Ονειρικό Μονοπάτι.....

Ονειρικό μονοπάτι... {στίχοι: Γιούλη Τσουρεκά}

Ονειροβατώ και χάνομαι 
σε κάθε δευτερόλεπτο..
μέσα στη δίνη της σκέψης σου
που παλεύει, που μάχεται,
που ερμηνεύει, που αεροβατεί...

Στο δικό σου μονοπάτι 

το ονειρικό..
βαδίζω δίπλα από σένα
δεν σ΄αγγίζω αγαπημένε..
μονάχα κοιτώ τη θωριά σου..
σε Θαυμάζω, σ΄αποδέχομαι,
σε λατρεύω που πατάς γερά
στο Ονειρικό Μονοπάτι
των υπερβατικών ορίων
της ζωής και της σκέψης μας..

Στο Ονειρικό Μονοπάτι
το βάδισμά σου..
του ανυπέρβλητου έκφυλου
΄Ερωτα πλημμυρισμένος
ανάμεσα στο αίμα και στο δάκρυ..

Στο Ονειρικό Μονοπάτι
του Παράδεισου που ξεχυλίζει
από το ΄Οργιο της Ηδονής μας
μέσα από ακατάπαυστα ερωτικά,
έντονα, προκλητικά λόγια και κραυγές..
όταν μπερδεύονται η Ηδονή κι
ο Πόνος μας Αντάμα συναντιώνται
στις ακραίες Ορέξεις κι Ονειρώξεις μας..

Κι όλα αυτά ΄Ομορφε αγαπημένε μου..
΄Οχι στη ... κάμαρά μας.. ΄Οχι..
όλα εμπλέκονται, εξελίσσονται, διαπλέκονται
στο Ονειρικό Μονοπάτι
μέσα από τη δυναμική του τρελού΄Ερωτά μας..

Στο Ονειρικό Μονοπάτι Μαζί οι Δυό μας..
στις κρυφές, λυσσαλέες συνευρέσεις μας..
κάθε φορά είναι η πρώτη μας φορά..
δοκιμαζόμαστε.. στον ΄Ερωτα..
στις Αντοχές.. στη δική μας
Μοναδική Αγάπη..

Περνάμε γυμνοί στο Ονειρικό Μονοπάτι μας..
τι κι αν είναι τόσο "στενό".. που τα κορμιά μας..
ματώνουν απ΄τις γραντζουνιές των αγκαθιών,
των σκληρών φύλλων των δέντρων,
τις πυκνές φυλλωσιές...
ακόμη και τις παγίδες για τους...Κυνηγούς..

Στο Ονειρικό Μονοπάτι μας..
συνεχίζουμε να περπατάμε..
να χαμογελάμε... να ερωτευόμαστε...
κι ας τρέχει ζεστό, κόκκινο αίμα απ΄τις
πληγές των ψυχών, των κορμιών,
των ανοιχτών πληγών μας αγάπη μου..
που κλείνουν μόνο στα σφιχτοαγκαλιάσματά μας..
Μέσα απ΄τη κοινή διαδρομή μας..
Στο Ονειρικό Μονοπάτι της Αγάπης μας....

Αγάπη στο Χιόνι....

Αγάπη στο Χιόνι... {στίχοι: Γιούλη Τσουρεκά}

Πέρασε κι αυτό το καλοκαίρι αγάπη μου..
μακρυά από σένα
κι έκανε τόσο κρύο στη καρδιά μου
παγόβουνο τεράστιο ήταν η θάλασσα
μπρος στα πόδια μου καλέ μου..

Περίμενα τον αρωγό ήλιο 

να ζεστάνει τη καρδιά μου
και τη θάλασσα μα τίποτα..
όλα κρύα.. κρύα κι άσπρα..
δίχως χρώμα..
ως και τ΄ουρανού τ΄άστρα..

΄Ηρθε Φθινόπωρο.. μα είναι
σα Γέροντας Δεκέμβρης..
όχι Χριστούγεννα Χιονισμένα..
δεν θέλω να τα ζήσω μακρυά σου..
πάγωσε η ψυχή μου.. καρδιά μου..
πάγωσε πάνω στο Χιόνι
της απέραντης λευκής σιωπής σου..

Τι κι αν έρθει Χειμώνας βαρύς..
τι κι αν πέφτει χιόνι μέρα - νύχτα..
λευκές μέρες ατέλειωτες
στη βάρβαρη σιωπή και μοναξιά..
λευκές νύχτες δίχως όνειρα..
ανέραστες, ακόρεστες, ανίδεες νύχτες..

΄Ανοιξη; ..΄Οχι πάλι ΄Ανοιξη..
πως ν΄αντικρύσω τα πράσινα φύλλα
τα χρωματιστά λουλούδια..
την πλάση ολόκληρη να οργιάζει
μέσα στο τιτίβισμα των χελιδονιών
χίλιων πολύχρωμων πουλιών..
όταν στο Χιόνι την Καρδιά μου..
Εσύ έχεις χαράξει....

Κινούμενη ΄Αμμος.....

Κινούμενη άμμος ... {στίχοι: Γιούλη Τσουρεκά}

Και να που φτάσαμε οι δυό μας αγάπη μου
σε μιά έρημη ακρογιαλιά
κοντά στην απέραντη γαλάζια θάλασσα
ήρεμη θάλασσα σήμερα..
μπουνάτσα..
ακρογιαλιά με άμμο..

΄Ελα αγάπη μου κοντά μου..
πιάσε μου το χέρι ..
μην φοβάσαι .. γιατί,
αν στ΄αλήθεια φοβάσαι..
τότε δεν αγαπάς...

Κοίτα γλυκειά μου αγάπη
τα καταφέραμε κι ήρθαμε
ως Εδώ...
τόσο πολύ μακρυά απ΄το Κόσμο..
σε μιάν απέραντη από άμμο ακρογιαλιά,

Μαζί, πιασμένοι σφιχτά
από το ένα χέρι μας ...
το Αριστερό Καλέ μου.. Ακριβέ μου Εσύ..
και με το δεξί, με ένα ραβδί στην ΄Αμμο
να χαράξουμε τα συναισθήματά μας...

Πως σ΄αγαπώ και μ΄αγαπάς
πως ανταμώνουμε μονάχα στα΄Ονειρά μας..
..έλα Καλέ μου .. γράψε Εσύ πρώτα..
όπως προχθές Εκεί στη Λεωφόρο..
που μου είπες πως μ΄αγαπάς πολύ..

Γράψτο στην άμμο και δεν θα σβηστεί...
..έλα μην φοβάσαι ...
Αποκαλύπτομαι μπρος στα μάτια σου
και γονατίζω στην ακρογιαλιά..

Κρατάω σφιχτά τ΄ένα σου χέρι
και με τ΄άλλο, κρατώντας το ραβδάκι μου
γράφω στην ΄Αμμο τ΄όνομά σου ..
να έτσι ..δες πως σχηματίζονται οι γραμμές..

Δες, δες.. μία κι άλλη μία σαν... θαρρείς
τεθλασμένη αγωνία...
και με μεγάλα γράμματα στην άμμο
γράφω : Σε Αγαπώ...

΄Αλλαξε ξάφνου ο καιρός..
άρχισε να φυσάει αέρας δυνατός..
έχασε η θάλασσα το γαλάζιο
την ηρεμία, τη μπουνάτσα.. χάθηκαν..

΄Ολα χάθηκαν αγάπη μου μεμιάς..
Αέρας, βροχή, κύμα στο κύμα..
Καταιγίδα η ψυχή μου..
βγήκα μπροστά απ΄τη Θάλασσα,
άνοιξα τα χέρια μου
άπλωσα το κορμί μου
πάνω στην απέραντη ΄Αμμο..
Να μην σβηστούν τα γράμματα..
κι ΄Ορκοι μας Αγάπη μου...

 

Τα βήματά σου ... τα βήματά μου....

Τα βήματά μου .. τα βήματά σου.. {στίχοι: Γιούλη Τσουρεκά}

Τα βήματά μου μ΄οδηγούν 
στα δικά σου μεγάλα πατήματα..
σε αδιάβατα στενά 
σε σπουδαία ζητήματα..

Αναρωτιέμαι αν είμαι εγώ..
ή μία κούκλα ζωντανή 

σαν από θέατρο αναβιωμένη
γεννημένη για παλιάτσος
τις νύχτες να γυρνώ
και μόνο Εσένα φίλε μου
Παλιάτσε ν΄αναζητώ..

Με βήματα μεγάλα, βιαστικά
τις Λεωφόρους να περνώ..
κι αν σ΄ανταμώνω τυχαία
κι όταν όλα μοιάζουν μοιραία
απ΄το μπράτσο δυνατά με τραβάς
και μαγικά στο παλκοσένικο σε βρίσκω..

Σε φαντάζομαι στο παλκοσένικο
να παίζουμε μαζί.. μία σκηνή ερωτική..
αφού τα βήματά μας χάνονται
σε μια κοινή διαδρομή..
που ενώ μας οδηγεί ..
εσύ φοβάσαι και δεν ξέρω ακόμη
το Γιατί, να την ακολουθήσεις..

Τα βήματά σου.. τα βήματά μου..
είναι κοινά.. στο διασκελισμό ...
στις κοινές διαδρομές μας, στα χνάρια
τα πολιτικά, στα δρώμενα τα κοινωνικά,
στις ανησυχίες, στις συναντήσεις στις πορείες..
στην αγανάκτηση για τους "κατακτητές μας"

΄Οταν χωρίζουν τα βήματά μας..
διαλύομαι, σε σκέφτομαι σε άλλες διαδρομές..
χωρίς Εμάς τους δυό ως πρωτοπόρους..
ενωμένους κι αδιαίρετους πρωταγωνιστές
σε κάθε μάχη.. στο δρόμο.. στη δουλειά..
στο σπίτι .. στον .. έρωτα.. Χάνεσαι..

΄Ετσι κι εγώ μία φανταστική κούκλα θεάτρου
που ζωντανεύει τις νύχτες, όταν όλα πια σιωπούν
όταν όλα πια ησυχάζουν..
Είμαι ο δικός σου ο Παλιάτσος..
κι Εσύ ο δικός μου.. και .. τι άλλο
μου μένει από το να φαντάζομαι
τα βήματά σου.. τα βήματά μου...

Τα βήματά μας.. σε μία φανταστική σκηνή
θεάτρου της σκληρής, γεμάτης ανασφάλειας
ζωής μας... που μας ταξιδεύει μόνο
στο ΄Ονειρο της Σκηνής...
να Αεροβατούμε Μαζί ..
να μου κρατάς σφιχτά το πρόσωπο..
να με φιλάς στα χείλη μου με πάθος..
να με κοιτάς στα μάτια και να λες..

Φύγε τώρα... αφού δεν έχεις πόδια..
Πάρε τα βήματα της ψυχής σου και
Φύγε ... σε αγαπάω..
το ίδιο θα κάνω κι εγώ σε λίγο ..
έτσι, δύο Παλιάτσοι θα΄μαστε
να κοιταζόμαστε στα μάτια με δέος..
σφιχταγκαλιασμένοι στο παλκοσένικο..
με τη Ψυχή, με το Μυαλό...
Δίχως τα βήματά μας.....

Τα χέρια μας...

Τα χέρια μας... {στίχοι : Γιούλη Τσουρεκά}

΄Απλωσες τα χέρια σου ..
έτσι ξαφνικά 
σα προστατευτικές φτερούγες..
και μ΄αγκάλιασες..
ένοιωσα τη ζεστασιά των δακτύλων σου..
να μου διαπερνά όλο το κρύο σώμα μου..
Δέχθηκα τ΄αγκάλιασμά σου κι αφέθηκα..

Μ΄αγκάλιασες ολόκληρη ..

σαν μία χοάνη μ΄έκλεισες μέσα σου..
..απόκαμες.. αποκοιμήθηκες..
Μείναν μόνο τα δυό μας χέρια
να κρατιούνται σφιχτά ..
σαν να μην ήθελαν ποτέ..
ν΄αποσπαστούν το ένα απ΄τ΄άλλο..
΄Ηταν ώρα πολλή.. σφιχτά δεμένα..

Δεν λύνονταν .. επέμεναν.. κι όχι μόνο..
ηρεμούσαν, χαλάρωναν.. όπως κι οι Ψυχές μας..
Αγάλλιαζαν....
Τίποτα δεν μπορούσε να διαταράξει
αυτή τη μαγική αέναη γαλήνη...

Ξαφνικά.. ένα χτύπημα.. τηλεφώνου..
όλα στη ζωή μου έχουν καθοριστεί
από ένα χτύπημα τηλεφώνου...
Τον μισώ αβυσσαλέα αυτόν τον ήχο...

Λύθηκαν τα σφιχταγκαλιασμένα χέρια...
μεμιάς.. σα να τρόμαξαν κι αυτά και
έμειναν μόνα.. ριγμένα πάνω στο
γρατζουνισμένο από τον αβυσσαλέο ΄Ερωτα
...ατίθασο κορμί μας...

Λυμένα, γερμένα, αμήχανα χέρια λυτά..
που δεν ξέρουν ποια θέση να πάρουν..
παρά μονάχα με άγαρμπες, γρήγορες
κινήσεις ντύνουν το σώμα ..που για ώρες
καμάρωνε ρωμαλέο, γυμνό,
απροκάλυπτα ερωτικό και παθιασμένο...

Η πιο Ωραία στιγμή της ζωής μου ...
Καρδιά μου...
Είναι τα σφιχτοδεμένα ..σαν ατσάλια..
Ερωτευμένα, διψασμένα, αποκαλυπτικά,
τόσο ανυπόφορα Ερωτικά Δεμένα Χέρια μας...

Παγκόσμιο Ουράνιο Τόξο....

Παγκόσμιο Ουράνιο Τόξο... {Γιούλη Τσουρεκά}

Η ζωή που άλλαξε, η ζωή που μαύρισε, η ζωή που ξεστράτισε..
φωτίζεται απ΄το Ουράνιο Τόξο της Ψυχής μας...
που αντικατοπτρίζεται απ΄τον Ουρανό, Ψηλά, σαν κοιτάξεις..
πέφτει κατακόρυφα στη Γη να τη Φωτίσει, να τη Ζεστάνει..
λίγο Χρώμα απ΄το βαθύ σκοτάδι, το μαύρο έρεβος που,
παντού κυριαρχεί .. να δώσει Ζωή, με τα επτά ιριδίζοντα,
μαγευτικά του χρώματα,

που βυθίζονται στην πλανεύτρα, απέραντη, γαλάζια θάλασσα,
και την κάνουν να ακτινοβολεί περίσσεια, να λαμποκοπάει,
απ΄άκρη σ΄άκρη του Πλανήτη, έτσι που Ενώνονται οι Ωκεανοί..
κι ΄Ολος ο Κόσμος να γίνεται ΄Ενα ΄Ολον...
Μία Σφιχτή, Μεγάλη, Ενωμένη Αγκαλιά..
δίχως σύνορα, δίχως φαφλατάδες πολιτικούς,
δίχως φτωχούς, εξαθλιωμένους, περιθωριοποιημένους,
ούτε μετανάστες, ούτε ιθαγενείς.. ΄Ολος ο Κόσμος ΄Ενα.
Ποιος είναι αυτός ο ΄Ανθρωπος που δεν το Ονειρεύτηκε;!
..μονάχα αυτός που ποτέ δεν κόπιασε για το Ψωμί Του...
δεν ξέρει τι είναι αγάπη, αλληλεγγύη, στήριξη...
΄Οχι για τον Εαυτό του.. αλλά μοναχά για το Λαό του..
Ουράνιο Τόξο, Φωτίζει Ολόχρωμο, Πολύχρωμο, Ολοφώτιστο
τη Θάλασσα, τη Γη, την Οικουμένη Ολόκληρη..
..δυό βράχια μείναμε μονάχα στην άκρη της να το κοιτάμε..
..το ένα δεξιά.. το άλλο αριστερά...
Ας μην βαυκαλιζόμαστε.. ας μην αυταπατώμαστε...
τα βράχια είναι κοντά στις θάλασσες, για να τα χτυπούν,
μονάχα τα μανιασμένα κύματα, με λύσσα το χειμώνα...
βλέπετε... βγάζουν και τα κύματα το άχτι τους πάνω
στα βράχια, αν με τα χρόνια, τους αιώνες, ως και Τα Βράχια..
αλλάζουνε Μορφή και Σχήμα...
΄Ανθρωποι .. Κοιτάξτε το Ουράνιο Τόξο..
δεν γαληνεύει μόνο τον Ουρανό, τη Μέρα,
την Εικόνα Μας....
..μας Παροτρύνει να το ακολουθήσουμε...
γιατί .. δεν ζητάει τίποτα.. παρά μονάχα..
καλούς πλοηγούς για να Φωτίσει με Χρώμα
τον Κόσμο, όλους τους ταπεινούς, τους καταφρονεμένους,
τους αδικημένους...
Ας το Πάρουμε Στα Χέρια Μας,
ας το Αγκαλιάσουμε Σφιχτά, Μαζί,΄Ολα Τα Χέρια Ενωμένα..
κι αν πέσει ..ξάφνου καμιά ..αστραπή...
Εμείς ..Μην Χάσουμε το Στόχο μας...
Μόνο το Ουράνιο Τόξο Ακολουθούμε...
΄Ο,τι είναι Φωτεινό, Καθάριο, Χαρούμενο..
Φτιάχνει ΄Εναν Καλύτερο Κόσμο...
Ας μην τον Χάσουμε.. Είναι η τελευταία ευκαιρία..
..κι, αν δεν με πιστεύετε...
Ρωτήστε και το Ουράνιο Τόξο της Καρδιάς Σας...

.. Τα μακρυά μαλλιά μου...

..Τα μακρυά μαλλιά μου.. {στίχοι : Γιούλη Τσουρεκά}

..πάνω στο ξάναμα του έρωτα που μας τύλιξε..
γλυκά μου ζήτησες τα μακρυά μαλλιά μου..
ψηλά να τα μαζέψω.. για να βλέπεις καθάριο
το πρόσωπό μου... να με κοιτάζεις...
στα μάτια, στο κούτελο, στα ξαναμμένα από
Πάθος μου για Σένα, μάγουλά μου...
..Εγώ, το μόνο που σου ζήτησα ΄Αγγελέ μου..

είναι να βλέπω τα μάτια της Ψυχής Σου,
σαν τον Καθρέφτη που τον Κοιτάμε κι
..εκείνος αποκρίνεται την Αλήθεια μέσα
απ΄τα Μάτια της Ψυχής μας....
..Ελπίδα.. τι δύσκολη, τι μαγική λέξη
πλανεύτρα.. Πόσο με ανυψώνεις
στους επτά ουρανούς, μα κι άλλο τόσο,
εύκολα κι άσπλαχνα με γκρεμοτσακίζεις..
στα Τάρταρα .. στην όχθη του Αχέροντα..
Στον ΄Αδη με στέλνεις ξαφνικά ...
σαν με πλανεύεις... με του ΄Ερωτα..
τα βέλη τα φαρμακερά, που βίαια
από τη φαρέτρα σου βγάζεις ...
δίχως οίκτο κι ενσυναίσθηση..
μεμιάς, επάνω μου στοχεύεις....
Πως μπορείς μιά να μ΄ανασταίνεις..
κι εκατό να με πεθαίνεις;!
Πως μπορείς;..στ΄αλήθεια  σε ρωτάω...
Πως ;;!!