζ,
είτε παίξεις Ροκ
με την Κιθάρα Σου,
δίχως τον
Μοναδικό Σου
Παθιασμένο Έρωτα..
Είμαι στ΄Αλήθεια
Φτωχή, Μονάχη, Ανέραστη..
Έχω Καρδιά που Πάλλεται
και Σε Περιμένει...
Εσύ Γιατί Λείπεις;;;!!! {Γ.Τ.}

Πόσο κοστίζει η μοναξιά;! ..{Γιούλη Τσουρεκά}

Πόσο κοστίζει η μοναξιά;! ..{Γιούλη Τσουρεκά}

Η μοναξιά κοστίζει 
μία ολόκληρη αξόδευτη ζωή.
Μία αξόδευτη, ανυστερόβουλη αγάπη.
Δεν εξαργυρώνεται, με Προβολή, Δόξα,
Χρήματα, Φιλαυτία, Φανφάρα,
Προβολή του "Εγώ Μας".
Η μοναξιά κοστίζει
να πεινάς, κι όχι απλά
να το λες, να το πιστεύεις
πως είσαι χορτάτος.
Η μοναξιά κοστίζει
να Αγαπάς και να
βλέπεις τον Καλό Σου
Δίπλα Σου Κάθε Στιγμή
της Ημέρας ή της Νύχτας.
Δίχως να Του ζητάς παρά
μονάχα την Ανάσα Του.
Να τη νιώθεις αθόρυβη
μετά από την ηρεμία του
Ξαναμμένου Έρωτάς Σας,
απ΄την Άπλετη Αγάπη,
την Ένταση των
συγκλονιστικών στιγμών,
τα φιλιά, τ΄αγγίγματα,
την ηδονή, τον Έρωτα,
την Αγάπη, τα τρυφερά χάδια
τους αλλεπάλληλους Οργασμούς
που Πηγάζουν απ΄το Κάθε
Κύτταρο .. Μας.
Να νιώθεις την έντονη
παλλόμενη, ανήσυχη ανάσα Του
απ΄την Ένταση της Μέρας,
να του Χαϊδεύεις Τρυφερά τη
Πλάτη, απαλά το Στέρνο,
Στοργικά τα Μαλλιά του,
ένα απαλό φιλί απ΄τα ζεστά
Χείλη μου ως Ερωμένη
για να τον Ξεκουράσω.
Η Μοναξιά Μου, κοστίζει
την άρνηση των αισθημάτων μου
για Σένα.
Πόσο στ΄αλήθεια φοβάσαι
την Αληθινή Αγάπη;!
Τρελαίνομαι να σ΄απωθεί
η Αγάπη Μου, αυτή η
αθόρυβη, σα το πάτημα
της γάτας ένα πράμα.
Η μοναξιά μου κοστίζει
το Απόλυτο, Μονομερές
"Εγώ Σου".
Η Μοναξιά μου ζει
σε αυτό το μακρύ
μοναχικό δρόμο
με τα άδεια παγκάκια.
Η Μοναξιά σου ζει
στον πολύβουο Κόσμο.
Είμαι πάντα κάπου
Εκεί Κοντά σου.
Θα βρεθούμε στους Δρόμους.
Η Μοναξιά μου μπορεί να
Ζει στην Ερημιά, στη Βοή,
στη Ζωή, στη φροντίδα,
στην έννοια, στο χάδι,
στο φιλί, στην ηρεμία,
στην αδρεναλίνη.
Η Μοναξιά μου
ένα Δεν Αντέχει.
Να ζει στο αβέβαιο
διηνεκές των απόλυτων
Θέλω Σου, δίχως Εμένα
με ένα Μπορώ Όταν..
ψυχρό, κοφτό,
αδιάφορο, αμίλητο κι
να περιμένω στην
αποδεχόμενη μοναξιά μου
μία σου Λέξη κι αν ..
Μπορείς...
Μα γνώμονας είναι
το Θέλω ακόμη και
στον "Ιδεατό Έρωτα".
Σ΄αγαπάω πολύ,
παράλληλα απορώ
μαζί σου, πως σου
ξέφυγε η Λεπτομέρεια
της Δύναμης του Θέλω
για να Γεμίσουν
τις Καρδιές μας,
τις Καρφωμένες Μοναξιές μας,
στα ίδια μας τα Εμπόδια,
γιατί μάτια μου
έχω αποδεχθεί τη Μοναξιά
μου και τη φοράω
κάθε στιγμή και μέρα.
Μοναξιά μου, σε σκέφτομαι
πολύ, σε νοιάζομαι, σε αγαπώ,
ανησυχώ κάθε λεπτό, γιατί
βαθιά το ξέρω, πως,
είσαι μοναχικότερος
από μένα και ..Φοβάμαι
μήπως έρθεις ένα
βράδυ στο μικρό δασάκι κι
να λείπω..
Κόσμος Αλλού.. Αγαπημένε Μου.. {Γ.Τ.} ~ 13/12/2013 ~

Χρωματίζοντας τις ψευδαισθήσεις μου..{Γιούλη Τσουρεκά}

Χρωματίζοντας τις ψευδαισθήσεις μου..{Γιούλη Τσουρεκά}

Χρωμάτισα το πρόσωπό μου
με χρώματα κάθε λογής,
ανομιόμορφα, άμορφα,
να κρύψω τις βαθιές χαρακιές μου,
απ΄το "σουγιά σου", 
απ΄το αίμα που ανάβλυζε 
απ΄τα μάτια μου,
απ΄τη μύτη,
το πικρό στόμα μου
που έμεινε στεγνό,
δίχως σταγόνα δροσιάς,
ίχνος νερού, φιλιού,
στα διψασμένα χείλη μου.
Χρωματίστηκα βιαστικά σα
πολύχρωμη θεάτρου
μαριονέτα, αστείος κομπάρσος
μιας δραματικής σκηνής,
να κρύψω το ποταμό των
δακρύων μου απ΄τα
ανίερα, ανήκουστα,
σκληρά σα πέτρα λόγια,
πικρά σα πικραμύγδαλα
στυφά, μουχλιασμένα
μέσα στο δικό σου χρόνο,
απελπισμένα απωθημένα.
Χρωματίστηκα απελπισμένη,
μονάχη, κοιτώντας κρυφά
στο βυθό των ματιών σου,
σαστισμένη, κοιτώντας στο
αβέβαιο Αύριο,
στο Τυφλό Αύριο.
Χρωματίστηκα βιαστικά
για να μην με δεις να
κλαίω γοερά κι
όταν το χέρι σου
κούνησες μπροστά στο
πρόσωπό μου,
σε ..Κοιτούσα..
με τη Δική Μου Αγάπη,
μα, Δεν Σε Έβλεπα..
Είχες φύγει καιρό,
αφήνοντας ανοιχτές
τις πληγές μου, πύον
κιτρινωπό να τρέχει
ασταμάτητα, ανάκατο
με δάκρυα βροχής
ανελέητης καταιγίδας
μυρίων ανεκπλήρωτων
συναισθημάτων,
ανέγκιχτα ακριβά Δώρα
Ψυχής μου για Σένα.
Χρωματίστηκα περιμένοντας
να σου δώσω τη Ζωή μου
κι αντί για Αγάπη,
προσέλαβα ηχηρά χτυπήματα.
Αποκαμωμένη Χρωμάτισα
τις σουγιαδιές, το αίμα,
το απαξιωτικό σου βλέμμα,
το δάκρυ, το σπαταλημένο
σπέρμα, το ψέμα,
είπα Ευχαριστώ κι
αποκαμωμένη προχώρησα
στο Αδιέξοδο των
πλασματικών χρωμάτων
της επίπλαστης ζωής μου..{Γ.Τ.} ~ 11/12/2013