Στο Κόκκινο.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Στο Κόκκινο.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Ο Νους μου στο Κόκκινο.
Η Ψυχή μου στο Κόκκινο.
Η Καρδιά μου αιμορραγεί..
Η Μουσική Μου στο Κόκκινο.
Πιάνο, Βιολί, Βιολεντσέλο,
Ορχήστρα πλήρης ματώνουν
τα δάχτυλα οι Μουσικοί.
Θέλεις να μιλήσεις και
δεν μπορείς.
Στο Κόκκινο η Υπομονή.
Αγάπη στο Κόκκινο.
Έρωτας πλημμύρα το Αίμα
ρέει ζεστό στο πεζοδρόμιο.
Αντοχή στο Κόκκινο.
Ιδεατή Ζωή στο Κόκκινο.
Όνειρα στο Κόκκινο.
Χαμόγελο μέσα απ΄τους
λυγμούς μου στο Κόκκινο.
Κόκκινο Κραγιόν.
Το Σβήνω δυνατά και
πασαλείβομαι κι έρχομαι
να σου βάψω τα ρούχα
στο Κόκκινο.
Η Καρδιά μου τώρα είναι Άσπρη.
Η Καρδιά σου μάλλον μαύρισε..
Βουτήχτηκα στο Κόκκινο,
στην απελπισία της φωτιάς
που όταν καίγεσαι είναι
ανείπωτος ο Πόνος και
Ουρλιάζω στο Κόκκινο..
Εντατική..
Φόρεσα Κόκκινο Φουστάνι
έμεινα ξυπόλητη για να
πατήσω στ΄ αγκάθια της
μεγάλης προδοσίας,
του ψέματος, της κοροϊδίας..
κι Έφυγα πέρα μακρυά
για να μην τα βάψω
Όλα Κόκκινα και
σε ..λερώσω.. {Γ.Τ.} ~ 13 Γενάρη 2014 ~

Αγγίζοντας.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Αγγίζω τη μορφή σου 
με τη σκέψη μου 
επικεντρωμένη 
στο βαθύ σου βλέμμα
που αν και πεισματικά
σιωπηλό, κλεισμένο, 
απομονωμένο, 
θαρρείς απόκοσμο,
κραυγάζει, παράλληλα
σιωπά απελπιστικά
μέσα στο γρήγορο
πέρασμα του
χωροχρόνου.
Αγγίζω την εικόνα σου
μ΄ανάλυση κυτταρική
σα μανιώδης χημικώς
σε εργαστήριο.
Αναλύω το κάθε
μόριο που σε περικλείει,
σε δημιουργεί ως
Όλον ανέγγιχτο,
απρόσιτο σε
κοινή θέα, αδύνατον
να σε δω κι αν ακόμη
"πληρώσω" με τη ζωή μου.
Πανάκριβο Εισιτήριο..
Αδιάβατο.
Κρύσταλλο αλεξίσφαιρο
σε περιβάλλει σε
μουσείο μίας μακρινής
Ηπείρου της Γης
με εικοσιτετράωρο
αεροπορικό ταξίδι.
Αγγίζω το ραγισμένο τζάμι
στο παράθυρό μου.
Όχι, αν ρωτάς, δεν
το αντικατέστησα..
Το άφησα έτσι ραγισμένο
να μου θυμίσει τη μπουνιά
που έριξα όταν έμεινα μόνη
μακριά από τα "γλυκά"
σου ψέματα.
Πόσο μου λείπουν
αυτά τα ψέματά σου..
Αγγίζω τη μορφή σου
δικαιολογώντας σε
για κάθε πληγή
που μου άφησες..
Μένω αμέτρητες ώρες
ακίνητη αγγίζοντας
τη ρωγμή στο τζάμι..
Δεν κοιτάζω την
ουλή που άφησε
στο χέρι μου.
Αγγίζω τις ουλές
των Ψυχών Μας..
Τις μαζεύω σε
ένα Ψάθινο Καπέλο μου,
που το΄χω ακουμπισμένο
πάνω στο μαρμάρινο
άσπρο παγερό
περβάζι της άδειας
Κάμαρας, απομονώνοντας
την Εικονική Πραγματικότητα
από την Ουσία
του Αγγίγματος στο "Είναι"..{Γ.Τ.} ~ 10/01/2014

Ορίζοντας .. {Γιούλη Τσουρεκά}

Ορίζοντας .. {Γιούλη Τσουρεκά}

Μεσ΄στον αχανή ορίζοντα
του Χώρου και του Χρόνου μου,
έπαψα να υπάρχω και να ζω..
ανύπαρκτη σκιά κάτω απ΄
τη σκιά σου φυτοζωούσα..
ετερόφωτος πλανήτης θαρρείς.
Αυτόφωτος ήμουν πάντα
τι με πισωγύρισε, τι με επηρέασε,
τι με θάμπωσε ας ήξερα..
κι αν διαμάντι ήταν δεν
θαμπώθηκα απ΄τη λάμψη του.
Λάμψη ειλικρινούς προσωπικότητας
ζητάω, τα γυαλιά λάμπουν στον
Ήλιο, διαμάντια δεν τα λες..
μα και τι αξία έχουν ..
Ματαιοδοξία.. φθηνή, βαρετή,
ανίερη ματαιοδοξία, επιφάνεια,
επίδειξη κι από βάθος...
χαίρε ίσωμα απροσμέτρητο..
Τον Ορίζοντά σου αγναντεύω
από τόσο πολύ μακρυά κι
αυτός δεν είναι τρόπος
για να Ζω, μα για να Αργοπεθαίνω..
Δεν παίζω το παιγνίδι αυτό,
πάντα είχα ένα πρόβλημα
του παιγνιδιού του θύματος
με το θύτη.
Μοιάζει σαδομαζοχιστική άνιση
μάχη με το ανύπαρκτο "εγώ",
με ένα υποσυνείδητο άδειο,
ρηχό, αδιάφορο, ατημέλητο.
Κάνε ό,τι θέλεις τελικά.
Εσύ επιλέγεις, έχεις την
ευθύνη των πράξεών σου.
Βλέπω καθαρά ως τρίτο
μάτι πως, ναι αγαπημένε..
σέρνεσαι να αναρριχήσεις
πνιγμένους που πιάνονται
από τα μαλλιά σου..
Μα πρόσεχε αγαπημένε..
Ξέρεις πως, αυτό ελοχεύει
κινδύνους να πάτε κι
οι δύο στο πάτο..
Κάνε ό,τι θες τελικά.
Εσύ διαλέγεις.
Εσύ επιλέγεις.
Μόνο, μην θυματοποιείσαι..
Το Νου σου, ποτέ σου
μην εμπιστευτείς όσους
πολύ κοντά σου κρατάς και
σε χαϊδολογούν σα θύμα.
Δείχνουν δήθεν μία ..γενναιοδωρία.
Μα όταν "χορεύουν" στο άδειο
κουφάρι σου, στο κενό του
μυαλού σου, στην άδεια ψυχή σου
που ήδη έχουν απομυζήσει..
Αγάντα και δες μπρος σου
το δικό σου Ορίζοντα,
άλλαξε ρώτα.
Μην αφεθείς στη "γενναιοδωρία"
μίας απατηλής, ψευδεπίγραφης
"ανθρώπινης προσέγγισης".
Μόνο στον Ορίζοντά σου
επικεντρώσου και προχώρα.
Αντέχεις.
Ο Ορίζοντας είναι Δικός Σου.
Σου ανήκει, αρκεί να το Πιστέψεις..!
Είμαστε Σύμφωνοι;! {Γ.Τ.} 6/1/2014.~

Χειμώνας .. {Γιούλη Τσουρεκά} 31/12/2013.

Χειμώνας .. {Γιούλη Τσουρεκά} 31/12/2013.

Σαν έρχεται ο Χειμώνας,
με τις βροχές του,
το κρύο,
τους δυνατούς βοριάδες,
τα κύματα στη θάλασσα,
μ΄αρέσει πολύ 
γιατί νιώθω ζεστά 
με τα πλεχτά μου,
μέσα όμως η ψυχή,
η καρδιά, τα σπλάχνα,
είναι κρύα κι άδεια.
Δεν ζεσταίνονται με..ρούχα.
Με Αγάπη, Θαλπωρή,
Αγκαλιά κι Έρωτα μονάχα..
Έρωτα κι Αγάπη Ζωής
Αληθινό..
Παίρνω το τραίνο της γραμμής
και πάω μακρινές εκδρομές.
Εκεί που έχει δάση,
Έλατα, Πεύκα,
Βελανιδιές, Πλατάνια..
Περπατώ αχόρταγα,
έτσι αμέριμνη θαυμάζω
τη θεία Χειμωνιάτικη Φύση.
Πέφτουν πάνω μου
σταγόνες τις βροχής,
τα κίτρινα φύλλα των
δέντρων που έχουν κάτι
απ΄τη Κίτρινη Ζωή και
τη μελαγχολία άδειων
μοναχικών στιγμών.
Οι γιορτές θέλω να περνούν
γρήγορα.. πάνε χρόνια
που το σπιτικό μου άδειασε..
σφραγίστηκε η ψυχή μου.
Περπατώ, σκέφτομαι,
φέρνω Εικόνες της Ζωής μου
στον έντονο Νου μου που,
δεν παύει να σκέφτεται
κάθε δευτερόλεπτο.
Μετά από το μακρινό
Περίπατό μου,
γυρίζω στο άδειο σπιτικό
μου και τότε θέλω να
γλυκάνω την ατμόσφαιρα.
Φτιάχνω ζεστή μηλόπιτα,
πηγαίνω στη μικρή βεράντα,
πιάνω χώρα και βολβούς,
φυτεύω Λουλούδια Ψυχής
περιμένοντας την Άνοιξη
ν΄ανθίσουν.. αν ανθίσουν
με τόση μοναξιά και παγωνιά..
Μία Εικόνα Εγκαρτέρησης,
Προσμονής, Πίστης, μα
απερίγραπτης Ατέλειωτης
Λευκής Σιωπής.. {Γ.Τ.}

Ο Απόλυτος Έρωτας.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Ο Απόλυτος Έρωτας {Γιούλη Τσουρεκά} ~ 30/12/2103

Σαν πέφτει η Νύχτα
οι σκέψεις στο μυαλό
καλπάζουν, οι αναμνήσεις
ξυπνούν είναι ζωντανές 
μπρος στα γουρλωμένα
απ΄την αγωνία μάτια μου.
Αδύνατον να συγκρατήσω,
να χαλιναγωγήσω τα 
ασυγκράτητα αισθήματά μου.
Κάθομαι ατελείωτες ώρες,
ώσπου με βρίσκει το ξημέρωμα.
Σου μιλάω, σε μαλώνω γλυκά,
γιατί δεν ακούς και δεν προσέχεις..
δεν ντρέπομαι να στο εκφράζω
δεν συγκρατώ την παρορμητικότητα
του Έρωτά μου να σου λέω γλυκά
λόγια.. Λόγια τρυφερά που κανένας
δεν ακούει, μόνο εγώ, εδώ ψυθιριστά
και μυστικά, μήτε αέρας να μην
τα πάρει και τα φέρει στ΄αυτιά σου..
Μονάχη εξάλλου σ΄αγαπώ, σε νοιάζομαι.
Χαϊδεύω τη φωτογραφία σου..
Τα μαλλιά σου, θωπεύω τα μάγουλά σου,
κοιτάζω όλη τη μέρα αχόρταγα, αδηφάγα
τα σμαραγδένια μάτια σου.
Χαϊδεύω τη μύτη σου, σαν σκέρτσο και
πείραγμα συνάμα.
Αγγίζω τα χείλη σου, τα μάγουλά σου.
Σου μιλώ και σε παρακαλώ να μου
χαμογελάσεις..
Ένα χαμόγελό σου είναι η Αιωνιότητα.
Τι άλλο να ζητήσω από τον ήλιο,
το φως που εκπέμπει το
αφοπλιστικό, γλυκό χαμόγελό σου.
Σε χαϊδεύω στους ώμους και στα χέρια.
Παίρνω τα χέρια σου στα δικά μου και
ξαφνικά Εκεί, σταματάει το Όνειρο..
Ξυπνάω, μισώ τον εαυτό μου όταν ξυπνάω..
Σε αναζητάω μα εσύ δεν έρχεσαι..
Μου είπες μεσ΄ στο όνειρό μου..
πως η Αγάπη σε "δένει"..
ξεφεύγει ... Νιώθω πως φοβάσαι
την Αγάπη μου. Την Αγάπη μας.
Δεν είμαι επαγγελματίας γλυκιά μου,
αστείρευτη, μοναδική μου αγάπη..
Έρωτα της Ψυχής, του Νου, του Κορμιού.
Όλα μέσα μου είναι Φωτιά.
Κάρβουνο μαύρο απ΄τη ερημιά μου,
την απογοήτευση, την απόρριψη αυτού
του θείου Έρωτα..που ξεκίνησε γλυκά κι
όμως.. έβαλες ταφόπετρα, ενώ δεν πέθανα
ακόμη.. Είμαι ζωντανή, όπως με θυμάσαι.
Χαϊδεύω τις Νύχτες τη Παρουσία σου,
έρχεται γοργά θαρρείς το Ξημέρωμα με
την βροντερή Απουσία σου.
Μένω εμβρόντητη από τα πλαστά,
πλασματικά, όντα που περιβάλλουν
τις ζωές μας που διαιρέθηκαν, τόσο άδικα..
Σε έχασα για πάντα. Δεν θα σε ξαναδώ
ποτέ πια.. Μόνο η Σκιά Σου μένει Εδώ,
με συντροφεύει τις Λευκές μου Νύχτες.
Είναι Λευκές γιατί πως ν΄αγκαλιάσω
μία Σκιά, ένα άπιαστο όνειρο;;
Μένω και Ζω με τη Μορφή Σου..
Κι όσο αντέξω.. Δεν με νοιάζει πια
για μένα..
Για σένα μάτια μου φοβάμαι..
μην χαθείς, στη δίνη ψεύτικης
ηδονής δίχως αισθήματα και
Αγκαλιά Μεγάλη..
Κάθε μέρα σου λέω : Σε αγαπώ..
Αν θυμάσαι.. Δεν υπάρχει τίποτε
πιο όμορφο από την
Αληθινή Αγάπη έστω κι
αν τη ζούμε μονάχα στα Όνειρά Μας..{Γ.Τ}

Ονειρεύτηκα.. {Γιούλη Τσουρεκά} 26/12/2013

Ονειρεύτηκα.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Ονειρεύτηκα ξημέρωμα Χριστούγεννα,
μέσα από ήχους, αισθήσεις, 
υποσυνείδητο, επιθυμία, 
πόθο, έρωτα πως,
σε κρατούσα στην αγκάλη μου
για ώρες πολλές..
Τόσο που βάρυναν
τα χέρια μου.
Μούδιασα, αφέθηκα
όμως δεν σ΄άφησα.
Σε κρατούσα σφιχτά.
Δεν φοβόμουν να
μην φύγεις και εξαφανιστείς.
Υποσυνείδητα μέσα στον
ύπνο το γλυκό που
με είχες συμπαρασύρει
βίωνα τη ζεστή σου Αγκαλιά
σε Συνειδητό Όνειρο..
Τι Παρωδία θεέ μου..
Ένοιωσα την Ελευθερία Μαζί Σου
μέσα στο Κόσμο του Ονείρου μου..
Ένοιωσα Καταφύγιο
την Αγκαλιά σου μέσα στη
Δική μου Αγκαλιά..
Μα ξαφνικά ξύπνησα,
τόσο βίαια, τόσο απότομα,
δεν πρόλαβα καν΄
να ανοίξω τα χέρια μου.
Μόνο τα κοίταξα.
Ακόμη δεν ξέρω,
μήτε κατάλαβα πως
βρήκα μία Αγκαλιά,
Αγριολούλουδα.. {Γ.Τ.}

Εισιτήριο.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Εισιτήριο.. {Γιούλη Τσουρεκά}

Σ΄ακύρωσα σαν ένα 
εισιτήριο λεωφορείου
για μία στάση μόνο.
Σ΄ακύρωσα.
Μου "απαγόρευσα" 
το δάκρυ και το πόνο.
Σ΄ακύρωσα.
Τ΄αποφάσισα απόψε
τη νύχτα, μετά από
ένα χρόνο μύριων
βασάνων, οδυνηρών
πόνων ψυχής μου.
Σ΄ακύρωσα.
Μα δεν γινόταν άλλο..
σε συγχώρεσα, παρόλα
αυτά δεν πήγαινε άλλο..
Σ΄ακύρωσα.
Συγγνώμη ζητώ μα,
όχι από σένα..
μην γελιέσαι.
Σ΄ακύρωσα.
Από μένα, τον εαυτό μου
ζητώ τη συγγνώμη,
που πίστεψα
έναν άνθρωπο
τόσο "γεμάτο"..
Σ΄ακύρωσα,
μα και τόσο άδειο
από αγάπη,
τόσο ανασφαλή και
φοβισμένο.
"Επαγγελματίες" Αγάπης
δεν υπάρχουν.. λυπάμαι.
Σ΄ακύρωσα.
Μόνο Ερασιτέχνες.
Εραστές της Τέχνης,
αμετανόητοι Ρομαντικοί,
με Ψυχή και Έρωτα Αντάμα.
Σ΄ακύρωσα.
Σαν ένα εισιτήριο..
Μετρό, Τραίνου,
Τρόλεϊ, Τραμ..
Σ΄ακύρωσα.
Το Λεωφορείο πια
είναι δικό μου..
Κατάδικο μου.
Σ΄ακύρωσα.
Δεν είν΄το θέατρό μου,
είναι ένα κομμάτι καρδιάς
μου απ΄το καημό μου.
Σ΄ακύρωσα.
Δεν σ΄Αδίκησα.
Σ΄ακύρωσα,
για να μπω στο
Λεωφορείο με
το Κατάδικο μου Εισιτήριο.
Αδέσμευτη εγώ...
η ποταπή, η ασήμαντη,
η τίποτα, σ΄ακύρωσα..
Σ΄ακύρωσα και
το Λεωφορείο μου
με περιμένει στην
Αφετηρία..
Είναι ο Πόθος μου..
Σ΄ακύρωσα.
..μία άλλη .. Μπλανς..
Σ΄Ακύρωσα.. {Γ.Τ.}