Ο Ουρανός Μου....

Ο Ουρανός μου.. {στίχοι : Γιούλη Τσουρεκά}

Ο Ουρανός μου έχει ένα χρώμα απ΄τα μάτια σου..
έχει μία σκιά απ΄τη μελαγχολία σου..
άλλοτε είναι φωτεινός, καθαρός έχει
το ελπιδοφόρο ανεπιτήδευτο γαλάζιο

Ο Ουρανός μου έχει τις σκιές απ΄τα σύννεφα..
όταν αρχίζουν οι ζοφερές σκέψεις..

τα αναπάντητα ερωτήματα..
οι αρνήσεις, οι φραγές, η απολυτότητα
της αυστηρής σιωπής σου..

Ο Ουρανός μου έχει σύννεφα..
άλλοτε κάτασπρα, χοντρομπαμπακάτα
γεμάτα υποσχέσεις για μιά λυτρωτική
βροχή.. για μιά κάθαρση της Φύσης
και της μαυρισμένης μας ψυχής..

Ο Ουρανός μου θυμώνει.. όμως,
δεν αστράφτει, δεν βροντάει..
κλείνεται ερμητικά σαν στρείδι
στο Απέραντο Σύμπαν του
στο δικό του Γαλαξία..

Ο Ουρανός μου είναι μόνος..
ακουμπάει ως πέρα βαθειά
στην Γαλάζια Θάλασσα...
κάνει το Ολοήμερο Ταξίδι του
γύρω απ΄τη Γη..
..δεν του αρέσει ..αυτή η ρουτίνα..

Ο Ουρανός μου επιστρέφει
στο ίδιο Απέραντο Σημείο..
αγκαλιάζει τους Καιρούς..
κοιτάζει προς εμένα με λαγνεία..
μου κλείνει το μάτι με νόημα..
κι απομακρύνεται...

Ο Ουρανός μου δεν είναι
δικός μου Ουρανός...
είναι μιας ξένης μάνας γιος..
κι εγώ σαν Αφροδίτη πάνω του
σημαδεύω το αόρατο κορμί μου..
με τις Αστραπές του
που με Καίνε...

Ο Ουρανός μου βλέπει
τη Θάλασσά μου..
του αρέσει ..τη Φλερτάρει
με διακαή τον Πόθο
και το Πάθος..
γίνομαι Καράβι μέσ΄στη θάλασσα..
με Κατακόκκινο Κατάρτι..
προσδοκώντας θαρρείς η αδαής..
Να Ερωτευθεί Εμένα...

 

Ονειρεύομαι....

Ονειρεύομαι .. {στίχοι: Γιούλη Τσουρεκά}

Ονειρεύομαι ένα πρωϊνό στην ακρογιαλιά
Καλοκαίρι, σε μια απόμερη παραλία..
ξεχασμένη απ΄το Κόσμο..
να΄ναι μόνο για σένα και για μένα..
μέσα στη σκηνή μας, να βρέχεται
η τέντα απ΄το κύμα..

Ονειρεύομαι το φθινόπωρο..
την επιστροφή μας..
απ΄το Καλοκαίρι των Ονείρων μας..
Ονειρεύομαι όλα να΄ναι ήρεμα,
γαλήνια, ήσυχα κι απλά..
να Μιλάμε, όχι με φωνές,
παρά μόνο με τα Μάτια μας
να τα λέμε ΄Ολα και να Φτάνει..

Ονειρεύομαι να επιστρέφεις
το βράδυ αργά απ΄τη δουλειά..
αποκαμωμένος, κουρασμένος..
βρεγμένος ως το κόκκαλο απ΄τη βροχή..
να σου βγάζω τρυφερά,
τις βρεγμένες κάλτσες..

Ονειρεύομαι να σου πλένω
τα κουρασμένα πόδια σου..
που ολημερίς δεν σταματούν να τρέχουν..
με άλατα, έλαια, μυρωδικά και ροδοπέταλα..
να στα σκουπίζω τρυφερά με χνουδωτή πετσέτα..

Να σ΄αγγίζω, όπου πονάς και να σου παίρνω
μαγικά θαρρείς το πόνο και τον κάματο της μέρας..
Να σου΄χω μαγειρέψει και να τ΄απολαμβάνεις..
να πίνουμε μαζί το Κόκκινο Κρασί, λυτρωτικό..
σαν απ΄το Νέκταρ του Ολύμπου των Θεών..

Να μεθάμε από τη ζάλη του ΄Ερωτα..
να λέμε λόγια που απαλύνουν τη Ψυχή μας..
που το Νου μας γιατρεύουν..
που το κορμί χαλαρώνουν..
σαν λαχταράμε να γίνουμε ΄Ενα..

Ονειρεύομαι.. μόνο Ονειρεύομαι..
όλα αυτά που Θέλω να συμβούν
για σένα και για μένα..
Μόνο ..τι κρίμα.. να Ονειρεύομαι
την ανυπαρξία της Ευτυχίας..
Ονειρεύομαι ό,τι Ποθώ..
Ονειρεύομαι της φυγής σου
το Φόβο..
Ονειρεύομαι τη Κραυγή της Σιωπής σου..
που εμμένει στην παραίτηση
μιας Ευτυχίας που Απλόχερα σου Δίνω..

Ονειρεύομαι ως Σκλάβα σου Αιώνια,
πιστή, παντοτινή..
τον Αφέντη του Σύμπαντος μου..
που όχι απλά δεν είναι δικός μου..
γιατί δεν τον θέλω Δέσμιο μου..
Αγαπημένο μου κι Αφέντη της
Ζωή μου τον επιθυμώ..
Ονειρεύομαι τ΄ανύπαρκτο,
το Υπερβατικό.. Ονειρεύομαι... απλά..
και μέσα απ΄τα ΄Ονειρα θα Ζω...

 

Χαμογέλα ....

Χαμογέλα .. {στίχοι: Γιούλη Τσουρεκά}

Χαμογέλα στο Φως του ήλιου.. 
Χαμογέλα στις σταγόνες της βροχής..
Χαμογέλα στα φύλλα των δέντρων 
στα λουλούδια την ΄Ανοιξη.. Χαμογέλα..

Χαμογέλα στην Αλήθεια των στιγμών μας..
Χαμογέλα στην απουσία του αγαπημένου..

Χαμογέλα στο ..Ψέμα της ανούσιας εξόδου σου..
στην Απουσία του Εαυτού σου.. Χαμογέλα..

Χαμογέλα στο γραφείο μέσα στη φρίκη
της αβεβαιότητας του Σήμερα..
της ανασφάλειας του άγνωστου αύριο..
που δεν ξέρω αν θα Ξημερώσει..

Χαμογέλα γιατί  Σε Λάτρεψα..
μετά την έλλειψη αγάπης τόσων χρόνων..
Χαμογέλα μου, όταν κλαίω...
Χαμογέλα όταν γελάω, γιατί γελάς Εσύ..

Χαμογέλα στο παιδί που μεγαλώνει..
που θαυμάζει, σ΄αποζητάει, σε έχει Θεό..
Χαμογέλα σ΄Εκείνη που πλανάται
στο άπειρο της άγνοιας .. Χαμογέλα..

Χαμογέλα που σε χαιρετώ και φεύγω..
στ΄ Αεροδρόμιο της Ψυχής μου
που απογειώνεται στη ματιά σου
και Χάνεται στον Ορίζοντα..

Χαμογέλα δίχως μεταμέλεια,
δίχως ενοχές .. Φεύγω ..
μην κλαις.. είναι αργά για Εμάς..
Χαμογέλα.. μέσα στο Πάθος
των στιγμών του ΄Ερωτα..

Χαμογέλα να είσαι ΄Ηλιος..
Χαμογέλα.. φεύγει ο Καιρός..
αύριο ποιος ξέρει αν θα΄ναι αλλιώς..
Χαμογέλα.. Μέσα Μου Ζεις ..
Ποιον ..Πλανήτη να βρεις..

Χαμογέλα.. και Εκεί που θα Ζω..
ό,τι είπες Εσύ θα ποθώ..
Με Ψυχή και Με Νου Σ΄Αγαπώ..
μην διστάζεις ..σου Λέω.. Χαμογέλα..

Κόκκινη Τουλίπα..

Κόκκινη Τουλίπα {στίχοι : Γιούλη Τσουρεκά}

Κόκκινη Τουλίπα κλειστή, σα στρείδι..
κόκκινη του πάθους, φωτιά.. 
φλογερή, απέριττη, ανεπιτήδευτα μοναδική..
Κόκκινη Τουλίπα στη καρδιά ψυχρή..

Φαντάζομαι, ονειρεύομαι εκτάρια 
από καυτές κόκκινες τουλίπες..

να κυλιέμαι επάνω τους..
να χαϊδεύω το κορμί μου
στις κόκκινες τουλίπες
που φύτεψες για μένα μόνο..

Ζεστή Καρδιά, Κόκκινη Τουλίπα μου
έλα μία νύχτα μόνο..
σε προσμένω..
Θα΄χω νερό να πιεις
να ξεδιψάσεις..
Κόκκινη Τουλίπα μου..
ψυχρή καρδιά..
όχι πια.. πονάει .. το Κόκκινο..

Κόκκινη Τουλίπα στη μάχη
του ΄Ερωτά μας.. του μοναδικού..
κύλησε μαζί μου
στο απέραντο χωράφι της Ηδονής..
Κόκκινη Τουλίπα μην χαθείς..

΄Ηρθες στη ζωή μου τόσο ξαφνικά
Κόκκινη Τουλίπα μου..
μην αποχωρίζεσαι μακρυά..
Κόκκινη Τουλίπα είμαι και
θα μαραθώ...
σαν τα δυό πράσινα σου μάτια..
σαν τους βλαστούς σου
Κόκκινη Τουλίπα μου..
έστω στο ΄Ονειρό μου να τα δω...

Κόκκινη Τουλίπα .. σ΄αγαπώ..
μακρυά σου ..
ξεραίνομαι, καίγομαι..
μέσα στα ερείπια
της Ψυχής μου Ζω....

Αντανάκλαση ....

Αντανάκλαση .. {στίχοι : Γιούλη Τσουρεκά}

Αντανάκλαση στο υγρό των ματιών σου..
αντανάκλαση στην ίριδα, στο χρώμα,
στις κόρες των ματιών σαν κοιταζόμαστε
με οργισμένο πάθος..

Αντανάκλαση στη σκέψη και στο νου..
κάθε μέρα αντανάκλαση, καθρέφτης..

τηλεπάθεια, από μακρυά..
η ζωή μας αντανάκλαση στο ξημέρωμα,
στο πρωϊνό, στο μεγάλο μεσημέρι,
στο γιόμα..

Αντανάκλαση η Ψυχή..
τι αντανάκλαση είν΄αυτή..
σαν με ζητάς και σε ζητώ..
σαν το λουλούδι στο νερό..
που καθρεφτίζεται θαρρώ
αποζητάει τη Ψυχή
ξέρεις γιατί;!

Αντανάκλαση γιατί η Ψυχή
κι ο Νους μας Αντανάκλαση
δένεται με το κορμί..
κι όλα επιπλέουν
σαν καιγόμαστε στη Γη..
και φαντασιωνόμαστε..
μέσα στης τρέλας τη Φωτιά..

Κόκκινη Αντανάκλαση
μέσα απ΄το Καθρέφτη
σαν με κοιτάς να καλπάζω
σαν άσπρο άλογο
στο πράσινο λιβάδι..
κοντά σου καλπάζω κι έρχομαι..

Αντανάκλαση θωρώ και
σκιάζομαι, σαν φεύγεις μακρυά,
πια δεν θωρώ την αντανάκλαση
των υγρών, καυτών, κόκκινων
απ΄τα δάκρυα ματιών μου
μέσα στο πράσινο λιβάδι
της Αντανάκλασης της Ψυχής
και των δακρύων μας.. ♥

 

Κόκκινα Ροδοπέταλα...

Κόκκινα Ροδοπέταλα... {στίχοι : Γιούλη Τσουρεκά}

Σαν πέφτει η νύχτα έρχεσαι κρυφά
στα όνειρά μου.. 
σα ναυαγός, σαν κλέφτης, σαν τσιγγάνος..
έρχεσαι με πάθος, με φλόγα, με Ψυχή..

Μ΄αγκαλιάζεις, με φιλάς, με ξεγυμνώνεις..
φέρνεις τριαντάφυλλα κόκκινα φωτιά
το Κορμί μου το καυτό γεμίζεις πυρκαγιά..
με ντύνεις, με στολίζεις μόνο με τριαντάφυλλα

Ροδοπέταλα σ΄όλο το Κορμί..
Κόκκινη Ψυχή..
Νους προσηλωμένος στην Κραυγή σου..
όταν αποκάμεις απ΄της ηδονής τη ζάλη..

Το κορμί μου αιωρείται
μέσα σου χάνεται κι απλώνεται
στη σπηλιά της αγκάλης σου..
τα μεγάλα σου χέρια με θωπεύουν..

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα,
τα ροδοπέταλα διάσπαρτα
όλο το Κορμί "σου".. το Κορμί μου..
κυριεύουν και με τη μοσχοβολιά τους
τις σκέψεις μας ορίζουν και μαγεύουν..

΄Ελα κοντά μου.. κι αγκάλιασέ με..
απ΄τη ζωή μου μη χαθείς..
Εσύ είσαι ο ΄Ανθρωπός μου...
με κόκκινα ροδοπέταλα
να με στολίζεις..
Σε Αγαπάω.. Θέλω να ξαναγεννηθείς.. ♥ 

Παράδεισος και Κόλαση μου...

Παράδεισος και Κόλαση μου.. {στίχοι: Γιούλη Τσουρεκά}

Γλυκά μου μάτια λατρεμένα..
φωτεινά, λαμπερά..
σπινθηροβόλο βλέμμα μου..
που με θωρείς και λοιώνω..
είσαι ο Παράδεισος μου.. 
ο μονάκριβος μου, ο άνθρωπός μου..

Χαμόγελό μου, τεράστιο.. άπλετο χαμόγελο..
την Απλωσιά του Κόσμου μου δίνεις
σαν καθρεφτίζομαι στα μάτια σου..
σαν μου χαμογελάς ΄Ανοιξη γεμίζεις
τη Ψυχή μου.. Εκατομμύρια Τουλίπες,
Τριαντάφυλλα, Γαρύφαλλα και Ρόδα και
Ζέρμπερες Χρωματιστές..

΄Ολα τα χρώματα κι αρώματα
στο Χαμόγελό σου..
Τα άσπρα δόντια σου λάμπουν..
κι η μικρή χαραμάδα ανάμεσά τους..
με αφήνει να περάσω στο Παράδεισό σου..

Παράδεισος είναι η Ψυχή σου..
ο Νους σου που σκέφτεται ..
όλους του Κόσμου τους Αδικημένους..
τους ..μικρούς, τους ταπεινούς..
Παράδεισος οι Σκέψεις σου για
τους φίλους κι αδελφούς μας Παλαιστίνιους..

Κόλαση είναι το αίμα αγάπη μου..
να μην το Ζει κανείς...
Πληγώνει, ματώνει, ρημάζει την
καλή σου τη ψυχή..
αμαυρώνει το μυαλό ..
μας παραλύει ..

Κόλαση ο Κόσμος Αγάπη μου..
Ελπίζω κι εγώ όπως Εσύ..
ν΄αλλάξει.. να τον στήσουμε
απ΄την αρχή ..
να παλέψουμε για Ψωμί και
Τριαντάφυλλα Αγαπημένε μου..

Κόλαση η Απουσία σου..
κόλαση τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά,
οι ώρες, τα 24ωρα, οι μέρες που φεύγεις..
που λείπεις απ΄την αγκαλιά μου..
όταν αποκαμωμένος απ΄τη πίεση
της δύσκολης μέρας, μου σιγοτραγουδάς..

Παράδεισος και Κόλαση μαζί...
ζούμε κι οι δυό την ..αποχή...
μα και την ουσιαστική συμμετοχή μας
στην Αγάπη, στον ΄Ερωτα,
μετά από τις δύσκολες μας μέρες..
του Παράδεισου και της Κόλασης
που μας κερνάνε..

Παράδεισος και Κόλαση
η Μεγάλη σου Αγκάλη
Εκεί που τρέχω να κρυφτώ
μετά του τρελού μας ΄Ερωτα
την έξαλλη τη Παραζάλη... ♥