΄Αστρο μου ... Εσύ.....

΄Αστρο μου ..Εσύ.. {στίχοι: Γιούλη Τσουρεκά}

΄Αστρο μου, που λάμπεις ψηλά στον ουρανό..
μοναδικό μου άστρο, λαμπρό, παντοτινό..
έλα και φώτισέ με... δώσ΄μου φως απ΄το φως σου..
ετερόφωτη είμαι δίχως εσένα Αστέρι μου...
Κάτω απ΄τον ίδιο γαλαξία κι οι δυό..
κάτοικοι ενός πλανήτη.. ίδιας γης.. ίδιας χώρας..

΄Αστρο μου γλυκό, λαμπερό .. σε χάνω..
φοβάμαι προς... ώρας...
Μα σαν ψηλά κοιτώ στον Ουρανό..
..όχι δεν έχεις χαθεί.. Να, με Κοιτάς και Λάμπεις..
.. βγήκα στο μπαλκόνι μου να σε Θαυμάσω και..
να σου πω μιά Καληνύχτα.. με φιλί .. Παντοτινή..

Καληνύχτα ΄Αστρο μου...
Αγαπάω τις Μεγάλες, Απέραντες Νύχτες..
γιατί σ΄αντικρύζω...
΄Ολη τη μέρα ..εξαφανίζεσαι.. αλλάζεις γαλαξία..
αλλάζεις προορισμό...

Κι εγώ η τρελή, τη νύχτα βρίσκω προσανατολισμό
απ΄την εκθαμφωτική σου Λάμψη ΄Αστρο μου
Μοναδικό, Αυτόφωτο, Απέραντο...

Είσαι η Γη Μου..
..η Μέρα κι η Νύχτα μου, που περπατάω
αμέριμνη, στον απέραντο Κόσμο της Μοναξιάς μου..
..Μην Ξημερώσεις ΄Αστρο μου...
Καληνύχτα ...

Δ έ ο ς ....

Δ έ ο ς .. {στίχοι : Γιούλη Τσουρεκά}

..Σε θωρώ κι ακίνητη μένω..
γονατίζω μπρος τα πόδια σου..
υποκλίνομαι στη ρωμαλέα μορφή σου..
προσκυνώ τη δύναμή σου,
τη προσήλωσή σου στο ΄Απειρο...

Γονατισμένη, σου χαϊδεύω ένα-ένα

τα δάχτυλά σου, με δέος ...
στα μαλάζω, στα υγραίνω..
τα οσφρίζομαι και μοσχοβολούν
την κούραση της μέρας..

Αγγίζω παντού το κάθε μόριο σου..
κι αισθάνομαι βαθειά ..
τον πικρόγλυκο τον αναστεναγμό σου..

Χαλαρώνεις .. ησυχάζεις.. ονειρεύεσαι..
Δυναμώνεις.. ανατάσσεσαι ..ανασηκώνεσαι..
φύγεις πάλι τρέχοντας
για να ορέγεσαι τους καρπούς που μόνο
έξω και μακρυά ..οι Εικόνες.. σου δίνουν..

Δίνεις κι Εσύ τον εαυτό σου...
μέσα απ΄ τη Ψυχή σου..
Υπερθετικά για τους άλλους..
μα.. όχι ..για σένα....
Τίποτα δεν υπάρχει για σένα;!
Υπάρχει ..ένα Κομμάτι Από Σένα..
ο άλλος ο εαυτός σου... ΄Ο,τι με Πόθο,
με ΄Ερωτα ΄Εφερες σε τούτη τη Γη..

Υπάρχω κι εγώ.. και δεν βαφτίζομαι..
δεν ξέρω αν είμαι ....ξένη...
αν είμαι ..δική σου ή μία...
απλή ερωμένη...
ποιος νοιάζεται για τ΄όνομα..;!

Εμένα με νοιάζεις Εσύ.. μόνο Εσύ..
και η Ουσία....
μόνο αυτή έχει ζουμερή σημασία...

΄Οταν μόνη μένω.. σ΄αυτό
το μεγάλο πια, άδειο σπίτι ..
με τη μεγάλη μαρμάρινη
κρύα σκάλα...
ξαπλωμένη σ΄αγναντεύω
στη καλπάζουσα φαντασία μου..
σου δίνω τη Φαιά Ουσία μου..
Δεν σ΄αποχαιρετώ...

Σε περιμένω.. κάτω κείτομαι...
στα Κρύα Σκαλιά ..
της μαρμάρινης Σκάλας..
στα Κρύα Σκαλιά ..
που καίν΄τη Ψυχή..
που καίν΄το Κορμί..
και Φωνάζω αχνά.. ψυθιριστά..
΄Ελα πάλι ξανά...
Μπρος στα πόδια σου.. Να προσκυνήσω....

Κύκνε Μου...

Κύκνε Μου.. {στίχοι: Γιούλη Τσουρεκά}

Κύκνε μου ολόλευκε.. λατρεμένε..
σε ήσυχη λίμνη ταξιδεύεις..
μα Εσύ, περήφανε Κύκνε μου
αρνείσαι το ταξίδι σου στη νηνεμία
μιας ήσυχης λίμνης.. αδιόρατης
στα δικά σου ανήσυχα μάτια..
Ανοίγεις τις άσπρες σου φτερούγες..

έρχεσαι προς την όχθη ..
μ΄αγκαλιάζεις για λίγο σφιχτά..
σ΄ακουμπώ στις τεράστιες φτερούγες σου..
τις κλείνω στα χέρια μου.. τις χαϊδεύω..
τις κλείνω.. πίσω στη πλάτη σου..
Τις θωπεύω με στοργή, πόθο και πάθος..
Περιμένω ν΄ανοίξουν πάλι ..
να μ΄αγκαλιάσουν απαλά.. Ολόκληρη..
να χαθώ μεσ΄στο Απαστράπτων
Λευκό Τους Χρώμα ..
Να μείνω Εκεί μέσα για Πάντα..
μα ναι... υπάρχει το για Πάντα..
όταν τόσα ζεστά, ήρεμα νοιώθεις...
όταν χαλαρά γέρνεις στον ΄Ωμο μου..
αφήνεσαι και πάλι ..κολυμπάς..
ήσυχος, χαλαρός, ακμαίος ...
μεσ΄στα βαθειά, θολά νερά της Λίμνης..
Κολυμπάω δίπλα σου .. με χαλαρές και,
..αισθησιακές κινήσεις ...
να σ΄αγγίζω μόνο με τ΄ακροδάχτυλά μου..
..Για να μην ταράζω το ονειρικό Ταξίδι σου..
Κύκνε μου .. παραμυθένιε.. μέσα στα Νούφαρα..
κολυμπάς... καθρεφτίζεσαι.. βλέπεις το Πρόσωπό σου..
βλέπεις και μένα .. να σε κοιτώ κατάματα...
να σε φιλώ με πάθος στο γλυκό σου ράμφος..
..όσο με έχεις αγκαλιά ... είναι τόσο γλυκά στην
Λευκή σου Αγκάλη...
..κι όταν μ΄αφήνεις.. να κάνεις το δικό σου
Ταξίδι.. στα βαθειά νερά του Νου σου..
..Εγώ πνίγομαι.. μέσα τις θύμισες των ζεστών
φιλιών του απογεύματος, στη βόλτα μας..
.. στον Παράδεισο του γέλιου και των δακρύων μας..
Λατρεμένε μου Κύκνε.. Κολύμπα ΄Ηρεμα..
.. Σε Αγαπάω.. μην Χαθείς στα θολά νερά της...
είναι .. νύχτα πάλι και .. Φοβάμαι..
΄Ελα ξανά.. έλα τώρα..Κολύμπα με στην Αγκαλιά Σου..

Κόκκινο Γαρύφαλλο

Κόκκινο Γαρύφαλλο {στίχοι: Γιούλη Τσουρεκά}

..Τι κι αν φύγεις, κι αν χαθείς
μέσα στη βοή του μεγάλου πλήθους,
ακίνητη θα μείνω με δέος να κοιτώ
τη φιγούρα σου σαν όνειρο απάνεμο
παρμένο μέσα από τους μύθους..
..τους μύθους της προσδοκίας,
της προσέγγισης, της αδημονίας..

μιας συνάντησης τυχαίας..
παρορμητικής, μα και σπουδαίας..
..τόσο σπουδαίας και σημαδιακής..
που συμπτωματικά, στα χέρια μου
δεν κρατούσα τίποτα...
δεν κρατούσα τα χέρια σου...
δεν άγγιζα τα μαλλιά σου...
δεν έβλεπα τη μορφή σου ..καθόλου..
μήτε το χαμόγελό σου έβλεπα..
τίποτα πια δεν κρατούσα
στη μνήμη μου από Σένα..
Το Μόνο που ήρθε από Ψηλά..
αναπάντεχα, τόσο ξαφνικά
μέσα στ΄Απλωμένα χέρια μου..
..ήταν ένα ..Κόκκινο Γαρύφαλλο..
Στον Αέρα το έπιασα με δέος..
..σε Είδα.. με το βλέμμα μου,
σου έκανα μονάχα ένα νεύμα...
και στο Πρόσφερα...
Αυτό το Κόκκινο Γαρύφαλλο...
Είναι Μόνο για Σένα...

..Υγρή Καρδιά...

Υγρή Καρδιά.. {στίχοι : Γιούλη Τσουρεκά}

... μόνη πάλι απόψε .. κλεισμένη ..
στο κυγκλίδωμα της ψυχής μου..
που δεν είναι εγκλωβισμένη..
απελευθερωμένη, Ελεύθερη είναι..
σα το νου μου.. Ανοιχτή κι Ελεύθερη..
ξεπεταρίζει σα το μικρό πουλί ..
που μόλις αρχίζει ν΄ανοίγει τα φτερά του..

... έξω βρέχει πολύ.. καταιγίδα..
βρέχει και μέσα εδώ.. Μέσα μου βρέχει..
Καταρράκτες..
Καταιγίδα η αλώβητη ψυχή μου..
που ποτέ δεν ησυχάζει ..
Αναστατώνεται και τρέμει σα..
το σπουργιτάκι στο περβάζι...
Το χαζεύω μέσα απ΄το νοτισμένο τζάμι..
και ψυθιρίζω .. Σε αγαπάω .. γλυκό
μου διαβατάρικο πουλάκι και μου λείπεις..
..εκείνο πέταξε .. στο απέναντι παράθυρο..
του ξένου σπιτιού... Μα, στ΄αλήθεια..
ποιος μένει απέναντι;;
..θα του ρίξουν λίγα ..ψιχουλάκια Αγάπης
στο περβάζι ;! ..
Φοβάμαι μην μείνει μονάχο, νηστικό..
..έτσι φώναξα δυνατά.. μέσα απ΄το τζάμι..
΄Ελα εδώ κοντά μου.. Δεν θα σ΄αφήσω..
σε θέλω σπουργιτάκι μου και σε αγαπάω..
έτσι όπως είσαι ..Μην Αλλάξεις.. ΄Οπως
είσαι ξεπεταρούδικο σε αγαπάω.. θυμάσαι
.. έτσι δεν πρωτόρθες και μ΄επισκέφτηκες..
.. και πέταξες, ήρθες στο περβάζι του Παραθύρου μου..
Τι απρόσμενο, απρόβλεπτο, απρόοπτο για μένα...
κι έκανα χαρές σα μικρό παιδί .. που περιμένει ..
..ένα Δώρο... Εσύ είσαι το Δώρο της ζωής μου...
Πάνω στο νοτισμένο, υγραμένο τζάμι, ζωγράφισα
μιά Καρδιά της Αγάπης.. είναι για Σένα Σπουργίτι μου
..πολυαγαπημένο.. εμφύσησέ τη.. δώσ΄της Ζωή ..
να μην εξατμιστεί...
..Μία Καρδιά και για τους Δυό Μας .. Ζωντανή..
όχι σα ζωγραφιά στο τζάμι αγάπη μου.. γιατί..
απλά, Δεν Θέλω να Χαθεί.... ♥

..Ανοιχτό Παράθυρο...

..Ανοιχτό Παράθυρο... {στίχοι : Γιούλη Τσουρεκά}

..κάθομαι μπροστά στο παράθυρο..
..ανοιχτά τα παλιά ξύλινα παντζούρια..
..κλειστά τα τζάμια..
ψύχρανε ο καιρός.. τα βράδυα κάπως

με παγώνουν...
δεν φοράω κάλτσες ...
θέλω ακόμα στη σκέψη μου
την γλυκιά ανάμνηση,
του ζεστού ατέλειωτου καλοκαιριού..
του πρόσφατου... όχι άλλου χρόνου
του παλιού....
αυτού που περίμενα πως αν περάσει
γρήγορα, πως ..ξαπόστασε απ΄τη ζέστα..
κι αφού τελείωνε επιτέλους
η καλοκαιρινή ραστώνη..
πάλι ξανά μαζί θα μας ένωνε
το φιλικό φθινόπωρο...
Μα τι Ουτοπία για μένα την ονειροπόλα..
..ρομαντικά κοιτάζω έξω απ΄το παράθυρο..
το τέλος πια του Φθινοπώρου...
λίγες μέρες πριν τον ζεστό
για την καρδιά μου Χειμώνα...
Ζεστό για σένα.. απ΄την άχνη ζέστα
της κατάβυθης ψυχής των ονείρων μου..
των μοναχικών, ατελείωτων ονείρων
της μοναξιάς μου, μπροστά στο παράθυρο..
στην άδεια κάμαρη...
στην άδεια αγκάλη...
στο άδειο βλέμμα...
στο αφίλητο χείλι...
στο αυτί που δεν ακούει Τίποτα..
στο Χαμόγελό μας που ζωγραφίζεται
στο Πρόσωπό μας, μα, τι κρίμα..
Είναι Μονάχο...
και δίπλα απ΄το παράθυρο ..
έχω μοναδική μου συντροφιά
έναν Κούκλο Γκρίζο Γάτο..

Στη Χάση του Φεγγαριού...

Στη Χάση του Φεγγαριού... {στίχοι: Γιούλη Τσουρεκά}

--΄Ενα μεγάλο Ευχαριστώ για την αγαπημένη μου φίλη Μαίρη Γραμματικάκη, ..που με ενέπνευσε.. Σε Ευχαριστώ Μαίρη μου..!

Καληνύχτα Φεγγάρι μου..
μέσα στη σιγαλιά της νύχτας
που μ΄επισκέφθηκε κι απόψε
νωρίς το σούρουπο
μετά από ένα γελαστό μα

κουρασμένο απόγευμα..
σε αγαπάω πιο πολύ..
σαν πέφτει η πελώρια
μοναχική νύχτα με την άχλη της..
Καληνύχτα Αστέρι μου..
που λάμπεις κάθε που΄ρχεται
το δείλι..
κάτω απ΄τη παλιά λάμπα
του κλασικού από ξύλο καρυδιάς
γραφείου σου..
να γράφεις, να σβήνεις και ξανά..
σα να βιάζεσαι με΄μιας..
να ξαναχτίσεις τον Κόσμο Μας..
Καληνύχτα Αγάπη μου..
και μόνο μέσα απ΄τα ανάκατα,
απρόβλεπτα, απρόσμενα κι
ανείπωτα όνειρά σου .. τον Χτίζεις..
γιατί τον Ονειρεύεσαι, τον Γεύεσαι,
τον Αγγίζεις, Τον Βλέπεις, Τον Ακούς,
Τον Μυρίζεις με μία μυρωδιά ιδιαίτερη..
σαν ένα παλιακό βαρύ ΄Αρωμα
που αναδύεται σ΄όλη τη Πόλη..
που ξεκινάει απ΄τη Μεγάλη Πλατεία..
Φθάνει από Βορρά ως Νότο..
Από Ανατολή .. ως Δύση..
Καληνύχτα Αυγερινέ Μου..
Ευτυχώς που μου δίνεις τον Ουρανό..
η Γη δεν υπάρχει πια για μένα..
..έχει συρθεί κάτω απ΄τα πόδια μου..
μ΄έχει εγκαταλείψει.. έχει εξαφανισθεί..
σε άλλον Γαλαξία...
Σε ευχαριστώ που μου Χαρίζεις τον
Ουρανό με τ΄΄Αστρα,
μέσα σε μιά Νυχτιά..
να΄μαι Κοντά σου.. στη μεγάλη Αγκάλη σου..
Μέσα στη Χάση του Φεγγαριού να΄μαι..
Καληνύχτα Απέραντε Γαλαξία της Καρδιάς μου..
Ερωτολατρεμένε Ουρανέ του Σύμπαντός μου.... <3